สวัสดีค่ะ สืบเนื่องจากกระทู้นี้ที่เราตั้งไปหลายเดือนก่อน (http://pantip.com/topic/32315051)
เราตัดสินใจบอกเพื่อนๆในกลุ่มว่าช่วงนี้มีปัญหาทางบ้าน ต้องกลับไปช่วยแม่ เลยทำให้ไม่ค่อยได้มีกิจกรรมสังสรรค์กับเพื่อนเหมือนเมื่อก่อนค่ะ แรกๆเพื่อนในกลุ่มพวกนางดูท่าจะเข้าใจ และให้กำลังใจ ทำให้เรารู้สึกดีใจที่เพื่อนโอเค และไว้ใจเพื่อนมากขึ้นค่ะ แต่แล้วความคิดนั้นก็หายไป เมื่อเราไปเข้าห้องน้ำ(คนเดียว)ในช่วงเย็นๆที่โรงเรียน มันเหมือนกับในละครที่เราดูเลยค่ะ ขณะที่เรากำลังจะออกจากห้องน้ำ เราได้ยินเสียงเพื่อนในกลุ่มเรา2คนที่หน้ากระจก พวกนางพูดประมาณว่าเราจนแล้ว เลิกคบมันเถอะ ตอนนี้ม.6ละ เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันแล้ว อย่าไปยุ่งกับมัน ประมาณนี้ค่ะ เราจุกมาก พูดไม่ออก น้ำตาคลอเลยค่ะ เราสนิทกับพวกนางตั้งแต่ม.4 วันนั้นพอพวกนางออกไปเรารีบกลับบ้านไปหาแม่ทันที ระหว่างทางเจอพวกนางค่ะ (ประมาณหน้ารร.) นางถามเราว่าร้องไห้ทำไม เราตอบว่าไม่สบาย จามมากไป พวกนาง(แกล้ง)เป็นห่วง พร้อมกับพูดว่าหายไวๆนะแก วันต่อมาเรามารร.โดยไปอยู่กับเพื่อนอีก5คนแทนค่ะ(กลุ่มเรามี8คน) 1ใน5นางเรียนเก่งมากๆค่ะ ช่วงนั้นใกล้สอบgat patรอบแรก เราเลยไปติวกับนางค่ะ อธิบายก่อนว่าเราค่อนข้างหัวช้า แต่ถ้าเข้าใจแล้วจะเข้าใจแบบถ่องแท้ค่ะ เราให้นางติวเลขให้ นางเก่งมากอธิบายปร๋อเลย เราไม่เข้าใจถามนางหลายรอบ จนนางตะโกนด่าเราลั่นห้องสมุด 'โอ้ยEคว*าย บอกขนาดนี้แล้วยังไม่รู้เรื่องอีก โ*ง่' แล้วนางก็เดินออกไป หลังจากนั้นทั้งกลุ่มไม่มาอะไรกับเราเลย ประหนึ่งเราเป็นตัวน่ารังเกียจ ชีวิตพวกนางยังคงสุขสบายเช่นเดียวกับช่วงที่เรายังคบพวกนางอยู่ ตอนนี้เราไปไหนคนเดียว(ที่รร.)ตลอดค่ะ ไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดคนเดียว กินข้าวโรงอาหารคนเดียว อะไรหลายๆอย่างค่ะ มันทำให้เรารู้ว่าเราควรดีกับใคร หรือห่างกับใคร แรกๆที่ห่างกับเพื่อนๆเราเสียใจมากค่ะ ไม่ชินเลย แต่หลังๆก็โอเคขึ้นแล้ว กลับบ้านไปก็อยู่กับแม่ค่ะ เหมือนเวลาที่ผ่านมาสอนให้เรารักแม่ให้มากๆ พี่น้องหรือญาตที่ไหนเราก็ไม่มี ครอบครัวเพียงคนเดียวของเราคือแม่ค่ะ ที่ผ่านมาค่อนข้างยุ่งกับการอ่านหนังสือและช่วยแม่ค่ะ ตอนนี้แม่เราได้งานใหม่แล้ว (เป็นครูสอนภาษาอังกฤษและเยอรมันที่รร.แห่งหนึ่งค่ะ พอดีก่อนแม่จะต่อโท แม่เรียนอักษรก่อน เลยยังพอมีทางทำกินค่ะ) ขอบคุณคอมเม้นจากกระทู้ที่แล้วมากๆค่ะ มันทำให้เราได้ข้อคิดเพิ่มมาในชีวิตเลย
สุดท้าย เป็นกำลังใจให้ทุกๆคนที่เจอปัญหา ขอให้คุณสู้ต่อไปจนถึงที่สุดค่ะ

...ขอบคุณที่อ่านจบค่ะ