อยากเขียนเรื่องตัวเอง
- ฝันที่จะมีความรัก ? ความฝันบ้าๆ แบบนั้นมีคนฝันด้วยเหรอ " บางคนคงมีเป้าหมายในการมีชีวิตอยู่ต่างๆ นาๆ มีเหตุผลต่างกันออกไป
สภาพแวดล้อม / สังคม / เพื่อนฝูง / สถาณการณ์ การตัดสินใจต่างๆ ล้วนทำให้เกิดวันนี้ขึ้นมาได้ อยากรวย อยากเป็นเศรษฐีบ้างเดี๊ยวอะไรๆก็ตามมาเอง
อยากดัง อยากเป็นดารานักร้อง ว่ากันยาวๆ ไป แต่คงมีน้อยคนขอเพียงแค่มีคนที่รักเรา เหมือนที่เรารักเค้าก็พอ หนึ่งในนั้นคือผมเอง มีคนถามเหมือนกัน
ว่ามันเวอร์ไปรึเปล่า บางคนมีความรักตั้งแต่ประถม มันเรื่องเล็กน้อยของชีวิตจะตาย เล่าเลยแล้วกัน
-จุดเริ่มต้นเมื่อผมเรียนความพร้อม ผมพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนสะดุดตามาก เธอเรียนเตรียมความพร้อมห้องเดียวกับผม แต่ตอนนั้นผมไม่คิดอะไรมาก
เพราะก่อนผมย้ายมาที่นี่เรื่องแบบนี้มันมีมาตลอดอยู่แล้ว จนครั้งหนึ่งเธอทำให้ผมจดจำ ด้วยความที่ว่าเธอเป็นคนค่อนข้างสวย ทำให้เพื่อนไปหยอกล้อ ก็วิ่งไล่กัน
ประสาเด็กผู้หญิงถูกหยอก จนวิ่งมาถึงหน้าผม ผู้หญิงคนนี้หยุด . . .มองหน้าผมแล้วยิ้ม แล้วก็หันหลังกลับไป ผมเลยเกิดข้อสงสัยว่าเค้าเกลียดอะไรผมรึเปล่า
เรียนเตรียมความพร้อมเรื่อยๆ แต่ผมไม่รู้จักชื่อเธอเลย จนวันหนึ่ง ครูให้กระดาษรายชื่อ มาพร้อมกับถามว่า "ในห้องนี้ยังไม่รู้จักชื่อกันอีกเหรอ " ว่าแล้ว
ก็สั่งให้ล่ารายชื่อเพื่อน+ชื่อเล่นมา ผมคิดในใจ " โอกาศมาแล้ว " ผมนั่งอยู่กับที่ เพราะเพื่อนเค้าเดินถามอยู่แล้ว (เป็นคนขี้อายด้วย) ผู้หญิงคนนี้เดินไล่มาเรื่อยๆ
จนจะถึงผมแล้ว ใจผมเต้น ตุ๊บๆ จนคิวต่อไปเธอต้องเดินมาหาผมแน่ๆ แต่แล้วเธอกลับอ้อมผมเป็นวงกลม ( = ='' ) ตอนนั้นผมนั่งเอ๋อกินพักหนึ่ง คิดในใจ
(เกลียดอะไรกุนักหนาหละเนี่ย) จะหมดเวลาแล้วก็เลยใช้สูตร ส่งสมุดให้เพื่อนเขียนชื่อตัวเองยาวไปเรื่อยๆ จนถึงหัวแถว สุดท้ายผมก็ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร
-พอเริ่มดูห้องเรียน ที่นี่ปีนี้ชั้นม.1 มีทั้งหมด 12 ห้องผมคิดในใจตามประสา "จีบเด็กห้อง 1 น่าจะมีคนน่ารักๆ นะเนี่ย" แล้วก็คิดอยู่เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนั้น
จะอยู่ห้องไหน ผมไล่ดูรายชื่อตัวเองตั้งแต่ห้อง 12 จนถึงห้อง 3
ผมถอนหายใจ และคิดว่ารายชื่อตัวเองคงตกหล่นแล้วหละ ต่อไปคงไม่มีที่เรียนหนังสือ
แล้วพ่อผมก็บอกว่ามาดูรายชื่อ แกอยู่ห้อง 1 (อ้าว)
-ตอนผมเรียนก็พอมีคนรู้จักบ้าง ที่นี่ค่อนข้างแตกต่าง เพื่อนที่นี่ทุกคนเก่งหมดผมนั่งหลังห้องอยู่กับเพื่อนกลุ่มที่มาจากโรงเรียนเก่า เข้ามัธยมแน่นอนมีวิชาเลือกเสรี
มันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมาก ได้เรียนวิชาที่ตัวเองสามารถเลือกได้
พอถึงเวลาเอาเข้าจริง กับได้เรียนวิชาที่ไม่ได้ตั้งใจซักเท่าไหร่ (คนเต็ม) แถมไม่มีเพื่อนในห้องตัวเองอีก ในห้องมีแต่ผู้หญิงซะส่วนใหญ่ กับผู้คนที่ไม่ค่อยรู้จักผมไม่พูด
กับใครตามประสาผมที่เข้ากับใครไม่เก่ง พอครูให้จับกลุ่มก็ได้เป็นของเหลือ ทำให้กลุ่มเป็นมีสมาชิกหญิง 3 ชาย 1 (ผมเอง)เลยถูกใช้แรงานตลอด แต่ก็เต็มใจอะนะ
พอเวลาผ่านไป ผู้หญิง 2 ใน3 คนที่อยู่กลุ่มผม พวกเธอเป็นเพื่อนกับ"ผู้หญิงคนนั้น" ที่สะดุดตาผมตลอด (พึ่งรู้)
- อะไรหลายๆ อย่างเริ่มเข้าทาง
ทุกครั้งที่เรียนเสรีผู้หญิงคนนั้นจะมองผ่านหน้าต่างมาที่ผม แล้วก็แอบยิ้มเล็กๆ มันทำให้ผมเคลิ้มตามจนไม่รู้ตัวว่า ตัวเองเฝ้ามองผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน ตอนนั้นผมยังไม่รู้
ว่าตัวเองหน่ะ หลงรักผู้หญิงคนนี้ไปซะแล้ว เวลาผ่านไปก่อนคาบเสรีของวันหนึ่ง เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มเรียกผมไปหาเพื่อนอีกคน
?? : คนนี้เหรอ ?
X : ใช่ คนนี้แหละ
?? : เหมือนเหรอแก
X : คนนี้แหละที่มันชอบ ปอยมันชอบ น่ารักจะตาย
ผมได้แต่ฟังและคิดในใจ "ใครวะปอย" พร้อมกับหวังว่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้น
ว่าแล้ววันนั้นผมกลับบ้านไปเปิดสมุดรายชื่อ ตอนเรียนเตรียมว่ามีคนชื่อปอยไหม คนนั้นรึเปล่า
ปรากฏว่ามี แต่ชื่อเธอดันเหมือนผู้ชาย จนผมคิดว่าเป็นกระเทย ผมเลยไม่คิดว่าเป็นผู้หญิงคนนี้
- วันเวลาผ่านไปช้าๆ พร้อมกันกิจกรรมของโรงเรียนกีฬาสีมีการจับฉลากสี ปรากฎว่าผมได้อยู่สีเดียวกับห้องเธอ (ดีใจมากกกกกก!!!) ผมนั่งแสตรเชียร์ไม่ลุกไปไหน ต่างกับ
เพื่อนในห้องที่บ่นอยากกลับบ้านตลอดเวลา วันซ้อมเชียร์มาเรื่อยๆ จนมีวันเช็คชื่อขึ้นมา ผมจำขึ้นใจใครชื่อเล่นชื่อปอย รุ่นพี่ขานชื่อเรื่อยๆ จนถึงผู้หญิงคนนั้น ผมเฝ้ามอง
ยิ้มไม่หุบ จนกระทั่งชื่อที่รุ่นพี่ขานออกมา มันตรงกับรายชื่อไม่มีผิด . . . . . ถูกแล้ว "ผู้หญิงคนนั้นชื่อ ปอย " ผมดีใจมากเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองมีความรักแล้ว ผมเริ่มอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้
มากขึ้น
-ที่ผมพอรู้คือ เธอเป็นคนฐานะดีน่ารัก "นี่เหรอความรักแรก ความคิดที่ว่า อยากกะกลืนเธอทั้งตัวไม่อยากให้ใครเห็น ใครได้กลิ่น อยากให้มีแต่เราเท่านั้นที่เห็น " เพ้อหนักถึงขั้น
มีเธอไว้ในอนาคต บางวันผมร้องไห้ น้ำตาไหล จะทำยังไงให้เราคู่ควรกับเค้า แต่เรื่องนี้ผมไม่เคยบอกใครมีเพียงเพื่อนชื่อเบส เท่านั้นที่รู้ แน่นอนความรักย่อมมีอุปสรรค เบสมีเพื่อน
คนหนึ่งเป็นนักกีฬา สูงหน้าตาดี ผู้ชายด้วยกันยังยอมรับรวมถึงผมด้วย แต่ไอ้หมอนี้ดันมาชอบคนเดียวกันกับผม และผู้หญิงอีกหลายๆคนที่ผมรู้คือ ผมไม่เคยเผื่อใจให้ใคร มันเป็นรักที่บริสุทธิ์จริงๆ ผมเคยปั่นจักรยานโชว์สาว(เสี่ยวมาก)แล้วโซ่ตกต่อหน้าเธอ ผมต้องพยุงรถไปจนพ้นสายตา แล้วค่อยเอาโซ่ขึ้น น่าอายมาก ฮ่า
ฮ่า ทุกครั้งก่อนโรงเรียนเลิก ผมจะมองเธอที่นั่งรอพี่ชายมารับที่หน้าประตู เธอก็จะมองมาที่ผม ผมก็จะรอจนกว่าเธอจะกลับ เพราะบ้านผมอยู่ใกล้ๆโรงเรียนนี่เอง
-วันเวลาผ่านไป
ผมขึ้นชั้น ม.2 มีการเปลี่ยนห้องเรียนตามระเบียบ ผมได้ห้องอาคารเดียวกับปอยขั้นเดียวกัน สิ่งที่คั่นระหว่างเรามีเพียงบันได กับห้อง 12 เท่านั้นเอง (แปลกดีเนอะ) ผมคิดว่าอะไร
หลายๆอย่างเป็นใจให้เรา ทุกๆครั้งที่ผมมาเรียน ผมจะมองขึ้นไปบนชั้น 3 ที่ระเบียงจะมีผู้หญิงคนหนึ่งมองผมจากข้างบนเสมอ และเมื่อทุกๆครั้งที่เธอมาสายผมจะมองดูเธอจากข้าง
บนเสมอเช่นกัน ใจผมหวังเพียงเท่านี้ก็สุขมากแล้ว แต่มันไม่พอ ความรักเป็นสิ่งที่ไม่เคยพอ ผมเริ่มตัดสินใจจะบอกเธอ ไม่รู้จะเริ่มยังไงผมเริ่มฟังวิทยุ ฟังเพลง และขอเพลง "มุม" ให้เธอ
ทุกวัน แค่หวังว่าเธอจะรับรู้ ว่าผมอยากบอกรักเธอทั้งวัน จนเรื่องเข้าหูเพื่อนไม่นานข่าวก็แพร่พราย เพื่อนที่ห้องเริ่มฟังเพลงและจับตาดูผมตลอด
-หน้ามือเป็นหลังเท้า
วันหนึ่งผมก็นั่งทำการบ้านงกๆ ตามประสาและฟังเพลงไปด้วย มีคนขอเพลง " ส่วนเกิน " ให้ผม หลังจากค่ำวันนั้นผมมาที่โรงเรียนปกติ มองไปที่ริมระเบียงปอยคนนั้นยังคงมองผมอยู่
ผมโล่งใจ ว่าตัวเองก็แค่คิดมากไป จนถึงที่ห้องเพื่อนบอกว่าปอย ส่งเพลงส่วนเกินให้ผม ผมก็ไม่คิดอะไรมาก เพราะอะไรๆยังเหมือนเดิม . . . . . .จริงๆมันไม่เหมือนเดิมมีบางอย่างแปลกไป
กลุ่มเพื่อนของผมที่อยู่คนละห้อง กลุ่มไอ้เบส ไปยืนที่หน้าห้องปอยทุกวัน แต่ผมกลับทำเป็นไม่เห็นมันซะได้
อะไรหลายๆ อย่างเริ่มชัดเจน ปอยส่งเพลงส่วนเกินให้ผมทุกครั้งที่ผมส่งเพลงมุมให้เธอ เพือนที่ห้องเรียกผมว่าส่วนเกิน ผมไม่แน่ใจหลายๆอย่างที่ผมคิดอยู่ ไม่มั่นใจในสิ่งที่ผ่านๆมา
มันเป็นเรื่องจริงๆรึเปล่า หรือผมคิดไปเอง จนวันนั้นมาถึง ผู้หญิงคนนั้นขอเพลงรักให้กับเพื่อนไอ่เบส ตามที่ผมเคยคิดไว้ และขอเพลงส่วนเกินให้ผม วันถัดมาผมไปโรงเรียนเพื่อนเรียก
ผมว่าส่วนเกิน ปอยเรียกเพื่อนในห้องผมไปหา ผมอยู่คนเดียวบนห้องตอนนั้น เพื่อนสาวของผมที่คุยกับปอยมาเดินมาบอกผมว่า " ไม่เจียม หว่ะ แฟนเค้าหล่อก็หล่อ รวยก็รวย ตัวเองหน้า
เหมือนหมายังไปชอบเขาอีก ปอยฝากมาบอกว่า มีแฟนแล้ว" พร้อมกับพูดอะไรอีกก็ไม่รู้ผมไม่ยินคำหลังจากนั้น ผมหูอื้อ กลั้นน้ำตาไม่ไหวได้แต่เดินก้มหน้าออกไปเพราะสิ่งที่เพื่อนผมพูดออกมาก
เป็นความจริงที่สุดที่ผมเก็บมันไว้ใจตลอด
ทุกอย่างกลับกันหมดผมไม่กล้ามองผู้หญิงคนนี้ ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าแสดงตัวให้เห็น อยากหายไปจากโลกใบนี้ ทำยังไงก็ได้ให้เค้าไม่เห็นผมอีก ทุกครั้งที่ผมมาเรียน ผมจะหลบริมระเบียงเพื่อไม่ให้ผู้หญิง
คนนี้เห็น ทุกๆครั้งที่ผู้หญิงคนนี้เดินผ่าน ผมจะอ้อมไปอีกอาคารไปให้ไกลสุดสายตา เพื่อนในห้องก็ล้อสนุกสนาน ผลการเรียนตกฮวบ ผมกลายเป็นคนขาดความมั่นใจ สมาธิสั้น ไม่เชื่อแม้กระทั่งตัวเอง
คนอื่นคงคิดว่าผมไม่เป็นไร เพราะผมยิ้มและหัวเราะเวลามีคนพูดว่าผมเป็นส่วนเกิน แต่ความจริงมันเจ็บจนอยากจะตาย พอผลการเรียนผมตกพ่อผมไม่คุยกับผมครึ่งปี ช่วงนั้นผมไม่เหลือใครจริงๆ
แม้กระทั้งครอบครัวตัวเอง ผมอยากตายมาก อยากให้เค้าเสียใจที่ทำกับผมแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็เห็นปอยบ้าง เธอใส่ชุดนอน อยู่กับแฟน ในวันที่ผมไปหาเบสที่บ้าน เธอตามหลอกหลอนผมไปหลายที่
ผมคิดว่าเรื่องนี้มันคงไม่จางหายไปจากใจผมแน่นอน
"แต่เมื่อผมได้อยู่คนเดียว อยู่กับตัวเองนานๆ ผมก็รู้ว่า ต่อให้ผมตายไปเค้าก็คงไม่แม้กระทั่งจะรับรู้ วิธีที่ดีที่สุดคือ ทำตัวเองให้ดีกว่านี้ ดีจนเค้าเสียดายที่วันหนึ่งเค้าทำแบบนี้กับเรา"
เรื่องของผมไม่ได้จบแบบ Happy Ending หรอกนะครับเพราะวันนี้ก็ผ่านไป 10 ปีพอดีแต่ผมก็ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ ผมบอกไม่ได้ว่าผมเกลียดเธอ ผมไม่เคยเกลียดเธอเลย เพราะเธอ
ผมถึงได้กลายเป็นคนที่ห่วงความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าตัวเอง
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อยากฝากคนที่มีความรักอยู่นะครับ ไม่ว่าจะงอน หรือ ง้อกันอยู่ก็ตาม จงรับรู้ไว้ว่ามีคนอิจฉาคุณอย่างน้อย 1 คนตรงนี้ รักษามันไว้ให้ดี เพราะมันอาจเป็นฝันของใครหลายๆคนก็ได้ ขอบคุณที่อ่าน (มีเรอะ ? ) Happy New Year 2015
รักแรกของผม
- ฝันที่จะมีความรัก ? ความฝันบ้าๆ แบบนั้นมีคนฝันด้วยเหรอ " บางคนคงมีเป้าหมายในการมีชีวิตอยู่ต่างๆ นาๆ มีเหตุผลต่างกันออกไป
สภาพแวดล้อม / สังคม / เพื่อนฝูง / สถาณการณ์ การตัดสินใจต่างๆ ล้วนทำให้เกิดวันนี้ขึ้นมาได้ อยากรวย อยากเป็นเศรษฐีบ้างเดี๊ยวอะไรๆก็ตามมาเอง
อยากดัง อยากเป็นดารานักร้อง ว่ากันยาวๆ ไป แต่คงมีน้อยคนขอเพียงแค่มีคนที่รักเรา เหมือนที่เรารักเค้าก็พอ หนึ่งในนั้นคือผมเอง มีคนถามเหมือนกัน
ว่ามันเวอร์ไปรึเปล่า บางคนมีความรักตั้งแต่ประถม มันเรื่องเล็กน้อยของชีวิตจะตาย เล่าเลยแล้วกัน
-จุดเริ่มต้นเมื่อผมเรียนความพร้อม ผมพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนสะดุดตามาก เธอเรียนเตรียมความพร้อมห้องเดียวกับผม แต่ตอนนั้นผมไม่คิดอะไรมาก
เพราะก่อนผมย้ายมาที่นี่เรื่องแบบนี้มันมีมาตลอดอยู่แล้ว จนครั้งหนึ่งเธอทำให้ผมจดจำ ด้วยความที่ว่าเธอเป็นคนค่อนข้างสวย ทำให้เพื่อนไปหยอกล้อ ก็วิ่งไล่กัน
ประสาเด็กผู้หญิงถูกหยอก จนวิ่งมาถึงหน้าผม ผู้หญิงคนนี้หยุด . . .มองหน้าผมแล้วยิ้ม แล้วก็หันหลังกลับไป ผมเลยเกิดข้อสงสัยว่าเค้าเกลียดอะไรผมรึเปล่า
เรียนเตรียมความพร้อมเรื่อยๆ แต่ผมไม่รู้จักชื่อเธอเลย จนวันหนึ่ง ครูให้กระดาษรายชื่อ มาพร้อมกับถามว่า "ในห้องนี้ยังไม่รู้จักชื่อกันอีกเหรอ " ว่าแล้ว
ก็สั่งให้ล่ารายชื่อเพื่อน+ชื่อเล่นมา ผมคิดในใจ " โอกาศมาแล้ว " ผมนั่งอยู่กับที่ เพราะเพื่อนเค้าเดินถามอยู่แล้ว (เป็นคนขี้อายด้วย) ผู้หญิงคนนี้เดินไล่มาเรื่อยๆ
จนจะถึงผมแล้ว ใจผมเต้น ตุ๊บๆ จนคิวต่อไปเธอต้องเดินมาหาผมแน่ๆ แต่แล้วเธอกลับอ้อมผมเป็นวงกลม ( = ='' ) ตอนนั้นผมนั่งเอ๋อกินพักหนึ่ง คิดในใจ
(เกลียดอะไรกุนักหนาหละเนี่ย) จะหมดเวลาแล้วก็เลยใช้สูตร ส่งสมุดให้เพื่อนเขียนชื่อตัวเองยาวไปเรื่อยๆ จนถึงหัวแถว สุดท้ายผมก็ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร
-พอเริ่มดูห้องเรียน ที่นี่ปีนี้ชั้นม.1 มีทั้งหมด 12 ห้องผมคิดในใจตามประสา "จีบเด็กห้อง 1 น่าจะมีคนน่ารักๆ นะเนี่ย" แล้วก็คิดอยู่เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนั้น
จะอยู่ห้องไหน ผมไล่ดูรายชื่อตัวเองตั้งแต่ห้อง 12 จนถึงห้อง 3
ผมถอนหายใจ และคิดว่ารายชื่อตัวเองคงตกหล่นแล้วหละ ต่อไปคงไม่มีที่เรียนหนังสือ
แล้วพ่อผมก็บอกว่ามาดูรายชื่อ แกอยู่ห้อง 1 (อ้าว)
-ตอนผมเรียนก็พอมีคนรู้จักบ้าง ที่นี่ค่อนข้างแตกต่าง เพื่อนที่นี่ทุกคนเก่งหมดผมนั่งหลังห้องอยู่กับเพื่อนกลุ่มที่มาจากโรงเรียนเก่า เข้ามัธยมแน่นอนมีวิชาเลือกเสรี
มันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมาก ได้เรียนวิชาที่ตัวเองสามารถเลือกได้
พอถึงเวลาเอาเข้าจริง กับได้เรียนวิชาที่ไม่ได้ตั้งใจซักเท่าไหร่ (คนเต็ม) แถมไม่มีเพื่อนในห้องตัวเองอีก ในห้องมีแต่ผู้หญิงซะส่วนใหญ่ กับผู้คนที่ไม่ค่อยรู้จักผมไม่พูด
กับใครตามประสาผมที่เข้ากับใครไม่เก่ง พอครูให้จับกลุ่มก็ได้เป็นของเหลือ ทำให้กลุ่มเป็นมีสมาชิกหญิง 3 ชาย 1 (ผมเอง)เลยถูกใช้แรงานตลอด แต่ก็เต็มใจอะนะ
พอเวลาผ่านไป ผู้หญิง 2 ใน3 คนที่อยู่กลุ่มผม พวกเธอเป็นเพื่อนกับ"ผู้หญิงคนนั้น" ที่สะดุดตาผมตลอด (พึ่งรู้)
- อะไรหลายๆ อย่างเริ่มเข้าทาง
ทุกครั้งที่เรียนเสรีผู้หญิงคนนั้นจะมองผ่านหน้าต่างมาที่ผม แล้วก็แอบยิ้มเล็กๆ มันทำให้ผมเคลิ้มตามจนไม่รู้ตัวว่า ตัวเองเฝ้ามองผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน ตอนนั้นผมยังไม่รู้
ว่าตัวเองหน่ะ หลงรักผู้หญิงคนนี้ไปซะแล้ว เวลาผ่านไปก่อนคาบเสรีของวันหนึ่ง เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มเรียกผมไปหาเพื่อนอีกคน
?? : คนนี้เหรอ ?
X : ใช่ คนนี้แหละ
?? : เหมือนเหรอแก
X : คนนี้แหละที่มันชอบ ปอยมันชอบ น่ารักจะตาย
ผมได้แต่ฟังและคิดในใจ "ใครวะปอย" พร้อมกับหวังว่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้น
ว่าแล้ววันนั้นผมกลับบ้านไปเปิดสมุดรายชื่อ ตอนเรียนเตรียมว่ามีคนชื่อปอยไหม คนนั้นรึเปล่า
ปรากฏว่ามี แต่ชื่อเธอดันเหมือนผู้ชาย จนผมคิดว่าเป็นกระเทย ผมเลยไม่คิดว่าเป็นผู้หญิงคนนี้
- วันเวลาผ่านไปช้าๆ พร้อมกันกิจกรรมของโรงเรียนกีฬาสีมีการจับฉลากสี ปรากฎว่าผมได้อยู่สีเดียวกับห้องเธอ (ดีใจมากกกกกก!!!) ผมนั่งแสตรเชียร์ไม่ลุกไปไหน ต่างกับ
เพื่อนในห้องที่บ่นอยากกลับบ้านตลอดเวลา วันซ้อมเชียร์มาเรื่อยๆ จนมีวันเช็คชื่อขึ้นมา ผมจำขึ้นใจใครชื่อเล่นชื่อปอย รุ่นพี่ขานชื่อเรื่อยๆ จนถึงผู้หญิงคนนั้น ผมเฝ้ามอง
ยิ้มไม่หุบ จนกระทั่งชื่อที่รุ่นพี่ขานออกมา มันตรงกับรายชื่อไม่มีผิด . . . . . ถูกแล้ว "ผู้หญิงคนนั้นชื่อ ปอย " ผมดีใจมากเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองมีความรักแล้ว ผมเริ่มอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้
มากขึ้น
-ที่ผมพอรู้คือ เธอเป็นคนฐานะดีน่ารัก "นี่เหรอความรักแรก ความคิดที่ว่า อยากกะกลืนเธอทั้งตัวไม่อยากให้ใครเห็น ใครได้กลิ่น อยากให้มีแต่เราเท่านั้นที่เห็น " เพ้อหนักถึงขั้น
มีเธอไว้ในอนาคต บางวันผมร้องไห้ น้ำตาไหล จะทำยังไงให้เราคู่ควรกับเค้า แต่เรื่องนี้ผมไม่เคยบอกใครมีเพียงเพื่อนชื่อเบส เท่านั้นที่รู้ แน่นอนความรักย่อมมีอุปสรรค เบสมีเพื่อน
คนหนึ่งเป็นนักกีฬา สูงหน้าตาดี ผู้ชายด้วยกันยังยอมรับรวมถึงผมด้วย แต่ไอ้หมอนี้ดันมาชอบคนเดียวกันกับผม และผู้หญิงอีกหลายๆคนที่ผมรู้คือ ผมไม่เคยเผื่อใจให้ใคร มันเป็นรักที่บริสุทธิ์จริงๆ ผมเคยปั่นจักรยานโชว์สาว(เสี่ยวมาก)แล้วโซ่ตกต่อหน้าเธอ ผมต้องพยุงรถไปจนพ้นสายตา แล้วค่อยเอาโซ่ขึ้น น่าอายมาก ฮ่า
ฮ่า ทุกครั้งก่อนโรงเรียนเลิก ผมจะมองเธอที่นั่งรอพี่ชายมารับที่หน้าประตู เธอก็จะมองมาที่ผม ผมก็จะรอจนกว่าเธอจะกลับ เพราะบ้านผมอยู่ใกล้ๆโรงเรียนนี่เอง
-วันเวลาผ่านไป
ผมขึ้นชั้น ม.2 มีการเปลี่ยนห้องเรียนตามระเบียบ ผมได้ห้องอาคารเดียวกับปอยขั้นเดียวกัน สิ่งที่คั่นระหว่างเรามีเพียงบันได กับห้อง 12 เท่านั้นเอง (แปลกดีเนอะ) ผมคิดว่าอะไร
หลายๆอย่างเป็นใจให้เรา ทุกๆครั้งที่ผมมาเรียน ผมจะมองขึ้นไปบนชั้น 3 ที่ระเบียงจะมีผู้หญิงคนหนึ่งมองผมจากข้างบนเสมอ และเมื่อทุกๆครั้งที่เธอมาสายผมจะมองดูเธอจากข้าง
บนเสมอเช่นกัน ใจผมหวังเพียงเท่านี้ก็สุขมากแล้ว แต่มันไม่พอ ความรักเป็นสิ่งที่ไม่เคยพอ ผมเริ่มตัดสินใจจะบอกเธอ ไม่รู้จะเริ่มยังไงผมเริ่มฟังวิทยุ ฟังเพลง และขอเพลง "มุม" ให้เธอ
ทุกวัน แค่หวังว่าเธอจะรับรู้ ว่าผมอยากบอกรักเธอทั้งวัน จนเรื่องเข้าหูเพื่อนไม่นานข่าวก็แพร่พราย เพื่อนที่ห้องเริ่มฟังเพลงและจับตาดูผมตลอด
-หน้ามือเป็นหลังเท้า
วันหนึ่งผมก็นั่งทำการบ้านงกๆ ตามประสาและฟังเพลงไปด้วย มีคนขอเพลง " ส่วนเกิน " ให้ผม หลังจากค่ำวันนั้นผมมาที่โรงเรียนปกติ มองไปที่ริมระเบียงปอยคนนั้นยังคงมองผมอยู่
ผมโล่งใจ ว่าตัวเองก็แค่คิดมากไป จนถึงที่ห้องเพื่อนบอกว่าปอย ส่งเพลงส่วนเกินให้ผม ผมก็ไม่คิดอะไรมาก เพราะอะไรๆยังเหมือนเดิม . . . . . .จริงๆมันไม่เหมือนเดิมมีบางอย่างแปลกไป
กลุ่มเพื่อนของผมที่อยู่คนละห้อง กลุ่มไอ้เบส ไปยืนที่หน้าห้องปอยทุกวัน แต่ผมกลับทำเป็นไม่เห็นมันซะได้
อะไรหลายๆ อย่างเริ่มชัดเจน ปอยส่งเพลงส่วนเกินให้ผมทุกครั้งที่ผมส่งเพลงมุมให้เธอ เพือนที่ห้องเรียกผมว่าส่วนเกิน ผมไม่แน่ใจหลายๆอย่างที่ผมคิดอยู่ ไม่มั่นใจในสิ่งที่ผ่านๆมา
มันเป็นเรื่องจริงๆรึเปล่า หรือผมคิดไปเอง จนวันนั้นมาถึง ผู้หญิงคนนั้นขอเพลงรักให้กับเพื่อนไอ่เบส ตามที่ผมเคยคิดไว้ และขอเพลงส่วนเกินให้ผม วันถัดมาผมไปโรงเรียนเพื่อนเรียก
ผมว่าส่วนเกิน ปอยเรียกเพื่อนในห้องผมไปหา ผมอยู่คนเดียวบนห้องตอนนั้น เพื่อนสาวของผมที่คุยกับปอยมาเดินมาบอกผมว่า " ไม่เจียม หว่ะ แฟนเค้าหล่อก็หล่อ รวยก็รวย ตัวเองหน้า
เหมือนหมายังไปชอบเขาอีก ปอยฝากมาบอกว่า มีแฟนแล้ว" พร้อมกับพูดอะไรอีกก็ไม่รู้ผมไม่ยินคำหลังจากนั้น ผมหูอื้อ กลั้นน้ำตาไม่ไหวได้แต่เดินก้มหน้าออกไปเพราะสิ่งที่เพื่อนผมพูดออกมาก
เป็นความจริงที่สุดที่ผมเก็บมันไว้ใจตลอด
ทุกอย่างกลับกันหมดผมไม่กล้ามองผู้หญิงคนนี้ ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าแสดงตัวให้เห็น อยากหายไปจากโลกใบนี้ ทำยังไงก็ได้ให้เค้าไม่เห็นผมอีก ทุกครั้งที่ผมมาเรียน ผมจะหลบริมระเบียงเพื่อไม่ให้ผู้หญิง
คนนี้เห็น ทุกๆครั้งที่ผู้หญิงคนนี้เดินผ่าน ผมจะอ้อมไปอีกอาคารไปให้ไกลสุดสายตา เพื่อนในห้องก็ล้อสนุกสนาน ผลการเรียนตกฮวบ ผมกลายเป็นคนขาดความมั่นใจ สมาธิสั้น ไม่เชื่อแม้กระทั่งตัวเอง
คนอื่นคงคิดว่าผมไม่เป็นไร เพราะผมยิ้มและหัวเราะเวลามีคนพูดว่าผมเป็นส่วนเกิน แต่ความจริงมันเจ็บจนอยากจะตาย พอผลการเรียนผมตกพ่อผมไม่คุยกับผมครึ่งปี ช่วงนั้นผมไม่เหลือใครจริงๆ
แม้กระทั้งครอบครัวตัวเอง ผมอยากตายมาก อยากให้เค้าเสียใจที่ทำกับผมแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็เห็นปอยบ้าง เธอใส่ชุดนอน อยู่กับแฟน ในวันที่ผมไปหาเบสที่บ้าน เธอตามหลอกหลอนผมไปหลายที่
ผมคิดว่าเรื่องนี้มันคงไม่จางหายไปจากใจผมแน่นอน
"แต่เมื่อผมได้อยู่คนเดียว อยู่กับตัวเองนานๆ ผมก็รู้ว่า ต่อให้ผมตายไปเค้าก็คงไม่แม้กระทั่งจะรับรู้ วิธีที่ดีที่สุดคือ ทำตัวเองให้ดีกว่านี้ ดีจนเค้าเสียดายที่วันหนึ่งเค้าทำแบบนี้กับเรา"
เรื่องของผมไม่ได้จบแบบ Happy Ending หรอกนะครับเพราะวันนี้ก็ผ่านไป 10 ปีพอดีแต่ผมก็ยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ ผมบอกไม่ได้ว่าผมเกลียดเธอ ผมไม่เคยเกลียดเธอเลย เพราะเธอ
ผมถึงได้กลายเป็นคนที่ห่วงความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าตัวเอง
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อยากฝากคนที่มีความรักอยู่นะครับ ไม่ว่าจะงอน หรือ ง้อกันอยู่ก็ตาม จงรับรู้ไว้ว่ามีคนอิจฉาคุณอย่างน้อย 1 คนตรงนี้ รักษามันไว้ให้ดี เพราะมันอาจเป็นฝันของใครหลายๆคนก็ได้ ขอบคุณที่อ่าน (มีเรอะ ? ) Happy New Year 2015