เรื่องนี้ควรจะจบอย่างไร ?

เรื่องนี้ควรจะจบอย่างไร ?
ต้องบอกก่อนว่า นี่เป็นเรื่องของชายรักชาย และนี่ก็เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเราเอง
    ตอนนั้นเราเรียนอยู่ปี 4 ที่คณะแห่งหนึ่งที่มีการับน้องเรียกได้โหดเลยที่เดียว ตอนนั้นเราได้รู้จักกับน้องผู้ชายคนหนึ่ง (เขาเป็นผู้ชาย 100 %) รู้จักกันก็เพราะเราเป็นพี่ปีสี่มีหน้าที่จัดกิจกรรมให้กับน้องปี 1 ตั้งแต่กิจกรรมรับน้องที่เครียดมาก ๆ จนถึงกิจกรรมที่เน้นความเฮฮาเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งน้องปี 1 ต้องเข้าร่วมทุกกิจกรรม มันเป็นกฎของคณะ และก็มีธรรมเนียมปฏิบัติกันอยู่อย่างหนึ่งของที่คณะ คือห้ามปี 4 เข้าไปรู้จักกับ ปี1 เป็นการส่วนตัว (เพราะอะไรเราก็ไม่รู้เหตุผลของมันเหมือนกัน ) แต่เราก็แหกธรรมเนียมนั้น แน่นอนว่าเราต้องโดนสายตาอำมหิตจากเพื่อนในคณะแน่นอนที่แหกกฏ แต่เราก็ไมค่อยสนใจเท่าไหร่ เราเข้าไปทำความรู้จักกับน้องคนนั้น (เอาเป็นว่า ชื่อ เอ ก็แล้วกันนะ) ด้วยการคุยทางเฟสบุ๊ค (ใน Chat box) เพราะน้องเอมันมาทำกิจกรรมที่เราเป็นผู้รัผิดชอบหลักอยู่ก็เลยได้คุยกัน
    ด้วยความที่ธรรมเนียมของคณะคือห้ามปี4 กับปี1 รู้จักการเป็นส่วนตัว เราก็เลยต้องทำเนียนๆ ถามเอไปเรื่องสารทุกข์สุกดิบ ของเอ ดดยทั่วไปนั่นแหละ เพื่อจะได้ไม่เป็นการโจ่งแจ้งมาก (ยังกลัวอำนาจมืดจากเพื่อนในคณะอยู่) (ลืมบอกไป ทุกคนรู้ว่าเราเป็นเกย์) เอก็คุยกับเราด้วยดีนะ (ดีมากเลยแหละ ) เขาเล่าเรื่องพื้นเพชีวิตของเขาให้เราฟัง เป็นอย่างไรมาอย่างไร เรารู้สึกว่าเขาไม่มีทีท่ารังเกียจเราเลยนะ เขาคุยด้วยดี คุยกันเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง ไม่เหมือนรุ่นพี่รุ่นน้องที่ต้องรักษาระยะห่างเอาไว้ เราคุยกันกับเขาเยอะมากๆ คุยกันทุกวัน ไถ่ถามกันตลอด ไม่ว่าจะเป็นหลังจากรับน้องของแต่ละวัน หรืออะไรก็ตามเถอะ แต่มันจะมีข้อแม้อยู่ว่าเราจะได้คุยกันก็ประมาณ ตี 1 แล้ว จากเราที่เคยเป็นคนนอนเร็ว (ห้าทุ่มเราก็นอนแล้ว) เราก็มานั่งรอที่จะคุยกับเขา (บ้าดีจัง) แต่เรากีความสุขที่ได้ทำแบบนั้น ได้รอ ได้คุย มันมีความสุขมากจริง ๆ คุยกันแบบไม่มีพันธะผูกพันธ์อะไร คุยกันเพราะอยาก (ไม่แน่ใจว่าเราอยากคุยคนเดียวหรือเปล่าไม่รู้ แต่ทุกครั้งการสนทนาก็เป้นไปด้วยดีเสมอนะ)
    (ลืมบอกไป ตอนคุยกับตอนแรก เขายังไม่มีแฟนนะ)
    ก็อย่างที่ยอกไปว่าเขาเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ แน่นอนที่จะต้องมองหาผู้หญิงสักคนหนึ่งมาเป็นแฟน (ไม่ใช่เราแน่ๆ เพราะเราเป็นผู้ชาย) แล้ววันหนึ่งเรื่องมันแว่วเข้าหูเราว่า เขาไปมีแฟนเป็นผู้หญิงรุ่นเดียวกันในคณะนั่นแหละ (เราก็ช๊อคสิ) เขาไม่เคยเล่าเรื่องผู้หญิงคนนี้ให้เราฟังเลยซักครั้ง ตอนที่คุยกันตอนแรกเขาก็ยังไม่มีแฟน เราก็ยังงงๆ อยู่ว่าไปคุยกันตอนใหน แต่ก็ช่างมันเถอะ เรามีแผนรออยู่แล้ว หึหึหึ
    อย่างที่บอกว่าคณะเรารับน้องค่อนข้างโหด เด็กผู้หญิงปี 1 (เหรอ) หึหึหึ เราก็ทำได้แค่นั้นจริง ๆ เพราะผู้ชายไม่มีสิทธิที่จะไปทำอะไรผู้หญิง และเราก็คิดว่าเรามีความเป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่เล่นลับหลังแบบนี้ เราก็ได้แต่ภาวนะให้เขาเลิกกัน (จงเลิกกัน จงเลิกกัน จงเลิกกัน)
    ตลอดระยะเวลาที่เขาเป็นแฟนกับผู้หญิงคนนั้น เขาก็ยังคุยกับเราเหมือนเดิม แต่เขาก็พาแฟนเขามาออกหน้าออกตาทำกิจกรรมในคณะบ่อย ๆ (ไม่ได้เกรงกลัวอำนาจมืดที่เรามีอยู่เลย หึหึหึ) เขากับแฟนเขาไปเที่ยวด้วยกันบ่อยมาก ซื้อของให้กันเสมอ (อัปรูปขึ้นเฟสบุ๊คด้วย) แล้วเราหล่ะ เราจะทำอะไรได้ นอกจากโวยวายออกไปในหน้าเฟสเรา เพราะเราทำอะไรไปมากกว่านั้นไม่ได้จริงๆ นอกจากภาวนคำเดิม จงเลิกกัน จงเลิกกัน จงเลิกกัน
    และแล้ว คำภาวนาของเราก็เป็นจริง เขาเลิกกัน!!!! (โอ๊ย สะใจ)
    คนเราจะคุยกันด้วยใจบริสุทธิ์ ไม่ผูกพันธ์กันในสถานะใด ได้นานซักแค่ใหน ในเมื่อมนุษย์ล้วนต้องการตำแหน่งที่ที่ชัดเจนเสมอ เราก็เช่นกัน เรากล้าที่จะบอกว่าเราไม่บริสุทธิใจที่จะคุยกับเอแค่พี่น้อง ในเมื่อโอกาสมันหันหน้ามาทางเราแล้ว เราจะปล่อยทิ้งหรือ ?
    เรื่องราวมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นต่อจากนี้ ....

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่