เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเราจริงๆ เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่เรายังเป็นนักเรียน  สิ่งที่เกิดกับเรามันเป็นเรื่องราวที่เราคิดว่ามันเป็นเหตุการณ์ที่แปลกดี เราเลยอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ที่คิดว่ามันสยองสำหรับเรา  แต่ถ้าใครที่อ่านแล้วไม่เชื่อ ก็อ่านเอาสนุกแล้วกันนะค่ะ
ขอเริ่มเข้าเรื่องเลยนะค่ะ
  ตอนนั้นเราอายุประมาณ 17 ปี ช่วงนั้นเราฝันถึงผู้หญิงผมยาวๆใส่ชุดสีขาวๆ สามสี่ครั้งเลยล่ะมีอยู่ครั้งนึงที่เห็นหน้าเขาชัดเจนมากก็หน้าตาธรรมดานะไม่ดุสีหน้าเรียบเฉย ฝันว่าเขาอยู่ในบ้านเรา  หลังจากที่ฝันเห็นบ่อยมากๆจนเรากลัวก็เลยเล่าให้น้าสาวเราฟัง น้าเราเป็นคนที่ชอบเห็นอะไรแปลกๆบ่อยมากๆ เขาก็บอกว่าตอนที่เราเกิดแล้วและเข้ามาอยู่ในบ้านครั้งแรกก็เจอผู้หญิงผมยาวๆคนนี้แหละเดินไปเดินมาในบ้านบ่อยมากๆ จนกระทั่งวันนึงคนที่รู้จักกันกับน้าสาวเราเขาชวนไปหาเกี่ยวกับคนทรงพ่อปู่ฤาษี น้าสาวเราก็เลยเอาวันเดือนปีเกิดของเราให้คนทรงดู ปรากกฏว่าเขาบอกเรามาว่าเขาเห็นเป็นผู้หญิงผมยาวๆใส่ชุดสีขาว นั่งอยู่ข้างๆเรา พอเราได้ยินเท่านั้นแหละ จากที่เป็นคนที่ขี้กลัวผีมากๆก็หลอนเลยทีนี้  น้าสาวเราเลยถามว่า"เขาคอยตามทำไมหรอค่ะ" คนที่เป็นคนทรงพ่อปู่ฤาษีบอกว่า"เขามาดูแล เขาเป็นห่วงเรา"  เราคิดว่ามันแปลกตรงที่ทำไมคนทรงเขาเห็นผู้หญิงคนนั้นและทำไมเราถึงต้องฝันถึงผู้หญิงคนนั้นบ่อยมากๆก็เลยคิดว่ามันเป็นเหตุการณ์ที่เราคิดว่ามันเป็นเรื่องที่แปลกดี
      เหตุการณ์ที่สองตอนนั้นเรากำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนเวลาก็เกือบจะมืดแล้วหล่ะประมาณเย็นๆมืดๆน่ะ เพื่อนชวนไปเข้าห้องน้ำเราก็เลยไปเป็นเพื่อนกันเฉยพอเข้าห้องน้ำเสร็จขาจะกลับเข้าห้องเรียน คือว่าลักษณะทางเดินเข้าห้องเรียนทั้งซ้ายและขวามันเป็นห้องเรียนหมดแต่ว่ามันเป็นกระจกใสๆธรรมดา ระหว่างเดินเห็นเพื่อนเราคุยโทรศัพท์เราก็เลยเดินนำหน้าแยกออกมาเพื่อนเราเดินตามหลัง เพื่อนเราก็ถามขึ้นมาว่า "มากันกี่คน" เราก็ตอบกลับไปว่า "มีแค่เรากับเธอนั่นแหละ" เพื่อนเราก็เงียบไปเลย พอมาถึงห้องเพื่อนเราเล่าให้ฟังว่าตอนที่เราเดินนำหน้า เพื่อนเราเขาเห็นเป็นผู้หญิงผมยาวใส่ชุดสีขาวตามเราใกล้มากๆอยู่เคียงข้างกับเราเลยซ้ายมือ แต่ว่าลักษณะไหล่เขาไม่ขยับเวลาคนเดินไหล่จะต้องขยับแต่ผู้หญิงคนนั้นเขาไม่ขยับ  เราก็กลัวเลยดิแต่พอกลับจากโรงเรียนก็เอาไปเล่าให้น้าสาวฟังอีกนั่นแหละ  มันก็เลยเป็นอีกเรื่องที่น่าขนลุกสยดสยองดีสำหรับเรา
     แต่ๆในทุกครั้งเวลาที่เราอยู่คนเดียวไม่ว่าจะที่บ้าน ที่ออฟฟิตน้าสาวเรา  หรือที่โรงเรียน-มหาลัย และทุกๆสถานที่ ที่เราอยู่คนเดียว เราจะรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวทุกครั้งเลย  
     เราก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะดีหรือจะร้ายกับเรา แต่เราเป็นคนที่ชอบสวดมนต์ไหว้พระบ่อย และในทุกๆครั้งที่แผ่เมตตา เรามักจะสวดมนต์ให้คุณย่าและน้าสาวเราก่อนและก็ไม่ลืมสวดมนต์ให้แก่ผู้หญิงคนนั้นด้วย
     ปล.อาจจะอ่านแล้ว งง ไปบ้าง ก็ขอโทษด้วยนะค่ะเราเป็นคนเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่ง แต่เหตุการณ์นี้ปัจจุบันเราก็ยังรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่คนเดียวทั้งๆที่บางครั้งเราอยู่คนเดียวจริงๆนะ มันเหมือนมีคนคอยตามน่ะ  เรากลัวมากๆ
   ขอบคุณที่แวะมาอ่านข้อความของเรานะค่ะ