เราคบกับพี่เค้าได้ประมาณ ปีกว่า จนเมื่อกลางปีนี้  ทะเลาะกันรุนแรงมาก  เราต่อว่าเค้าแรงมากทั้งที่ไม่เคยพูดมาก่อน  เค้าก็ว่าเราแรงเหมือนกัน แต่ไม่ใช่คำหยาบคายนะคะ  สุดท้ายเราเลิกกันแบบจบไม่สวย   ตอนนี้ผ่านมาได้ 4-5 เดือนแล้ว  ความรู้สึกโกรธมันหายไปเหลือแต่ความคิดถึง  ห่วง  ถามใจตัวเองคำตอบก็คือ  ยังรักเค้าค่ะ  ถึงแม้เค้าจะไม่ใช่ ผช ที่ดีในสายตาใครๆ (เค้าเจ้าชู้มาก แต่เรารู้สึกว่าเค้าน่าสงสารในบางเวลา เหมือนเรารู้สึกว่าเค้าเหงามากต้องการใครสักคนมาเติมเต็ม จนกลายเป็นคนเจ้าชู้ อันนี้เพื่อนๆ เราว่าเราบ้าไปล่ะ) แต่สำหรับเรา เค้าคือคนที่ใช่  ตอนคบกัน เค้าก็มีคุยกับ ผญ คนอื่นเค้าก็มา
บอกเราเราก็รับรู้คือถามว่าเจ็บมั้ย ก็เจ็บนะ แต่ตอนนั้นเรายอมเพียงขอให้เรายังมีกันอยู่  แต่เค้าเป็นฝ่ายที่เปลี่ยนไป  ถอยห่างเราออกไปทุกที  เราร้องไห้หนักขึ้น  เค้ายอมบอกกับเราว่า เค้ารักอิสระมากเค้าไม่ชอบนิสัยเราเพราะไม่เหมาะกับเค้า   เค้าบอกให้เราลองเปิดใจหาคนอื่นเพราะเค้าไม่ใช่ ผช ที่ดี  แต่ความรู้สึกเราตอนนั้นคือ  รักได้แค่เค้าคนเดียว   เราเคยถึงขนาดในวันวาเลนไทน์  จองที่พักที่เขาใหญ่ 2 คืน พร้อมสั่งทำช่อดอกกุหลาบสีขาว ให้เค้าพาสาวอีกคนไปเที่ยว  เราเป็นคนจ่ายตังให้แล้วบอกเค้าว่าเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์    ส่วนเราทำช่อเฟอร์เรโร่ให้เค้า โดยฝากไว้ที่ป้อมยามหน้า apartment เค้า (เค้าไม่ให้เจอ)   เราไม่รู้ว่าถ้าเราเป็นฝ่ายโทรไปเค้ายังอยากจะคุยกับเรามั้ย  เพราะเราสองคนจบไม่สวยเลย ถึงขั้นพูดกันว่าไม่ต้องอโหสิกรรมต่อกัน   แต่อีกใจนึงเรา
ก็อยากมองดูเค้าอยู่ในที่ของเรา แม้จะไม่ได้พบเจอกันอีก แค่ได้รู้ข่าวคราวเค้าบ้างว่าเค้ายังสบายดี   เค้าเคยบอกกับเราว่า  รักคือการได้เห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุข   ถ้าเค้ารักใคร เค้าจะปล่อยแล้วยินดีกับคนที่เค้ารัก   ตอนนี้เราสองจิตสองใจมากจะกลับไปดี หรืออยู่ตรงนี้ แล้วมองดูเค้ามีความสุขกับคนอื่นเพื่อนๆ ว่าควรทำยังงัยดีคะ