เรามีแฟนคนนึงคบกันมาตั้งแต่มัธยม แต่ตอนนี้เรากำลังเรียนอยู่คนละมหาวิทยาลัย เราไม่ค่อยได้เจอกัน และไม่ค่อยได้คุยกัน
แต่ความสัมพันธ์ยังเรียกว่าแฟน พอเราเข้ามหาวิทยาลัยได้สักพักเรากำลังมีอีกคนเข้ามาจีบเราและเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกันกับเรา
เราคุยเรื่องนี้กับแฟน ปรากฎว่าแฟนบอกให้เราคุยกับคนนั้นต่อไป เพราะคนนั้นจะได้ดูและเราแทนเขา ในเวลาที่เขาไม่สามารถดูแลเราได้ นี่ไม่ใช่คำประชด แฟนเราพูดจริง แต่ขอให้เราบอกความจริงกับเขาทุกอย่าง ห้ามโกหกและปิดบังเกี่ยวกับเราและคนนั้น เราไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนเราถึงยอมให้เรามีคนอื่นได้ และเขาเองก็ไม่ได้เลิกกับเรา และทำตัวปกติทุกอย่าง เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนไม่มีใครเข้ามาในชีวิตเรา จนเราถามสงสัยและถามแฟนตรงๆ
แฟนเราไม่เคยโกหกเราอยู่แล้ว และเขาก็บอกว่าเขาไม่มีใคร ซึ่งก็จริงจากที่เราไปสืบจากเพื่อนและทางครอบครัวเขามา คือแฟนเราไม่มีใครจริงๆ
เราพยายามออกห่างจากคนนั้นที่เข้ามาเพราะรู้ว่ามันผิด แต่แฟนเรากลับใช้ไลน์เราทักคนนั้นไปคุยสวมรอยเป็นเรา ทำเหมือนว่าเราไม่ได้ออกห่างจากคนนั้นไปไหนเลย แถมเวลาที่เรามีปัญหาอะไรที่มหาลัย เขาก็ให้คนนั้น มาช่วยเราแก้ปัญหาอีก โดยที่คนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าเรามีแฟนแล้ว เรารู้สึกผิดกับคนนั้นอยากจะบอกความจริงว่าเรามีแฟนแล้ว แต่แฟนเราขอว่าอย่าบอกคนนั้น แฟนเราให้เหตุผลว่าเขาจะได้อยู่ดูแลเรา เราก็บอกกับแฟนไปว่าเรามีแฟนคนเดียวก็พอแล้วนะ ไม่เหงาหรอก เราไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นมาแทนที่เธอ แฟนเราก็ยังยืนยันคำเดิม ขอร้องให้เราคุยกับคนนั้นต่อไป
เราอึดอัดมาก ที่จะต้องอยู่กับอีกคนที่ไม่ใช่แฟน ถึงแม้ว่าคนนั้นก็ดูแลเราดี แต่ลึกๆในใจมันก็ย้ำเสมอว่าเขาไม่ใช่แฟนเราและเรามีแฟนอยู่แล้ว
เราเชื่อและทำตามที่แฟนเราบอกทุกอย่าง เรื่องมันยืดยาวมาจนถึง 6 เดือน จนคนนั้นเข้ามามีตัวตนในชีวิตเราจริงๆ แต่ลึกๆมันก็ยังไม่สนิทใจ
เราก็ยังสงสัยว่าเหตุผลที่แท้จริงขิงแฟนเรามันคืออะไรกันแน่ ทำไมเขาต้องอยากให้เรามีคนนั้นอีกคน พอคนนั้นเข้ามามีบทบาทในชีวิตเรามากขึ้น
ความสัมพันธ์ของเรากับแฟนก็ไม่เหมือนเดิม เราคุยกันน้อยกว่าเดิม และไม่ค่อยได้เจอกัน ห่างเหินกันมาก
แต่ถึงยังไง ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน เราก็มีความสุข มันยังเรียกว่าความรักอยู่แน่ๆ
และวันหยุดปีใหม่ที่ผ่านมา เราอยู่ด้วยกันที่ห้องสองคน เราเลยพูดเรื่องที่เราอึดอัดใจ เราอยากกลับมามีกันกับเขาแค่สองคน แต่เขาไม่ยอม เราทะเลาะกันแรงมาก เถียงกันไปมาจนแฟนเราเดินออกไปจากห้อง เรานั่งร้องไห้ในห้องด้ยความสับสนว่าหรือจริงๆแฟนเราไม่รักเราแล้ว
สักพักแฟนเราก็เดินกลับมาที่ห้องพร้อมกล่องของขวัญปีใหม่ แล้วยังบอกให้เราไปอาบน้ำแต่งตัวไปเที่ยวกัน เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เราเข้าใจว่าเขาคงไม่อยากทะเลาะกับเรา แต่การที่ปล่อยมันไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันเป็นวิธีที่ถูกแล้วหรอ
เราได้แต่เก็บความรู้สึกต่างๆไว้ในใจ พยายามทำทุกวันที่เราได้อยู่ข้างกันให้มีความสุขที่สุด
จนวันที่เราจะต้องกลับมามหาวิทยาลัย แฟนเรานอนยังไม่ตื่น เราลุกมาเก็บของ แต่เจอจดหมายฉบับนึง มันคือจดหมายทุนของมหาวิทยาลัยสตอกโฮล์ม
ในจดหมายมีกำหนดไปเดือนกุมภาพันธ์ เราตกใจมาก ทุกคำถามที่เราสงสัยมันถูกตอบแล้วในวันนี้
แฟนเรากำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ และนี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้แฟนเรา อยากให้มีคนมาดูแลเราแทนเขา..
เรานั่งเงียบอยู่หน้าห้องนอนในมือกำจดหมายไว้แน่น แฟนเราตื่นออกจากห้องเดินมานั่งข้างเราไม่พูดอะไร
เราเลยถามเรื่องจดหมาย เขาเงียบ นาทีนั้นเรามีหลายความรู้สึกมาก สบสัน โกรธ น้อยใจ ทุกอย่างอ้ะ
แฟนเรากอดเรา และบอกว่าครอบครัวเขากำลังจะย้ายไปสวีเดน(ครอบครัวแฟนเราเป็นลูกครึ่ง) และเขาก็สอบได้ทุนนี้พอดี มันเป็นทุนที่พอเขาย้ายไปที่นู้นแล้ว เขาจะมีที่เรียนทันที ไม่ต้องไปทำเรื่องวุ่นวายที่นั้นอีก
เราพูดไม่ออก นาทีนั้นมันจุกไปหมด แฟนเรากำลังจะไป นี่หรอเหตุผลที่เขาต้องให้คนนั้นมาดูแลเราแทน
นาทีนั้นเราทำอะไรไม่ได้ เราร้องไห้ไม่หยุด ทุกอย่างมันพัง แฟนเรากอดเราไว้ไม่ปล่อยจนเราหยุดร้องไห้
แล้วแฟนเราก็พูดกับเราว่า เขาไม่ไปก้ได้นะ ไม่ไปแล้วก้ได้ ขอให้เราหยุดร้องไห้ แค่เราพูดออกไปทำเดียวว่าไม่อยากให้ไป เขาจะไม่ไป
เราได้ยินแบบนั้นเราพูดอะไรไม่ออกจริงๆ เราขอเวลา แฟนเรามาส่งเราที่มหาวิทยาลัย เราเก็บตัวเงียบไม่คุยกับใคร ในใจคิดแต่เรื่องแฟนเรา
ส่วนกับคนนั้น ตั้งแต่ปีใหม่ที่เรากลับไปอยู่กับแฟน เราก็ไม่ได้ติดต่อกับคนนั้นเลย คือเขาทักมาแต่เราก้ไม่ค่อยตอบ
เราสับสนมาก ไม่รู้จะยังไง ใจเราอยากจะรั้งแฟนเราไว้ไม่ให้เขาไป แต่อีกใจถ้าเขาไปตรงนั้นแล้วอนาคตมันจะดีกว่าอยู่กับเรา เราก็ยอม
แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เราเข้าใจเหตุผลที่เขาขอให้เราคุยกับคนนั้นที่เข้ามาจีบเราแล้ว และเขาจะรู้ไหมว่าการที่เขาทำแบบนั้น
มันทำให้เราเอนเอียงใจไปทางคนมาที่หลังเหมือนกัน แต่มาถึงนาทีนี้ที่เรากำลังจะเสียแฟนเราไป ทุกอย่างมันชัดเลยว่าเรารักแฟนเรามากแค่ไหน ถ้าต้องเลือกยังไงเราก้เลือกแฟนเราอยู่แล้ว แต่เรื่องทุกอย่างมันไม่ง่าย แฟนเรากำลังจะไป รักแท้ยังไงมันก็แพ้ระยะทาง ขนาดอยู่ใกล้เรายังทะเลาะกัน แล้วถ้าอยู่ไกลกัน เขาจะไปไหน ทำอะไรกับใครเราก็ไม่รู้ แต่เราก็รักแฟนเรามาก เราสับสนมาก ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วที่เราเข้าใจแฟน เราเข้าใจถูกหรือเปล่า
ตกลงเขารักเรามาก หรือแค่จะหาคนมาดุแลเราเพื่อเขาจะได้ไปจากเราแบบสบายใจ เราสับสน เราไม่รู้จะทำยังไง
ใครก้ได้ช่วยแนะนำเราหน่อยนะ
แฟนเราทำแบบนี้หมายความว่าไง
แต่ความสัมพันธ์ยังเรียกว่าแฟน พอเราเข้ามหาวิทยาลัยได้สักพักเรากำลังมีอีกคนเข้ามาจีบเราและเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกันกับเรา
เราคุยเรื่องนี้กับแฟน ปรากฎว่าแฟนบอกให้เราคุยกับคนนั้นต่อไป เพราะคนนั้นจะได้ดูและเราแทนเขา ในเวลาที่เขาไม่สามารถดูแลเราได้ นี่ไม่ใช่คำประชด แฟนเราพูดจริง แต่ขอให้เราบอกความจริงกับเขาทุกอย่าง ห้ามโกหกและปิดบังเกี่ยวกับเราและคนนั้น เราไม่เข้าใจว่าทำไมแฟนเราถึงยอมให้เรามีคนอื่นได้ และเขาเองก็ไม่ได้เลิกกับเรา และทำตัวปกติทุกอย่าง เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนไม่มีใครเข้ามาในชีวิตเรา จนเราถามสงสัยและถามแฟนตรงๆ
แฟนเราไม่เคยโกหกเราอยู่แล้ว และเขาก็บอกว่าเขาไม่มีใคร ซึ่งก็จริงจากที่เราไปสืบจากเพื่อนและทางครอบครัวเขามา คือแฟนเราไม่มีใครจริงๆ
เราพยายามออกห่างจากคนนั้นที่เข้ามาเพราะรู้ว่ามันผิด แต่แฟนเรากลับใช้ไลน์เราทักคนนั้นไปคุยสวมรอยเป็นเรา ทำเหมือนว่าเราไม่ได้ออกห่างจากคนนั้นไปไหนเลย แถมเวลาที่เรามีปัญหาอะไรที่มหาลัย เขาก็ให้คนนั้น มาช่วยเราแก้ปัญหาอีก โดยที่คนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าเรามีแฟนแล้ว เรารู้สึกผิดกับคนนั้นอยากจะบอกความจริงว่าเรามีแฟนแล้ว แต่แฟนเราขอว่าอย่าบอกคนนั้น แฟนเราให้เหตุผลว่าเขาจะได้อยู่ดูแลเรา เราก็บอกกับแฟนไปว่าเรามีแฟนคนเดียวก็พอแล้วนะ ไม่เหงาหรอก เราไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นมาแทนที่เธอ แฟนเราก็ยังยืนยันคำเดิม ขอร้องให้เราคุยกับคนนั้นต่อไป
เราอึดอัดมาก ที่จะต้องอยู่กับอีกคนที่ไม่ใช่แฟน ถึงแม้ว่าคนนั้นก็ดูแลเราดี แต่ลึกๆในใจมันก็ย้ำเสมอว่าเขาไม่ใช่แฟนเราและเรามีแฟนอยู่แล้ว
เราเชื่อและทำตามที่แฟนเราบอกทุกอย่าง เรื่องมันยืดยาวมาจนถึง 6 เดือน จนคนนั้นเข้ามามีตัวตนในชีวิตเราจริงๆ แต่ลึกๆมันก็ยังไม่สนิทใจ
เราก็ยังสงสัยว่าเหตุผลที่แท้จริงขิงแฟนเรามันคืออะไรกันแน่ ทำไมเขาต้องอยากให้เรามีคนนั้นอีกคน พอคนนั้นเข้ามามีบทบาทในชีวิตเรามากขึ้น
ความสัมพันธ์ของเรากับแฟนก็ไม่เหมือนเดิม เราคุยกันน้อยกว่าเดิม และไม่ค่อยได้เจอกัน ห่างเหินกันมาก
แต่ถึงยังไง ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน เราก็มีความสุข มันยังเรียกว่าความรักอยู่แน่ๆ
และวันหยุดปีใหม่ที่ผ่านมา เราอยู่ด้วยกันที่ห้องสองคน เราเลยพูดเรื่องที่เราอึดอัดใจ เราอยากกลับมามีกันกับเขาแค่สองคน แต่เขาไม่ยอม เราทะเลาะกันแรงมาก เถียงกันไปมาจนแฟนเราเดินออกไปจากห้อง เรานั่งร้องไห้ในห้องด้ยความสับสนว่าหรือจริงๆแฟนเราไม่รักเราแล้ว
สักพักแฟนเราก็เดินกลับมาที่ห้องพร้อมกล่องของขวัญปีใหม่ แล้วยังบอกให้เราไปอาบน้ำแต่งตัวไปเที่ยวกัน เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เราเข้าใจว่าเขาคงไม่อยากทะเลาะกับเรา แต่การที่ปล่อยมันไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันเป็นวิธีที่ถูกแล้วหรอ
เราได้แต่เก็บความรู้สึกต่างๆไว้ในใจ พยายามทำทุกวันที่เราได้อยู่ข้างกันให้มีความสุขที่สุด
จนวันที่เราจะต้องกลับมามหาวิทยาลัย แฟนเรานอนยังไม่ตื่น เราลุกมาเก็บของ แต่เจอจดหมายฉบับนึง มันคือจดหมายทุนของมหาวิทยาลัยสตอกโฮล์ม
ในจดหมายมีกำหนดไปเดือนกุมภาพันธ์ เราตกใจมาก ทุกคำถามที่เราสงสัยมันถูกตอบแล้วในวันนี้
แฟนเรากำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ และนี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้แฟนเรา อยากให้มีคนมาดูแลเราแทนเขา..
เรานั่งเงียบอยู่หน้าห้องนอนในมือกำจดหมายไว้แน่น แฟนเราตื่นออกจากห้องเดินมานั่งข้างเราไม่พูดอะไร
เราเลยถามเรื่องจดหมาย เขาเงียบ นาทีนั้นเรามีหลายความรู้สึกมาก สบสัน โกรธ น้อยใจ ทุกอย่างอ้ะ
แฟนเรากอดเรา และบอกว่าครอบครัวเขากำลังจะย้ายไปสวีเดน(ครอบครัวแฟนเราเป็นลูกครึ่ง) และเขาก็สอบได้ทุนนี้พอดี มันเป็นทุนที่พอเขาย้ายไปที่นู้นแล้ว เขาจะมีที่เรียนทันที ไม่ต้องไปทำเรื่องวุ่นวายที่นั้นอีก
เราพูดไม่ออก นาทีนั้นมันจุกไปหมด แฟนเรากำลังจะไป นี่หรอเหตุผลที่เขาต้องให้คนนั้นมาดูแลเราแทน
นาทีนั้นเราทำอะไรไม่ได้ เราร้องไห้ไม่หยุด ทุกอย่างมันพัง แฟนเรากอดเราไว้ไม่ปล่อยจนเราหยุดร้องไห้
แล้วแฟนเราก็พูดกับเราว่า เขาไม่ไปก้ได้นะ ไม่ไปแล้วก้ได้ ขอให้เราหยุดร้องไห้ แค่เราพูดออกไปทำเดียวว่าไม่อยากให้ไป เขาจะไม่ไป
เราได้ยินแบบนั้นเราพูดอะไรไม่ออกจริงๆ เราขอเวลา แฟนเรามาส่งเราที่มหาวิทยาลัย เราเก็บตัวเงียบไม่คุยกับใคร ในใจคิดแต่เรื่องแฟนเรา
ส่วนกับคนนั้น ตั้งแต่ปีใหม่ที่เรากลับไปอยู่กับแฟน เราก็ไม่ได้ติดต่อกับคนนั้นเลย คือเขาทักมาแต่เราก้ไม่ค่อยตอบ
เราสับสนมาก ไม่รู้จะยังไง ใจเราอยากจะรั้งแฟนเราไว้ไม่ให้เขาไป แต่อีกใจถ้าเขาไปตรงนั้นแล้วอนาคตมันจะดีกว่าอยู่กับเรา เราก็ยอม
แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เราเข้าใจเหตุผลที่เขาขอให้เราคุยกับคนนั้นที่เข้ามาจีบเราแล้ว และเขาจะรู้ไหมว่าการที่เขาทำแบบนั้น
มันทำให้เราเอนเอียงใจไปทางคนมาที่หลังเหมือนกัน แต่มาถึงนาทีนี้ที่เรากำลังจะเสียแฟนเราไป ทุกอย่างมันชัดเลยว่าเรารักแฟนเรามากแค่ไหน ถ้าต้องเลือกยังไงเราก้เลือกแฟนเราอยู่แล้ว แต่เรื่องทุกอย่างมันไม่ง่าย แฟนเรากำลังจะไป รักแท้ยังไงมันก็แพ้ระยะทาง ขนาดอยู่ใกล้เรายังทะเลาะกัน แล้วถ้าอยู่ไกลกัน เขาจะไปไหน ทำอะไรกับใครเราก็ไม่รู้ แต่เราก็รักแฟนเรามาก เราสับสนมาก ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วที่เราเข้าใจแฟน เราเข้าใจถูกหรือเปล่า
ตกลงเขารักเรามาก หรือแค่จะหาคนมาดุแลเราเพื่อเขาจะได้ไปจากเราแบบสบายใจ เราสับสน เราไม่รู้จะทำยังไง
ใครก้ได้ช่วยแนะนำเราหน่อยนะ