ผมเป็นผู้ชายครับ แต่คาดว่าคงไม่แมนร้อยเปอร์เซ็น
เพราะผมมีความรู้สึกว่าตัวเองมีความเป็นหญิงอยู่ในใจมานานนม
สืบมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ ผมโตมากับโรงเรียนผู้ชาย ผมไม่เคยชอบเล่นกีฬา ไม่ชอบเล่นเกมส์ ไม่ชอบกิจกรรมที่เพื่อนผู้ชายชอบๆกัน
เพราะมันไม่งาม สิ่งที่เพื่อนผมในวัยนั้นสนใจมักมีแต่เรื่องที่รุนแรงหรือน่าเกลียด ยากนักที่จะพบเพื่อนที่ชอบอะไรงามๆเหมือนกัน
แต่ส่วนใหญ่เพื่อนบางคนพอยิ่งโตก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มเป็นเพื่อนกระเทยที่บางทีก็ทำตัวไม่น่ารัก ไม่งามขึ้นเรื่อยๆตามวัย ไม่ชอบผู้หญิงด้วย
(ความจริงถ้าตาพวกเขามองเห็นความงามเป็นที่ตั้ง ก็น่าจะเชิดชูและชอบในความเป็นหญิงไม่ใช่หรอ ผมก็เลยไม่ค่อยเข้าใจในเพื่อนบางคนเท่าไหร่ แต่หลังจากนั้นผมก็ยังคบและสนิทกับเพื่อนพวกนั้นดีนะ ถ้ามีใครตอบผมได้ว่าทำไมกระเทยถึงไม่ชอบผู้หญิงก็ช่วยบอกผมหน่อยนะครับ ไม่เข้าใจจริงๆ)
บางทีถึงโตมาแล้ว แต่ก็ยังไม่ชอบชีวิตแบบผู้ชายอยู่ดี ไม่ใช่ถึงขึ้นอยู่ไม่ได้ แต่มันไม่งามเลย
ทางกาย บางทีก็รู้สึกว่ามันมีอิสระดี ปลอดภัยดี แต่มันไม่มีคุณค่าในแง่ความงามเลย ผมดูไม่ออกว่าผู้ชายหล่อตรงไหน ดูไม่ออกว่ากล้ามเนื้องดงามกว่าผิวพรรณนุ่มๆยังไง ดูไม่ออกว่าขนหรือเคราขึ้นตรงไหนแล้วน่าไว้ ดูไม่ออกเลยว่าความเป็นชายในร่างกายมันมีอะไรดี เกิดมาก็น่ารักดีอยู่แล้วทำไมต้องโตขึ้นมาน่าเกลียดด้วย
ความน่ารักที่ว่านี้ผมใช้ความน่ารักของเด็กเป็นเกณฑ์นะครับ เพราะเด็กยังไม่มีสัญชาติญาณทางเพศมาบังตา
สมมติว่าผมจะเลี้ยงเด็ก ไม่ว่าจะเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง ถามว่าเด็กที่ไหนจะไปอยากแตะต้องเนื้อตัวผู้ชายตัวใหญ่ๆแข็งๆน่ากลัวๆกัน สู้อยู่กับคุณแม่หรือผู้หญิงที่มีความอ่อนโยนสูงยังไงๆก็สบายซะกว่าอยู่กับผู้ชายนะผมว่า
มุมมองที่ผมมีต่อเพศสภาพความเป็นชายหญิงก็คงราวๆนี้
ทีนี้เข้าประเด็นดีกว่า
พอเริ่มเข้ามหาลัย ผมเริ่มได้พบเจอกับเพื่อนที่เป็นหญิงจริงๆ พอสนิทกันสักพักผมก็เริ่มอยากทำตัวอย่างที่เป็นจริงๆ
คือพูดจาแบบมุ้งมิ้งน่ารัก(บางทีก็น่าถีบ)บ้าง เริ่มแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆบ้าง(ยังเป็นชุดผู้ชายนะ) ไปเที่ยวไปดูหนังกับเพื่อนหญิงบ้าง
แต่เขาก็ยังมองว่าผมเป็นผู้ชาย พอทำตัวไม่แมนเขาก็จะไม่ชอบไม่ถูกใจ ผมก็เลยกะจะเลิกคบเป็นเพื่อนดูสักพัก
แน่นอนว่าผมก็ยังมีเพื่อนผู้ชายอยู่ ไม่ได้กลายเป็นคนไร้เพื่อนเหงาชีวิตอะไรขนาดนั้น แต่มันก็รู้สึกเหมือนถูกคนอื่นปฏิเสธอยู่ลึกๆ
บางทีก็แค่อยากลองไว้ผมให้ยาว อยากลองโดนเพื่อนถักเปียให้ อยากลองยิ้มและหัวเราะแบบน่ารักๆบ้าง อยากเดินไปกอดตุ๊กตากลางห้างหรือทำอะไรน่ารักกับเพื่อนสักคนบ้าง เพราะการยอมรับนั้นคงทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองน่ารัก และคงทำให้เรารักตัวเองมากขึ้นจม แต่ดูเหมือนไม่มีเพื่อนคนไหนอยากเห็นผมเป็นแบบนั้นเลยสักคน
บางทีมันก็รู้สึกเหมือนตัวเองมีปัญหา ทั้งๆที่จริงๆแล้วมันเป็นแค่เรื่องของความอยากในวัยเด็กที่ไม่ได้สนองก็เท่านั้น
ผมไม่ได้ต้องการวิธีแก้ปัญหาให้หายแบบจริงๆจังๆอย่างการนั่งสมาธิหรือตั้งใจเปลี่ยนแปลงความต้องการของตัวเอง เพราะอย่างที่บอกไป ว่ามันไม่ใช่ปัญหา มันก็แค่ความต้องการเล็กๆลึกๆก้อนนึง ผมอยากมีเพื่อนที่เข้าใจผมสักคนนึงก็พอแล้ว
ถึงไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่อย่างไรก็ยังอยากมี
ผมก็ยังคงตามหาต่อไปเรื่อย พยายามคบเพื่อนใหม่ๆอยู่เรื่อยๆ หวังต่อไปว่าสักวันโชคจะเข้าข้างบ้าง(ฟังดูดราม่าจนน่าเกลียดก็ขออภัย)
หรือ จะมีวิธีการอื่นที่ดีกว่านี้ ?
ใครคิดอะไรดีๆได้ก็บอกหน่อยนะครับ ผมคิดได้เท่านี้จริงๆ ถามคนรอบข้างก็ไม่มีใครมีไอเดียจนต้องพึ่งบอร์ดนี้นี่แหละ
ปล.แท็กสุขภาพจิตเพราะผมว่าผมอาจเป็นโรคจิตก็ได้
อยากมีเพื่อนสาว ทำยังไงดี T^T
เพราะผมมีความรู้สึกว่าตัวเองมีความเป็นหญิงอยู่ในใจมานานนม
สืบมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ ผมโตมากับโรงเรียนผู้ชาย ผมไม่เคยชอบเล่นกีฬา ไม่ชอบเล่นเกมส์ ไม่ชอบกิจกรรมที่เพื่อนผู้ชายชอบๆกัน
เพราะมันไม่งาม สิ่งที่เพื่อนผมในวัยนั้นสนใจมักมีแต่เรื่องที่รุนแรงหรือน่าเกลียด ยากนักที่จะพบเพื่อนที่ชอบอะไรงามๆเหมือนกัน
แต่ส่วนใหญ่เพื่อนบางคนพอยิ่งโตก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มเป็นเพื่อนกระเทยที่บางทีก็ทำตัวไม่น่ารัก ไม่งามขึ้นเรื่อยๆตามวัย ไม่ชอบผู้หญิงด้วย
(ความจริงถ้าตาพวกเขามองเห็นความงามเป็นที่ตั้ง ก็น่าจะเชิดชูและชอบในความเป็นหญิงไม่ใช่หรอ ผมก็เลยไม่ค่อยเข้าใจในเพื่อนบางคนเท่าไหร่ แต่หลังจากนั้นผมก็ยังคบและสนิทกับเพื่อนพวกนั้นดีนะ ถ้ามีใครตอบผมได้ว่าทำไมกระเทยถึงไม่ชอบผู้หญิงก็ช่วยบอกผมหน่อยนะครับ ไม่เข้าใจจริงๆ)
บางทีถึงโตมาแล้ว แต่ก็ยังไม่ชอบชีวิตแบบผู้ชายอยู่ดี ไม่ใช่ถึงขึ้นอยู่ไม่ได้ แต่มันไม่งามเลย
ทางกาย บางทีก็รู้สึกว่ามันมีอิสระดี ปลอดภัยดี แต่มันไม่มีคุณค่าในแง่ความงามเลย ผมดูไม่ออกว่าผู้ชายหล่อตรงไหน ดูไม่ออกว่ากล้ามเนื้องดงามกว่าผิวพรรณนุ่มๆยังไง ดูไม่ออกว่าขนหรือเคราขึ้นตรงไหนแล้วน่าไว้ ดูไม่ออกเลยว่าความเป็นชายในร่างกายมันมีอะไรดี เกิดมาก็น่ารักดีอยู่แล้วทำไมต้องโตขึ้นมาน่าเกลียดด้วย
ความน่ารักที่ว่านี้ผมใช้ความน่ารักของเด็กเป็นเกณฑ์นะครับ เพราะเด็กยังไม่มีสัญชาติญาณทางเพศมาบังตา
สมมติว่าผมจะเลี้ยงเด็ก ไม่ว่าจะเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง ถามว่าเด็กที่ไหนจะไปอยากแตะต้องเนื้อตัวผู้ชายตัวใหญ่ๆแข็งๆน่ากลัวๆกัน สู้อยู่กับคุณแม่หรือผู้หญิงที่มีความอ่อนโยนสูงยังไงๆก็สบายซะกว่าอยู่กับผู้ชายนะผมว่า
มุมมองที่ผมมีต่อเพศสภาพความเป็นชายหญิงก็คงราวๆนี้
ทีนี้เข้าประเด็นดีกว่า
พอเริ่มเข้ามหาลัย ผมเริ่มได้พบเจอกับเพื่อนที่เป็นหญิงจริงๆ พอสนิทกันสักพักผมก็เริ่มอยากทำตัวอย่างที่เป็นจริงๆ
คือพูดจาแบบมุ้งมิ้งน่ารัก(บางทีก็น่าถีบ)บ้าง เริ่มแต่งตัวด้วยชุดน่ารักๆบ้าง(ยังเป็นชุดผู้ชายนะ) ไปเที่ยวไปดูหนังกับเพื่อนหญิงบ้าง
แต่เขาก็ยังมองว่าผมเป็นผู้ชาย พอทำตัวไม่แมนเขาก็จะไม่ชอบไม่ถูกใจ ผมก็เลยกะจะเลิกคบเป็นเพื่อนดูสักพัก
แน่นอนว่าผมก็ยังมีเพื่อนผู้ชายอยู่ ไม่ได้กลายเป็นคนไร้เพื่อนเหงาชีวิตอะไรขนาดนั้น แต่มันก็รู้สึกเหมือนถูกคนอื่นปฏิเสธอยู่ลึกๆ
บางทีก็แค่อยากลองไว้ผมให้ยาว อยากลองโดนเพื่อนถักเปียให้ อยากลองยิ้มและหัวเราะแบบน่ารักๆบ้าง อยากเดินไปกอดตุ๊กตากลางห้างหรือทำอะไรน่ารักกับเพื่อนสักคนบ้าง เพราะการยอมรับนั้นคงทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองน่ารัก และคงทำให้เรารักตัวเองมากขึ้นจม แต่ดูเหมือนไม่มีเพื่อนคนไหนอยากเห็นผมเป็นแบบนั้นเลยสักคน
บางทีมันก็รู้สึกเหมือนตัวเองมีปัญหา ทั้งๆที่จริงๆแล้วมันเป็นแค่เรื่องของความอยากในวัยเด็กที่ไม่ได้สนองก็เท่านั้น
ผมไม่ได้ต้องการวิธีแก้ปัญหาให้หายแบบจริงๆจังๆอย่างการนั่งสมาธิหรือตั้งใจเปลี่ยนแปลงความต้องการของตัวเอง เพราะอย่างที่บอกไป ว่ามันไม่ใช่ปัญหา มันก็แค่ความต้องการเล็กๆลึกๆก้อนนึง ผมอยากมีเพื่อนที่เข้าใจผมสักคนนึงก็พอแล้ว
ถึงไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่อย่างไรก็ยังอยากมี
ผมก็ยังคงตามหาต่อไปเรื่อย พยายามคบเพื่อนใหม่ๆอยู่เรื่อยๆ หวังต่อไปว่าสักวันโชคจะเข้าข้างบ้าง(ฟังดูดราม่าจนน่าเกลียดก็ขออภัย)
หรือ จะมีวิธีการอื่นที่ดีกว่านี้ ?
ใครคิดอะไรดีๆได้ก็บอกหน่อยนะครับ ผมคิดได้เท่านี้จริงๆ ถามคนรอบข้างก็ไม่มีใครมีไอเดียจนต้องพึ่งบอร์ดนี้นี่แหละ
ปล.แท็กสุขภาพจิตเพราะผมว่าผมอาจเป็นโรคจิตก็ได้