เคยมีใครที่ไม่เคยลืมใครสักคนในชีวิตบ้างไหมครับ

แม้ว่าเราไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเขามานานหลายปี ไม่ได้คุยกัน ชีวิตเราไม่ได้เฝ้ารอให้เขากลับมา เราไม่ได้มีความเศร้าใจมากเท่าใดหลังจากที่เขาจากเราไป แต่กระนั้นก็ใช่ว่าเราจะรู้สึกดีกับมัน เราได้ยินข่าวเขา เขามีความสุข เรายิ้ม
เขาเสียใจ เราเป็นห่วง
เวลาที่เราเองมองไปบนท้องฟ้าในคืนที่เหงา มันกลับนึกถึงเขาขึ้นมาจับใจ
แม้ว่าปัจจุบัน เราอาจจะมีคนที่เรารักจริงๆอยู่ แต่ก็ยังมีความรู้สึกว่า สายสัมพันธ์ของความรู้สึกนี้มันยังไม่ได้หายไปไหน
มันรู้สึกดีที่มีเขาเข้ามาในชีวิต แม้ว่าเราไม่เคยเห็นหน้ากันสักครั้ง
แม้ว่าเขาจะเป็นเพศเดียวกันกับเรา
เราเคยฝันถึงอนาคตที่มีชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่มันไม่สามารถเป็นไปได้อีกแล้ววว
.....ต้องขอโทษด้วยครับที่พิมพ์แบบไม่ลำดับเหตุการณ์ เพราะว่าพิมพ์ไปล่องลอยไป
เอาอย่างนี้ไหมครับ ใครมีคนที่รักเสมอ ไม่ว่าเขาจะเป็นอย่างไร มีตัวตนหรือไม่ รู้สึกต่อเรายังไง
เรายังไม่ลืมเขาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม มาพิมพ์ชื่อเขาเป็นที่ระลึกดีกว่า
จะไม่ทำก็ไม่ว่านะครับ และขอฝากถามสักอย่างว่า ผมปกติหรือเปล่า แล้วจิตใจที่เป็นอย่างนี้ผิดไหม (ผมไม่ได้เสียใจ ผมมีความสุขที่ไม่ลืมเขาครับ แต่ผมก็ไม่ได้จมกับอดีตนะครับ)

คนๆนั้นของผม "นายสำราญ มุ่งดี" ครับ