เวลาได้ยินได้ฟังพระภิกษุ ภิกษุณี แม่ชี หรือ อุบาสก อุบาสิกา เทศน์ กล่าว บอก สอน พูด ในธรรม
เช่นสอนการภาวนา สอนการเป็นคนดี สอนสารพัดเรื่องน่ะนะ พอฟังแล้วจะต้อง ทึ่งคิดว่า คิดว่าบุคคลนั้น ๆ ต้องได้ฌาณ ได้คุณวิเศษในธรรม
กันด้วย
ทั้งที่ ความจริง มันก็คล้าย ๆ ดัช ท่องมาเยอะจำมาเยอะฟังมาเยอะ ปฏิบัติมาเยอะหรือเปล่าใครจะไปรู้นะ ทีเณรคำยังโม้ได้ว่าปฏิบัติมาเยอะเลย
ดัชก็เอามาบอกต่อให้ฟังกันอบรมกันไป แค่นี้พวกก็ทึ่งศรัทธากันใหญ่เลย แหมถ้าดัชบวชนี่คงหลอกกินได้อีกเยอะ ก็ทั้งที่ดัชเองก็ยังแค่ ปุถุชนธรรมดา ๆ
คนธรรมดา ๆ พอคิดได้ดังนั้น เลยต้อง ทิ้งท้ายว่า นี่ ๆ ที่พูดให้ฟังเล่าให้ฟังสั่งสอนนี่ ไม่ได้ จะบอกว่าตัวดัชเองดีเด่นเลิศหรูทำได้นะ แค่ชี้ทางว่าทางนั้นน่ะสิ่งนั้นน่ะประเสริฐ สิ่งนั้นน่ะดี ทางนั้นน่ะประเสริฐ ทางนั้นน่ะดี ทางนั้นน่ะปลอดภัย ลองไปดูนะ ลองทำดูนะ ดัชแค่บอก ส่วนเรื่องใครจะทำจะไปได้ผลเร็วได้ดีแค่ไหน ขึ้นอยู่กับอินทรีย์บารมีของตนนะ ตัวดัชเองก็ไปตามอินทรีย์บารมีของดัชก็ จะไปบอกว่าได้แค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องใช่การของเรา
สรุป เนี่ยครับสัตว์มนุษย์เรา เป็นแบบนี้เสียมาก ก็มีนะที่ไม่เป็น แบบดัชก็ไม่เป็นหละคนนึง ฟังเขาก็ถือว่าเขาแนะนำเพราะสนใจในธรรมที่เขาเอามาพูด แล้วเอามาวิเคราะห์ตรึกตรองไม่ได้สนใจผู้พูดไม่ได้สนใจแต่ฟังเพลิน ๆ ในสิ่งที่เขาพูด แล้วก็ยกเว้นไว้ว่า เขาพูดได้ สอนได้แต่จะทำได้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เลือกเอาสิ่งดี ๆ มาทำบ้างปฏิบัติบ้าง ทีนี้ก็เลยไม่ไปต้องไปคอยเชียร์ใคร หรือ เชิดชูใครเกินหน้าเกินตามากไปนัก แต่ก็มีบ้างพลาด ๆ ไป ตามประสา
แต่เพราะมาเจอ พระสูตรที่ว่า อย่าชอบหรือประมาณในบุคคล และ พระสูตรที่ว่า การตามรักษาไว้ซึ่งความจริง สองพระสูตรนี้นี่ ทำให้กลายเป็นคนที่ทันคนฉลาด ขึ้นมาเยอะเลยทีเดียว พอเจอหน้าใคร พอใจใคร คิดสองพระสูตรนี้ก่อนเลย รอดตัวทุกที
ปล ใครคิดว่าดัชเชิดชู พระอาจารย์คึกฤทธิ์ดัชก็จะบอกว่าไม่ใช่หรอกนะครับแต่ก็มีเอนเอียงบ้างตามประสาที่ท่านนำสิ่งที่ดัชพอใจมาเผยแพร่
สมมุติถ้าท่านเกิด เป็นแบบเณรคำขึ้นมาดัชก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเสียหน้าเพราะวางใจไว้กับพุทธวจน ไม่ได้ขาดทุนแต่ถ้าวางใจไว้กับ พระเทพ พระพรหม พระคุณ พระอะไร ต่อมิอะไร สงสัย เกิดมีอะไรเกิดขึ้นมา ได้ เงิบเป็นแน่แท้
ชาวพุทธส่วนใหญ่ทำไมมีความเชื่อประหลาด ๆ
เช่นสอนการภาวนา สอนการเป็นคนดี สอนสารพัดเรื่องน่ะนะ พอฟังแล้วจะต้อง ทึ่งคิดว่า คิดว่าบุคคลนั้น ๆ ต้องได้ฌาณ ได้คุณวิเศษในธรรม
กันด้วย
ทั้งที่ ความจริง มันก็คล้าย ๆ ดัช ท่องมาเยอะจำมาเยอะฟังมาเยอะ ปฏิบัติมาเยอะหรือเปล่าใครจะไปรู้นะ ทีเณรคำยังโม้ได้ว่าปฏิบัติมาเยอะเลย
ดัชก็เอามาบอกต่อให้ฟังกันอบรมกันไป แค่นี้พวกก็ทึ่งศรัทธากันใหญ่เลย แหมถ้าดัชบวชนี่คงหลอกกินได้อีกเยอะ ก็ทั้งที่ดัชเองก็ยังแค่ ปุถุชนธรรมดา ๆ
คนธรรมดา ๆ พอคิดได้ดังนั้น เลยต้อง ทิ้งท้ายว่า นี่ ๆ ที่พูดให้ฟังเล่าให้ฟังสั่งสอนนี่ ไม่ได้ จะบอกว่าตัวดัชเองดีเด่นเลิศหรูทำได้นะ แค่ชี้ทางว่าทางนั้นน่ะสิ่งนั้นน่ะประเสริฐ สิ่งนั้นน่ะดี ทางนั้นน่ะประเสริฐ ทางนั้นน่ะดี ทางนั้นน่ะปลอดภัย ลองไปดูนะ ลองทำดูนะ ดัชแค่บอก ส่วนเรื่องใครจะทำจะไปได้ผลเร็วได้ดีแค่ไหน ขึ้นอยู่กับอินทรีย์บารมีของตนนะ ตัวดัชเองก็ไปตามอินทรีย์บารมีของดัชก็ จะไปบอกว่าได้แค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องใช่การของเรา
สรุป เนี่ยครับสัตว์มนุษย์เรา เป็นแบบนี้เสียมาก ก็มีนะที่ไม่เป็น แบบดัชก็ไม่เป็นหละคนนึง ฟังเขาก็ถือว่าเขาแนะนำเพราะสนใจในธรรมที่เขาเอามาพูด แล้วเอามาวิเคราะห์ตรึกตรองไม่ได้สนใจผู้พูดไม่ได้สนใจแต่ฟังเพลิน ๆ ในสิ่งที่เขาพูด แล้วก็ยกเว้นไว้ว่า เขาพูดได้ สอนได้แต่จะทำได้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เลือกเอาสิ่งดี ๆ มาทำบ้างปฏิบัติบ้าง ทีนี้ก็เลยไม่ไปต้องไปคอยเชียร์ใคร หรือ เชิดชูใครเกินหน้าเกินตามากไปนัก แต่ก็มีบ้างพลาด ๆ ไป ตามประสา
แต่เพราะมาเจอ พระสูตรที่ว่า อย่าชอบหรือประมาณในบุคคล และ พระสูตรที่ว่า การตามรักษาไว้ซึ่งความจริง สองพระสูตรนี้นี่ ทำให้กลายเป็นคนที่ทันคนฉลาด ขึ้นมาเยอะเลยทีเดียว พอเจอหน้าใคร พอใจใคร คิดสองพระสูตรนี้ก่อนเลย รอดตัวทุกที
ปล ใครคิดว่าดัชเชิดชู พระอาจารย์คึกฤทธิ์ดัชก็จะบอกว่าไม่ใช่หรอกนะครับแต่ก็มีเอนเอียงบ้างตามประสาที่ท่านนำสิ่งที่ดัชพอใจมาเผยแพร่
สมมุติถ้าท่านเกิด เป็นแบบเณรคำขึ้นมาดัชก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเสียหน้าเพราะวางใจไว้กับพุทธวจน ไม่ได้ขาดทุนแต่ถ้าวางใจไว้กับ พระเทพ พระพรหม พระคุณ พระอะไร ต่อมิอะไร สงสัย เกิดมีอะไรเกิดขึ้นมา ได้ เงิบเป็นแน่แท้