ผมชื่อบาสฮะผมจะเล่าเรื่องที่ผมไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับคนเงียบๆกับผมได้
วันนึงที่โรงเรียนก็เป็นวันทั่วๆไปเหมือนทุกวัน ผมมีเพื่อนสนิท3คนฮะ(ขอไม่ออกนามนะ) แล้วอยู่ๆเพื่อนคนนึงก็มาขอผมเป็นแฟน ผมเลยบอกมันไปว่าขอคิดดูก่อนนะ พอถึงคาบเรียนผมก็ช่เวลาเกือบทั้งคาบคิดเรื่องนี้ ระหว่างที่คิดอยู่ก็มีคำๆนึงลอยเข้ามาในหัว 'จะให้เป็นแฟนกับเพื่อนสนิท ทั้งๆที่ไม่ได้คิดอะไรกับมันเลยเนี้ยนะ' แต่สุดท้ายพอหมดคาบผมก็เดินไปหามันที่ห้องแล้วก็ตอบตกลงไป ผมรู้สึกว่าชีวิตผมเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้นมันคือแฟนคนแรกของผมเลยฮะ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้างจนเหมือนผมไม่ให้ความสำคัญกับมันเลย แล้วระหว่างที่มันเป็นแฟนกับผมมันก็ชอบเพื่อนสนิทอีกคน(อยู่ใน3คนที่อยู่กลุ่มเดียวกัน) ผมเพิ่งมารู้ตอนเพื่อนอีกคนไปถามมันว่า 'ถ้าให้เลือกผมกับเพื่อนคนนี้จะเลือกใคร' แล้วมันก็เลือกเพื่อนอีกคนฮะแต่ผมก็ไม่อะไรเท่าไหร่เพราะผมยังไม่ได้รักมัน จนอยู่กันมาเรื่อยๆ ก็ทนกันไม่ไหวบอกเลิกกันไปผมไม่ได้ร้องไห้หรืออะไรเลยเพียงแต่ไม่เข้าใจว่าถ้ารักคนนั้นแล้วจะมาขอผมเป็นแฟนทำไม แล้วผมก็ใช่ชีวิตปกติฮะ จนวันนึงกเริ่มรู้สึกว่าพออยูใกล้มันแล้วทำอะไรไม่ถูกคงเป็นตอนนั้นแหละฮะที่ผมเรื่มรักมันจริงๆแล้ว ผมเลยไปขอมันเป็นแฟนแล้วมันก็ตอบตกลงผมเลยถามไปว่า 'จริงๆแล้วเคยรักเราบ้างมั้ย' มันก็ตอบกลับมาว่ารักสิไม่งั้นจะมาขอเป็นแฟนเหรอผมก็คิดมันก็ใช่นะแล้วผมกับมันก็รักกันดีมาเรื่อยๆ(ระหว่างที่คบกันมีการเลิกกันประมาณ4-5ครั้งได้แต่ก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม) จนสุดท้ายฮะมันหมดรักผมจริงๆแล้วเราก็เลิกกัน ผมคิดตลอดเลยฮะว่าจะมีโอกาศเริ่มใหม่ได้มั้ยมีโอกาศอีกครั้งมั้ยนะ แต่ไม่มีแล้วฮะมทั้งโอกาศแล้วก็ความหวัง ผมให้รุ่นน้องไปถามมันว่าถ้าผมแอ๊ดเฟรนไปจะรับมั้ยแล้วถ้าผมทักไปจะตอบมั้ย คำตอบคือ 'ไม่ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว' ผมเสียใจฮะมากๆเลยด้วยตอนนี้คือผมรักมันแบบลืมไม่ได้แล้วๆตอนนี้ผมกับมันก็แยกโรงเรียนกันไป ความสัมพันของผมกับมันตอนนี้คือเหมือนตัดเพื่อนกันไปแล้วฮะแก้ไขอะไรไม่ได้ ผมก็พยายามจะลืมเรื่องทุกอย่างแล้วเริ่มใหม่แต่ผมก็คิดตลอดเลยว่าถ้าไม่ลืมคนเก่าแล้วมีคนใหม่คนๆนั้นก็น่าสงสารแย่เลย พอผมย้ายโรงเรียนมาผมก็ได้เจอเพื่อนคนนึงฮะผมลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษามันดูเพราะมันคือคนที่ผมสนิทที่สุดแล้วมันบอกมาว่า 'เอาจริงๆถ้าจำแล้วมีความสุขก็จำเค้าต่อไปเถอะ แต่ถ้าลืมเค้าไม่ได้จริงๆก็เอาคำนี้ไปใช่เลย ลืมไม่ได้ก็จำ
' คำสุดท้ายนี่ละฮะที่ผมค่อนข้างชอบมันดูเป็นคำที่เอาไว้ปลอบใจได้ดีเลยละฮะ บางทีผมไปเที่ยวแล้วผมเห็นมันผมก็พยายามหลบหน้าจะไม่เจอแต่สุดท้ายก็ร้องไห้อยู่ดี ครั่งล่าสุดที่เห็นมันๆเดินมากับแฟนใหม่ฮะผมก็ได้แต่มองทำอะไรไม่ได้อยู่ดีเจ็บมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เช่นเคย จนถึงตอนนี้ผมก็ยังลืมมันไม่ได้อยู่ดีฮะนับมารวมๆก็ 2 ปีเต็มแล้ว ใครมีอะไรแนะนำบ้างฮะ
อยากเริ่มใหม่
วันนึงที่โรงเรียนก็เป็นวันทั่วๆไปเหมือนทุกวัน ผมมีเพื่อนสนิท3คนฮะ(ขอไม่ออกนามนะ) แล้วอยู่ๆเพื่อนคนนึงก็มาขอผมเป็นแฟน ผมเลยบอกมันไปว่าขอคิดดูก่อนนะ พอถึงคาบเรียนผมก็ช่เวลาเกือบทั้งคาบคิดเรื่องนี้ ระหว่างที่คิดอยู่ก็มีคำๆนึงลอยเข้ามาในหัว 'จะให้เป็นแฟนกับเพื่อนสนิท ทั้งๆที่ไม่ได้คิดอะไรกับมันเลยเนี้ยนะ' แต่สุดท้ายพอหมดคาบผมก็เดินไปหามันที่ห้องแล้วก็ตอบตกลงไป ผมรู้สึกว่าชีวิตผมเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้นมันคือแฟนคนแรกของผมเลยฮะ ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้างจนเหมือนผมไม่ให้ความสำคัญกับมันเลย แล้วระหว่างที่มันเป็นแฟนกับผมมันก็ชอบเพื่อนสนิทอีกคน(อยู่ใน3คนที่อยู่กลุ่มเดียวกัน) ผมเพิ่งมารู้ตอนเพื่อนอีกคนไปถามมันว่า 'ถ้าให้เลือกผมกับเพื่อนคนนี้จะเลือกใคร' แล้วมันก็เลือกเพื่อนอีกคนฮะแต่ผมก็ไม่อะไรเท่าไหร่เพราะผมยังไม่ได้รักมัน จนอยู่กันมาเรื่อยๆ ก็ทนกันไม่ไหวบอกเลิกกันไปผมไม่ได้ร้องไห้หรืออะไรเลยเพียงแต่ไม่เข้าใจว่าถ้ารักคนนั้นแล้วจะมาขอผมเป็นแฟนทำไม แล้วผมก็ใช่ชีวิตปกติฮะ จนวันนึงกเริ่มรู้สึกว่าพออยูใกล้มันแล้วทำอะไรไม่ถูกคงเป็นตอนนั้นแหละฮะที่ผมเรื่มรักมันจริงๆแล้ว ผมเลยไปขอมันเป็นแฟนแล้วมันก็ตอบตกลงผมเลยถามไปว่า 'จริงๆแล้วเคยรักเราบ้างมั้ย' มันก็ตอบกลับมาว่ารักสิไม่งั้นจะมาขอเป็นแฟนเหรอผมก็คิดมันก็ใช่นะแล้วผมกับมันก็รักกันดีมาเรื่อยๆ(ระหว่างที่คบกันมีการเลิกกันประมาณ4-5ครั้งได้แต่ก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม) จนสุดท้ายฮะมันหมดรักผมจริงๆแล้วเราก็เลิกกัน ผมคิดตลอดเลยฮะว่าจะมีโอกาศเริ่มใหม่ได้มั้ยมีโอกาศอีกครั้งมั้ยนะ แต่ไม่มีแล้วฮะมทั้งโอกาศแล้วก็ความหวัง ผมให้รุ่นน้องไปถามมันว่าถ้าผมแอ๊ดเฟรนไปจะรับมั้ยแล้วถ้าผมทักไปจะตอบมั้ย คำตอบคือ 'ไม่ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว' ผมเสียใจฮะมากๆเลยด้วยตอนนี้คือผมรักมันแบบลืมไม่ได้แล้วๆตอนนี้ผมกับมันก็แยกโรงเรียนกันไป ความสัมพันของผมกับมันตอนนี้คือเหมือนตัดเพื่อนกันไปแล้วฮะแก้ไขอะไรไม่ได้ ผมก็พยายามจะลืมเรื่องทุกอย่างแล้วเริ่มใหม่แต่ผมก็คิดตลอดเลยว่าถ้าไม่ลืมคนเก่าแล้วมีคนใหม่คนๆนั้นก็น่าสงสารแย่เลย พอผมย้ายโรงเรียนมาผมก็ได้เจอเพื่อนคนนึงฮะผมลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษามันดูเพราะมันคือคนที่ผมสนิทที่สุดแล้วมันบอกมาว่า 'เอาจริงๆถ้าจำแล้วมีความสุขก็จำเค้าต่อไปเถอะ แต่ถ้าลืมเค้าไม่ได้จริงๆก็เอาคำนี้ไปใช่เลย ลืมไม่ได้ก็จำ