เมื่อหลายปีก่อนเรารู้จักผู้ชายคนนึงทาง internet เราพูดคุยกับเค้าทุกๆวันโดยผ่านทาง หน้าจอ มอนิเตอร์ และโทรศัพท์
กินข้าวเย็นพร้อมกัน นอนพร้อมกัน (เปิดกล้องทิ้งไว้แบบนั้นจนเช้า แต่ส่วนใหญ่เราหลับก่อนทุกครั้ง )ภาพที่ติดตาของทุกวันคือพี่เค้าจะนั่งหน้าจอเพื่อมองดูเราหลับ เราพูดคุยกับพี่เค้าทุกวันแบบที่ไม่เคยเจอกันตัวเป็นๆ เลยสักครั้ง น่าแปลกไหมล่ะ... วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เราไม่ได้ใส่ใจเพราะความสุขที่ได้คุยกันมันทำให้เราลืมเรื่องของโลกความจริงไปเลย อ่อลืมบอกพี่เค้าชื่อ พี่อู๋ ค่ะ ส่วนเราชื่อหลิว พี่อู๋ช่วยแม่เค้าทำบัญชีเล็กๆน้อยๆอยู่กับบ้าน เค้าจึงมีเวลาว่างมากๆที่จะเฝ้าอยู่หน้าจอได้ตลอดเวลา ส่วนเราทำงานบริษัท ไม่น่าเชื่อว่าเราใช้ชีวิตแบบนี้มาเป็นเวลา 2 ปีเต็มๆ จนวันนึงเพื่อนสนิทเราถามว่า ทำไมหลิวไม่อยากเจอพี่อู๋ตัวเป็นๆ บ้างหรอ? น่าแปลกจัง คนเป็นแฟนกัน ทำไมไม่นัดเจอกันล่ะ เราเก็บเรื่องที่เพื่อนถามมาคิด แล้วตัดสินใจนัดพี่อู๋ทันที แต่พี่อู๋บ่ายเบี่ยง ทุกวิถีทางไม่อยากเจอเราไม่เข้าใจว่าทำไม แล้วอะไรกันหนอที่เป็นเหตุผลของคนที่รักกันมากๆๆ แต่ ไม่อยากเจอกัน เรื่องนี้ต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน
โศกนาฎกรรม ความรักในโลก online
กินข้าวเย็นพร้อมกัน นอนพร้อมกัน (เปิดกล้องทิ้งไว้แบบนั้นจนเช้า แต่ส่วนใหญ่เราหลับก่อนทุกครั้ง )ภาพที่ติดตาของทุกวันคือพี่เค้าจะนั่งหน้าจอเพื่อมองดูเราหลับ เราพูดคุยกับพี่เค้าทุกวันแบบที่ไม่เคยเจอกันตัวเป็นๆ เลยสักครั้ง น่าแปลกไหมล่ะ... วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เราไม่ได้ใส่ใจเพราะความสุขที่ได้คุยกันมันทำให้เราลืมเรื่องของโลกความจริงไปเลย อ่อลืมบอกพี่เค้าชื่อ พี่อู๋ ค่ะ ส่วนเราชื่อหลิว พี่อู๋ช่วยแม่เค้าทำบัญชีเล็กๆน้อยๆอยู่กับบ้าน เค้าจึงมีเวลาว่างมากๆที่จะเฝ้าอยู่หน้าจอได้ตลอดเวลา ส่วนเราทำงานบริษัท ไม่น่าเชื่อว่าเราใช้ชีวิตแบบนี้มาเป็นเวลา 2 ปีเต็มๆ จนวันนึงเพื่อนสนิทเราถามว่า ทำไมหลิวไม่อยากเจอพี่อู๋ตัวเป็นๆ บ้างหรอ? น่าแปลกจัง คนเป็นแฟนกัน ทำไมไม่นัดเจอกันล่ะ เราเก็บเรื่องที่เพื่อนถามมาคิด แล้วตัดสินใจนัดพี่อู๋ทันที แต่พี่อู๋บ่ายเบี่ยง ทุกวิถีทางไม่อยากเจอเราไม่เข้าใจว่าทำไม แล้วอะไรกันหนอที่เป็นเหตุผลของคนที่รักกันมากๆๆ แต่ ไม่อยากเจอกัน เรื่องนี้ต้องมีอะไรสักอย่างแน่นอน