ทำอย่างไรดีครอบครัวคัดค้านการไปอยู่ต่างประเทศ(1ปี)

สวัสดีค่ะ

เรื่องที่จะปรึกษาก็คือ เรานั้นเป็นนิสิตเรียนเอกภาษาอังกฤษ ปีสาม ที่มีทักษะอ่อนด้อยซะเหลือเกิน
ปัญหาของเราหนักๆเลยคือเรื่องการฟังและการพูด เราได้พยายามดูซาวแทรคซับอิ๊งก็แล้ว ฟังเพลงงพร้อมซับเยอะก็แล้ว
หาเพื่อนต่างชาติก็แล้ว มันกระกระเตื้องขึ้นนะค่ะ แต่มันยังไม่พอ มันทำให้เรารู้สึกว่าหากเราจบไปด้วยความสามารถเท่านี้
มีหวังหางานลำบากแน่ อีกทั้งเรายอมรับเลยว่าเราไม่มีแพลนว่าจบไปทำงานอะไร มันเป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก
เราเลยตัดสินใจอยากทำอะไรตามที่ตัวเองต้องการก่อนและพยายามค้นหาตัวเองในช่วงนั้น   ด้วยความที่คลุกคลีอยู่กับภาษาอังกฤษ
ทำให้เรารู้สึกอยากท่องโลกอย่างร้ายกาจ บวกกับด้วยความที่หลงใหลในสถาปัตยกรรมของยุโรปด้วยแล้ว
ทำให้เราอยากจะลองไปสัมผัสวิถีของคนชนชาตินั้นๆดูบ้าง
อย่างไรก็ตามเราก็พยายามเสาะหาโครงการต่างๆที่ทำให้เราสามารถไปใช้ชีวิตอยู่ดั่งคนพื้นที่ได้หลังจากเราเรียนจบ
ซึ่งเจอมานาๆ เช่น work and travel , work and study , Volunteer และ Au pair

ตอนแรกนั้นเราอยากไป work and study แต่ว่าสถานะทางบ้านก็ใช่ว่าจะร่ำรวยสามารถทุ่มเงินแสนให้เราได้ เราเลยตัดใจโบกมือลากับมัน
ส่วน Volunteer นั้น ค่าใช้จ่ายน้อยสุดก็จริง แต่ไม่มี pocket money ในการใช้ชีวิตอยู่ เราเลยตัดออกไป
จนเจอะ โครงการ Au pair (เป็นโครงการที่ให้เราไปเลี้ยงเด็กและทำงานบ้านที่เกี่ยวกับเด็กที่เราไปดูแลเป็นระยะเวลา 1 ปี
ทั้งนี้ออแพร์จะได้อาศัยอยู่กับโฮสต์แฟมิลี่ และยังได้เรียนภาษา 1 คอร์ส) เป็นโครงการที่เราคิดว่าเราสามารถจะเข้าร่วมได้
และมันเป็นการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมตามที่เราใฝ่ฝันเอาไว้
แต่แล้วมันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราหวัง เพราะมีปัญหาในส่วนของครอบครัว

ทางครอบครัวไม่ต้องการ ไม่อยาก ไม่ให้ เราไปเป็นออแพร์(รวมถึงอยู่ต่างประเทศไม่ว่าด้วยอะไรก็ตาม) ด้วยเหตุผลที่ว่า

-    อันตราย  -  ไม่มีคนดูแล – ถูกหลอกเอาไปขายตัว – มันไม่ใช่โครงการของรัฐ ของมหาลัย(= =;;)

แต่เหตุผลหลักๆที่เราฟังๆมาจากพวกท่านคือ ไม่อยากให้เราอยู่ไกลจากพวกท่าน

ความรู้สึกนี้เราเข้าใจมาก การที่ลูกต้องไปอยู่ไหนไกล ถึงขนาดที่แม่บอกว่าไม่ต้องเครียดเรื่องงาน ไม่มีก็อยู่บ้านแม่เลี้ยงเอง
แต่ในความคิดเราคืออยากไปลองหาประสบการณ์ที่เราคิดว่ามันจะช่วยเราได้ดี เพราะตอนนี้เราเหมือนเด็กติดพ่อแม่
มีพวกท่านคอยชี้เราให้ทำตามแบบนี้ อันที่จริงเราเรียกเอกนี้ก็เพราะพวกท่านชี้ให้เดิน ในขณะที่จริงเราอยากเรียนภาษาอื่น
และพวกท่านก็เริ่มขีดเขียนอนาคตของเราด้วยมือของพวกท่านแล้วคือให้รับราชการ เป็นครูหรือหน่วยงานทางทหาร(ที่พ่ออยู่)
และให้ทำในจังหวัดบ้านเกิดด้วย โอเคๆ ดังนั้นมันทำเรารู้สึกเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ไม่รู้จักโลก และเราต้องการจะรู้จักมัน

เราจึงพยายามพูดคุยเกี่ยวกับโครงการให้ท่านฟังอย่างแรกเลยว่ามันคืออะไร พูดไปนิดนึงก็โดนถามมาว่า

จะทิ้งพวกท่านให้อยู่เดียวดายเหรอ
จะทำให้ห่วงไปถึงไหนแค่นี้ก็ห่วงมากแล้ว(เราเรียนมหาวิทยาลัยที่จังหวัดอื่น)
พวกท่านจะไม่มีคนคอยดูแล
มันอันตรายจะไปทำไม
ต่างๆนาๆ  

ในสายตาท่านเราก็ยังคงเป็นเด็กสำหรับเค้าเสมอ แต่ตอนนี้ในสายตาเราคือ เราต้องการเลือกอนาคตตัวเอง
เราเคยหยุดคิดเรื่องนี้อยุ่ช่วงหนึ่งตามคำขอของพวกท่าน เราก็ทำ แต่มันยังอยู่ ความรู้สึกที่จะไปยังอยู่

ตอนนี้เราเลยเครียดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเพราะว่าพวกท่านไม่เปิดใจรับฟังเลย
พวกท่านเคยพูดถึงโครงการว่ามันไม่น่าเชื่อถือ คืออะไรก็ไม่รู้
แต่พอเราเปิดหน้าเว็บให้ดูเพื่อให้เห็นว่ามีคนไปจริงอยู่จริงกลับจริงสุขจริงทุกข์จริง
แต่พวกท่านเห็นก็เดินหนี บอกให้ไปนอน ซึ่ง…แค่อ่าน
อ่านว่ามันคืออะไรพวกท่านยังไม่คิดจะทำ ตอนนี้เลยมืดแปดพันหมื่นแสนล้านด้าน
ปรึกษากับเพื่อนพวกเขาก็ให้กำลังใจและให้ไปคิดให้ดีว่าอยากเข้าร่วมโครงการนี้จริงหรือเปล่า
และก็ให้มาขอคำปรึกษาจากพันทิป เนื่องจากมีคนที่มีวุฒิภาวะอยู่เยอะ สามารถหาวิธีแนวทางในการแก้ปัญหาให้ได้

อย่างไรก็ตาม ขอบคุณค่ะที่อ่านปัญหาของเรา

#เเท็กห้องงงๆ+ไม่เป็น T T
#ยืมของเพื่อนมาเล่น