อยากถามความคิดเห็นจากเพื่อน ๆ ค่ะ ว่าเราควรทำไงต่อดี เริ่มเลยนะค่ะ
เราแต่งงานแล้ว ปีกว่า ก่อนหน้านั้นเราคบแฟน 8 ปี ตอนคบกันแรก ๆ ที่บ้านเตือนว่าดูให้ดี ๆ นะ มีครอบครัวแล้วยัง เพราะแฟนเราอายุ
มากกว่าเรา ตอนนั้นเราเพิ่งเรียนจบ ก็ 22 แฟน 29 ปี เราบอกที่บ้านว่าดู ๆ กันไปก่อน ยังไม่คิดอะไร คบกันได้ก็คบ คบแล้วมีปัญหาก็เลิก ตอนนั้น
พูดแบบไม่คิดอะไรมาก ก็คบกันมาก็เหมือนคู่รักทั่ว ๆ ไป มีกินข้าว ดูหนัง เจอหน้ากันทุกวัน คุยกันทุกวัน มีความสุขแล้วตอนนั้น และครั้งแรกที่เรา
ไปเทียวต่างจังหวัดโดยที่เราไม่ได้ไปกับครอบครัว เรากับแฟนไปเทียว เชียงใหม่-เชียงราย ทริปนี้จำได้ว่า 5 วัน ความรู้สึกตอนนั้น มีความสุข
รู้สึกอบอุ่น แฟนเราดูแลเราดีมาก
มีอยู่วันหนึ่งเราชวนแฟนกลับบ้านต่างจังหวัด แบบ เช้า-เย็นกลับ เราจำได้ว่าเราขึ้นไปหาอะไรบนรถ สักอย่างหนึ่ง แฟนเรานั่งอยู่ในบ้าน
เราเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งมีเอกสารแฟนเราทับอยู่ เราหยิบดู เป็นสำเนาใบเกิด ที่มีซื่อแฟนเราเป็นพ่อเด็ก และวันเกิดของเด็ก ก็อยู่ในระหว่างที่เราคบกับแฟน หัวใจเราเต้นไม่เป็นจังหวะในหัวมีแต่คำถามมากมาย แต่ตอนนั้นเราก็ไม่พูดรอจัวหวะเราเกิบสำเนาใบเกิดไว้ที่เดิม และลงจากรถ ตอนนั้นแฟนเราถามอะไรเราไม่พูดด้วยเลย จนแฟนรู้สึกได้ว่ามีไรแน่ จนเย็นเราขับรถกลับ แฟนเราถามว่าเป็นไร เราเลยพูดเลยว่ามันเกิดไรขึ้น ระหว่างเราป๊ามีไรปิดม๊า (เรียกแทนกัน) ป๊ามีครอบครัวแล้วใช่ไหม่ แฟนเราตอบว่าไม่มี ไม่เคยแต่งงาน เราเลยพูดว่า แล้วใบเกิดนี้หมายความว่าไง แฟนก็อึ้ง แล้วพูดว่าลูกเขาเอง
แต่แม่เด็กไม่อยู่แล้วผู้หญิงมันทิ้งลูกไว้ เราเจอกันในผับ มีไรกันเกิดท้องขึ้นมา ก็เลยตามเลย เขาไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น เราเลยบอกพูดง่ายดีนะ
แล้วมาคบเราทำไม เขาคบเราตอนแรกไม่คิดจริงจัง แต่พอคบแล้วรักขึ้นมาก็ไม่อยากเลิก แต่ก็ไม่กล้าพูดกับเรา กลัวเราจะเลิก เราเลยพูดว่านี้คือสาเหตุ
ใช้ไหมที่ไม่เคยพาเราไปบ้าน ไปเจอพ่อกับแม่ ตลอด 3 ปีที่คบมา ถ้าเราไม่รู้ ไม่เห็น ป๊าก็จะไม่บอกใช่ไหม เขาบอกเขาก็อย่ากบอกเราหลายครั้งแต่ก็
ไม่รู้จักพูดอย่างไง หลังจากนั้นเราเลยเงียบตลอดทางที่กลับ วันนั้นเขาเลยพาเรามาบ้านเขา เป็นครั้งแรก เย็นวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ครอบครัวเขาอยู่ครบพ่อ แม่ น้องสาว น้องชาย และเด็กผู้หญิงตัวน้อย ๆ 5 เดือน เราทำตัวไม่ถูกเลย โกรธก็โกรธ แต่เมื่อเห็นครอบครัวเขา ได้พูดคุยแล้วรู้สึกอบอุ่น พ่อแม่เขาก็ไม่ได้รังเกียจเรา และเมื่อเราได้เห็นลูกเขาเราก็รัก สรุป กลายเป็นเราคบกับพ่อหมายลูกติด
หลังจากนั้นมาแฟนก็พาเราไปบ้านเขาบ่อย ๆ เราก็ดูแลลูกเขานะรักเหมือนลูก จนแฟนเราต้องไปทำงานต่างประเทศ 2 เดือน เราก็ต้องดูแลลูกเขา
ซื้อนม แพมเพิด อะไรต่าง ๆ บลา.... เหมือนเราเป็นแม่นะ ดูแลแม่พ่อเขา ทุกอย่าง จนเขากลับมาประมาณ 2 มันก็มีเหตุการบางอย่าง คือมีผู้หญิง
โทรศัพท์มาหาเรา แต่ไม่พูดอะไร ตอนนั้นเราคิดว่าเขาคงโทรผิด แฟนเราคงไม่มีคนอื่นแน่นอน เพราะมีลูกแล้วเขาต้องรักลูกเขา ลูกเขาก็เรียกเราว่าม่าม๊า
คิดว่าเราเป็นแม่แท้ ๆ เขาคงไม่ทำเรา ก็มีเหตุการแบบนี้บ่อย ๆ มีผู้หญิงที่เราไม่รู้จักมาขอเป็นเพื่อนเราทางเฟสก็หลายคนแต่เราไม่รับ (เซ้นผู้หญิงมันแรง) เราทะเละกับแฟนบ่อยมากจนเราเบื่อ (เรากับแฟนไม่ได้อยู่ด้วยกันเราอยู่บ้านใครบ้านมัน) จนเวลาผ่านไปเราซื้อบ้าน ซื้อรถ ด้วยกัน ทำกิจการด้วยกัน ทุกอย่างเป็นซื่อเราหมด เรารู้สึกว่าไม่ไหวแล้วทะเลาะกันบ่อย ระยะเวลา 2 ปีก่อนแต่งงาน เราไม่ไว้ใจเขา มีอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้เราคิดว่าเขามีคนอื่น
เราถามเขา เขาก็บอกไม่มี เราจะเจอ เสาร์-อาทิตย์ บางอาทิย์ ก็ไม่ได้เจอ แต่เราไปหาพ่อแม่เขาที่บ้านนะ (เขาบอกเราว่าอยู่หอที่ทำงานไกลเราก็ไม่ได้ว่าไรไม่เคยไปที่หอเขา) ไปหาลูกเขาพาลูกเขาไปเทียว ลูกเขาก็เรียกเราม่าม๊า ที่บ้านเขาก็บอกกับลูกว่าเราเป็นแม่เขา เราดูแลลูกเขาตลอดจนตอนนี 8 ขวบแล้ว เราไม่รู้ว่าเราทำไรผิด เราไม่เคยเช็คโทรศัพท์ ไม่เคยดูกระเป๋าสตางค์ เรารักและให้เกียติแฟนเราเสมอ คอยช่วยเหลือทุกเรื่อง แต่ความดีของเราก็ไม่เคยทำให้เขามองเห็นค่าของเราเลย จนเราคิดว่าไม่ไหวและเลิกเหอะทรมาน เจ็บ กับความไม่เอาใจใส่ มีอะไรบิดบัง และอีหลาย ๆ เรืองทำให้เราคิดว่าเขามีผู้หญิงคนอื่น เราเกิดท้องขึ้นมา แฟนเราเลยต้องแต่งงานกับเรา และเราก็ย้ายมาอยู่บ้านที่เราซื้อด้วยกัน (พ่อแม่เขาลูกเขาก็มาอยู่กับเราด้วย) ตอนแต่งงานเราท้อง 3 ด. แล้ว เข้าย้ายมาอยู่บ้านด้วยก็จริงแต่เขาไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน แต่งงานมา 1 ปี เชื่อไหมเขามาอยู่บ้านรวมแล้วประมาณ 2 เดือน
แจ็คพอตมาแตกตอนเราคลอดลูกได้ประมาณ 1 เดือน มีผู้หญิงโทรหาน้องแฟน และขอสายเรา ตอนนั้นแม่แฟน น้องแฟนอยู่ด้วย ผู้หญิงคนนั้นบอกเราว่า
เขาเป็นแฟนของสามีเรา และสามีเราก็เลิกเขา แต่งงานแล้วมีลูกแล้วเขารับได้ และเขาก็อยู่กับแฟนเรามา 4 ปีแล้ว (ซึ่งเป็นเวลาที่สามีเราคบกับเราอยู่)
สามีเราบอกเขาว่าเขาเลิกคบกับเราแล้ว ไม่ได้รักเราแล้ว สามีเราเลือกเขา ผู้หญิงคนนั้นบอกอีกว่าสามีเราบอกว่าลูกเราไม่ใช่ลูกเขา บอกอีกว่าสามีเราจะแต่งงานกับเขา จดทะเบียนกับเขา (เราแต่งงานกันแต่ไม่ได้จดทะเบียน) เราได้แต่ฟังและร้องไห้ เจ็บ ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นพูดเราได้ยินเสียงสามีเราอยู่ข้าง ๆ
เรารู้ได้เลยว่าที่เขาไม่กลับบ้าน เขาไปอยู่กับคนนั้น มันมีคำถามมากมาย วันนั้นสามีเราไม่กลับ เราก็ไม่โทรตาม อีกวันเขากลับมา เราถามสามี สามีบอก
อยู่กับคนนั้นจริง 4 ปีแล้วเราถามว่าแล้วคบเราทำไมรักเขาไม่เลิกกับเรา เราเคยบอกแล้วใช่ไหม่ว่ามีคนอื่นให้บอก ทำไมเห็นแก่ตัวอย่างนี้ เคยคิดถึงเราบ้างไหมว่าจะรู้สึกอย่างไง เสียใจแค่ไหน แล้วฉันผิดตรงไหนบอกได้ไหม เขาขอโทษเขาบอกเขาผิดเอง แต่เขาก็บอกเขาไม่เลิกกัน ให้ต่างคนต่างอยู่ เราเลยพูดเห็นแก่ตัว ถ้ารักกันให้เอาข้าวของขนไปอยู่ด้วยกันเลย อย่ามาข้องเกียวกันอีก ลูกคนเดียวฉันเลียงได้
แต่พูดไปก็ไม่ฟังทำมึน มานอนบ้านบ้าง ทำเป็นเฉยเหมือนเราไม่ได้พูดอะไร ทำเฉยเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ตอนนี้ลูกก็ 8 เดือนแล้ว
สงสารลูก ไม่รู้จะทำไง จะตัดสินใจยังไง อยู่ไปก็เหมือนไม่มีตัวตน พ่อแม่เขาก็บอกให้เราอดทน แต่เราเจ็บ เสียใจ ร้องไห้ เหงา ไม่รู้จะคุยกับใคร
ไม่ได้บอกให้ที่บ้านรู้ เคยพูดเปรย ๆ ให้แม่ฟัง ก่อนแต่งงานแม่เคยบอกว่าเลือกเองนะ ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม เรารักใครแม่ก็รักด้วย พอถึงเวลาทุกใจ
ก็เลยไม่กล้าจะบอก เราจะอดทนให้ถึงที่สุด
ตอนนี้ยิ่งทุกข์ใจเพิ่มขึ้นอีกก่อนแต่งงานเราทำผิดร้ายแรง (ไม่ได้ค้ายา ไม่ได้ฆ่าคนตาย) เป็นความผิดทางอาญา รายละเอียดขอไม่พูดถึง ที่เราทำความผิดเพราะคิดว่าเรารักเขามาก เราจึงตัดสินใจทำ สามีไม่มีส่วนรู้เห็น เราทำเราไม่ได้บอกใคร จนเป็นคดีความ ที่บ้านรู้ บ้านสามีรู้ ตอนท้องคิดว่าสามีคงไม่แต่งงานด้วย แต่ตรงกันข้ามเขายอมแต่งงานด้วย เรื่องนี้ 2 ปีแล้ว เรายอมรับสารภาพ ลดโทษกึ่งหนึ่งศาลชั้นต้น ตัดสินจำคุก 66 เดือน ตอนนี้กำลังอุธรณ์ เราทุกใจหนักไหนจะเรื่องสามี ถ้าเราติดคุกใครจะดูแลลูกเรา แม่เรา เราจึงไม่เอาเรื่องที่สามีมีคนอื่นไปเล่าให้แม่ฟัง ตอนเป็นคดีความมีแต่ครอบครัวเราที่ช่วย หาเงินมาคืนผู้เสียหาย เราคืนเงินเขาไปหมดแล้ว แต่ผู้เสียหายไม่ถอนฟ้อง ศาลจึงมีคำพิพากษา สามีไม่เคยสนใจ ไม่เคยถาม
เราเลยคิดว่าเขาคงรอให้เราติดคุก จะได้ไม่ต้องหาคนใหม่มีรอไว้เลย ความรักที่เขาให้เรามันคงหมดลดแล้ว ความดีทีเราทำมา 8-9 ปี ไม่มีผลเท่าความผิดที่เราทำครั้งเดียว ผลที่เราได้คือการนอกใจ กับคำพูดหยาบคาย คำด่า คำพูดแทงใจดำ ไม่มีแม้แต่คำปลอบ หรือการกระทำที่ทำให้เรารับรู้ได้เลยว่าเขายังรักเราอยู่ หรือจะดูแลลูกได้ตอนเราไม่อยู่
ตอนนี้ทำใจ เรื่องคดี ส่วนสามีการปล่อยแล้ว ไม่กลับ ก็ไม่กลับ ไม่โทรหาก็ไม่เป็นไร จะทำไรก็เรื่องของเขา เราเอาเงินเขามาเขาคงเจ็บใจ เลยไม่ถอนฟ้อง ก็คงต้องรับสภาพ เราคิดผิดเองคงต้องรับกรรมไป ทั้ง ๆ ที่ทางบ้านเราก็มีฐานะแต่เราคิดผิดเอง ทำให้แม่เสียใจที่สุดในชีวิต
เราเป็นลูกที่ใช่ไม่ได้จริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ทำงานได้ มีรายได้ แต่กลับทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ
ตอนนี้เราไม่รู้จะทำยังไง เราต้องทำยังไงบ้างไหม ที่ผ่านมาคงกลับไปแก้ไม่ได้ เรามีอยู่ 2 ทาง
1. ศาลอุธรณ์ตัดสินยังไงเอาตามนั้น ออกมาแล้วค่อยไปอยู่กับญาติที่ต่างประเทศ สัก 2 ปี
2. ศาลตัดสินยังไงตามนั้น หรือหางานทำที่ประเทศไทย เรื่องคดีของเราคงไม่รอลงอาญา ผู้เสียหายไม่ถอนฟ้องเขาบอกให้เรารับกรรมไป
เราชดใช้เงินให้เขาหมดแล้ว เขาพูดว่าเงินเขาก็ต้องได้ เราก็ต้องติดคุก เขาจะพูดยังไงก็ช่างเขาเรารับสภาพ คำว่าโอกาสเราคงไม่ได้จากผู้เสียหาย
เราทำกับเขาไว้คงต้องชดใช้กรรม
เราคิดอยู่แล้วและว่าคงต้องติดคุกอยู่แล้วคงไม่รอลงอาญา แต่เราสงสานลูก เราคงฝากย่าเขาเลียงสัก 4-5 ปี
แล้วออกมาเราคงรับเขาไปเลี้ยงเอง เราคงไม่กลับไปอยู่กับสามีเราแล้ว เขาก็คงแต่งงานใหม่ มีครอบครัวใหม่ เราก็คงไม่มีหน้ากลับไปอยู่กับเขา
ถึงที่บ้านเขาจะไม่รังเกียจแต่เรา เลือกไว้แล้ว ถึงเวลานั้นลูกเราคง สัก 5 ขวบ
******เรื่องของเราอาจยาวสักนิดอ่านแล้วอย่าทำแบบเรา ความรักบังตา ทำความผิดไม่คิดถึงผลที่ตามมาทำให้ครอบครัวเสียใจ
โดยเฉพาะแม่ ลูก เพื่อน ๆ ช่วยแนะนำหน่อยค่ะว่าตอนนี้เราจะทำยังไงกับตัวเราเอง
*******
ฉันทำความผิด คิดว่าสามีจะรักเรา
เราแต่งงานแล้ว ปีกว่า ก่อนหน้านั้นเราคบแฟน 8 ปี ตอนคบกันแรก ๆ ที่บ้านเตือนว่าดูให้ดี ๆ นะ มีครอบครัวแล้วยัง เพราะแฟนเราอายุ
มากกว่าเรา ตอนนั้นเราเพิ่งเรียนจบ ก็ 22 แฟน 29 ปี เราบอกที่บ้านว่าดู ๆ กันไปก่อน ยังไม่คิดอะไร คบกันได้ก็คบ คบแล้วมีปัญหาก็เลิก ตอนนั้น
พูดแบบไม่คิดอะไรมาก ก็คบกันมาก็เหมือนคู่รักทั่ว ๆ ไป มีกินข้าว ดูหนัง เจอหน้ากันทุกวัน คุยกันทุกวัน มีความสุขแล้วตอนนั้น และครั้งแรกที่เรา
ไปเทียวต่างจังหวัดโดยที่เราไม่ได้ไปกับครอบครัว เรากับแฟนไปเทียว เชียงใหม่-เชียงราย ทริปนี้จำได้ว่า 5 วัน ความรู้สึกตอนนั้น มีความสุข
รู้สึกอบอุ่น แฟนเราดูแลเราดีมาก
มีอยู่วันหนึ่งเราชวนแฟนกลับบ้านต่างจังหวัด แบบ เช้า-เย็นกลับ เราจำได้ว่าเราขึ้นไปหาอะไรบนรถ สักอย่างหนึ่ง แฟนเรานั่งอยู่ในบ้าน
เราเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งมีเอกสารแฟนเราทับอยู่ เราหยิบดู เป็นสำเนาใบเกิด ที่มีซื่อแฟนเราเป็นพ่อเด็ก และวันเกิดของเด็ก ก็อยู่ในระหว่างที่เราคบกับแฟน หัวใจเราเต้นไม่เป็นจังหวะในหัวมีแต่คำถามมากมาย แต่ตอนนั้นเราก็ไม่พูดรอจัวหวะเราเกิบสำเนาใบเกิดไว้ที่เดิม และลงจากรถ ตอนนั้นแฟนเราถามอะไรเราไม่พูดด้วยเลย จนแฟนรู้สึกได้ว่ามีไรแน่ จนเย็นเราขับรถกลับ แฟนเราถามว่าเป็นไร เราเลยพูดเลยว่ามันเกิดไรขึ้น ระหว่างเราป๊ามีไรปิดม๊า (เรียกแทนกัน) ป๊ามีครอบครัวแล้วใช่ไหม่ แฟนเราตอบว่าไม่มี ไม่เคยแต่งงาน เราเลยพูดว่า แล้วใบเกิดนี้หมายความว่าไง แฟนก็อึ้ง แล้วพูดว่าลูกเขาเอง
แต่แม่เด็กไม่อยู่แล้วผู้หญิงมันทิ้งลูกไว้ เราเจอกันในผับ มีไรกันเกิดท้องขึ้นมา ก็เลยตามเลย เขาไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น เราเลยบอกพูดง่ายดีนะ
แล้วมาคบเราทำไม เขาคบเราตอนแรกไม่คิดจริงจัง แต่พอคบแล้วรักขึ้นมาก็ไม่อยากเลิก แต่ก็ไม่กล้าพูดกับเรา กลัวเราจะเลิก เราเลยพูดว่านี้คือสาเหตุ
ใช้ไหมที่ไม่เคยพาเราไปบ้าน ไปเจอพ่อกับแม่ ตลอด 3 ปีที่คบมา ถ้าเราไม่รู้ ไม่เห็น ป๊าก็จะไม่บอกใช่ไหม เขาบอกเขาก็อย่ากบอกเราหลายครั้งแต่ก็
ไม่รู้จักพูดอย่างไง หลังจากนั้นเราเลยเงียบตลอดทางที่กลับ วันนั้นเขาเลยพาเรามาบ้านเขา เป็นครั้งแรก เย็นวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ครอบครัวเขาอยู่ครบพ่อ แม่ น้องสาว น้องชาย และเด็กผู้หญิงตัวน้อย ๆ 5 เดือน เราทำตัวไม่ถูกเลย โกรธก็โกรธ แต่เมื่อเห็นครอบครัวเขา ได้พูดคุยแล้วรู้สึกอบอุ่น พ่อแม่เขาก็ไม่ได้รังเกียจเรา และเมื่อเราได้เห็นลูกเขาเราก็รัก สรุป กลายเป็นเราคบกับพ่อหมายลูกติด
หลังจากนั้นมาแฟนก็พาเราไปบ้านเขาบ่อย ๆ เราก็ดูแลลูกเขานะรักเหมือนลูก จนแฟนเราต้องไปทำงานต่างประเทศ 2 เดือน เราก็ต้องดูแลลูกเขา
ซื้อนม แพมเพิด อะไรต่าง ๆ บลา.... เหมือนเราเป็นแม่นะ ดูแลแม่พ่อเขา ทุกอย่าง จนเขากลับมาประมาณ 2 มันก็มีเหตุการบางอย่าง คือมีผู้หญิง
โทรศัพท์มาหาเรา แต่ไม่พูดอะไร ตอนนั้นเราคิดว่าเขาคงโทรผิด แฟนเราคงไม่มีคนอื่นแน่นอน เพราะมีลูกแล้วเขาต้องรักลูกเขา ลูกเขาก็เรียกเราว่าม่าม๊า
คิดว่าเราเป็นแม่แท้ ๆ เขาคงไม่ทำเรา ก็มีเหตุการแบบนี้บ่อย ๆ มีผู้หญิงที่เราไม่รู้จักมาขอเป็นเพื่อนเราทางเฟสก็หลายคนแต่เราไม่รับ (เซ้นผู้หญิงมันแรง) เราทะเละกับแฟนบ่อยมากจนเราเบื่อ (เรากับแฟนไม่ได้อยู่ด้วยกันเราอยู่บ้านใครบ้านมัน) จนเวลาผ่านไปเราซื้อบ้าน ซื้อรถ ด้วยกัน ทำกิจการด้วยกัน ทุกอย่างเป็นซื่อเราหมด เรารู้สึกว่าไม่ไหวแล้วทะเลาะกันบ่อย ระยะเวลา 2 ปีก่อนแต่งงาน เราไม่ไว้ใจเขา มีอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้เราคิดว่าเขามีคนอื่น
เราถามเขา เขาก็บอกไม่มี เราจะเจอ เสาร์-อาทิตย์ บางอาทิย์ ก็ไม่ได้เจอ แต่เราไปหาพ่อแม่เขาที่บ้านนะ (เขาบอกเราว่าอยู่หอที่ทำงานไกลเราก็ไม่ได้ว่าไรไม่เคยไปที่หอเขา) ไปหาลูกเขาพาลูกเขาไปเทียว ลูกเขาก็เรียกเราม่าม๊า ที่บ้านเขาก็บอกกับลูกว่าเราเป็นแม่เขา เราดูแลลูกเขาตลอดจนตอนนี 8 ขวบแล้ว เราไม่รู้ว่าเราทำไรผิด เราไม่เคยเช็คโทรศัพท์ ไม่เคยดูกระเป๋าสตางค์ เรารักและให้เกียติแฟนเราเสมอ คอยช่วยเหลือทุกเรื่อง แต่ความดีของเราก็ไม่เคยทำให้เขามองเห็นค่าของเราเลย จนเราคิดว่าไม่ไหวและเลิกเหอะทรมาน เจ็บ กับความไม่เอาใจใส่ มีอะไรบิดบัง และอีหลาย ๆ เรืองทำให้เราคิดว่าเขามีผู้หญิงคนอื่น เราเกิดท้องขึ้นมา แฟนเราเลยต้องแต่งงานกับเรา และเราก็ย้ายมาอยู่บ้านที่เราซื้อด้วยกัน (พ่อแม่เขาลูกเขาก็มาอยู่กับเราด้วย) ตอนแต่งงานเราท้อง 3 ด. แล้ว เข้าย้ายมาอยู่บ้านด้วยก็จริงแต่เขาไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวัน แต่งงานมา 1 ปี เชื่อไหมเขามาอยู่บ้านรวมแล้วประมาณ 2 เดือน
แจ็คพอตมาแตกตอนเราคลอดลูกได้ประมาณ 1 เดือน มีผู้หญิงโทรหาน้องแฟน และขอสายเรา ตอนนั้นแม่แฟน น้องแฟนอยู่ด้วย ผู้หญิงคนนั้นบอกเราว่า
เขาเป็นแฟนของสามีเรา และสามีเราก็เลิกเขา แต่งงานแล้วมีลูกแล้วเขารับได้ และเขาก็อยู่กับแฟนเรามา 4 ปีแล้ว (ซึ่งเป็นเวลาที่สามีเราคบกับเราอยู่)
สามีเราบอกเขาว่าเขาเลิกคบกับเราแล้ว ไม่ได้รักเราแล้ว สามีเราเลือกเขา ผู้หญิงคนนั้นบอกอีกว่าสามีเราบอกว่าลูกเราไม่ใช่ลูกเขา บอกอีกว่าสามีเราจะแต่งงานกับเขา จดทะเบียนกับเขา (เราแต่งงานกันแต่ไม่ได้จดทะเบียน) เราได้แต่ฟังและร้องไห้ เจ็บ ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นพูดเราได้ยินเสียงสามีเราอยู่ข้าง ๆ
เรารู้ได้เลยว่าที่เขาไม่กลับบ้าน เขาไปอยู่กับคนนั้น มันมีคำถามมากมาย วันนั้นสามีเราไม่กลับ เราก็ไม่โทรตาม อีกวันเขากลับมา เราถามสามี สามีบอก
อยู่กับคนนั้นจริง 4 ปีแล้วเราถามว่าแล้วคบเราทำไมรักเขาไม่เลิกกับเรา เราเคยบอกแล้วใช่ไหม่ว่ามีคนอื่นให้บอก ทำไมเห็นแก่ตัวอย่างนี้ เคยคิดถึงเราบ้างไหมว่าจะรู้สึกอย่างไง เสียใจแค่ไหน แล้วฉันผิดตรงไหนบอกได้ไหม เขาขอโทษเขาบอกเขาผิดเอง แต่เขาก็บอกเขาไม่เลิกกัน ให้ต่างคนต่างอยู่ เราเลยพูดเห็นแก่ตัว ถ้ารักกันให้เอาข้าวของขนไปอยู่ด้วยกันเลย อย่ามาข้องเกียวกันอีก ลูกคนเดียวฉันเลียงได้
แต่พูดไปก็ไม่ฟังทำมึน มานอนบ้านบ้าง ทำเป็นเฉยเหมือนเราไม่ได้พูดอะไร ทำเฉยเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น ตอนนี้ลูกก็ 8 เดือนแล้ว
สงสารลูก ไม่รู้จะทำไง จะตัดสินใจยังไง อยู่ไปก็เหมือนไม่มีตัวตน พ่อแม่เขาก็บอกให้เราอดทน แต่เราเจ็บ เสียใจ ร้องไห้ เหงา ไม่รู้จะคุยกับใคร
ไม่ได้บอกให้ที่บ้านรู้ เคยพูดเปรย ๆ ให้แม่ฟัง ก่อนแต่งงานแม่เคยบอกว่าเลือกเองนะ ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม เรารักใครแม่ก็รักด้วย พอถึงเวลาทุกใจ
ก็เลยไม่กล้าจะบอก เราจะอดทนให้ถึงที่สุด
ตอนนี้ยิ่งทุกข์ใจเพิ่มขึ้นอีกก่อนแต่งงานเราทำผิดร้ายแรง (ไม่ได้ค้ายา ไม่ได้ฆ่าคนตาย) เป็นความผิดทางอาญา รายละเอียดขอไม่พูดถึง ที่เราทำความผิดเพราะคิดว่าเรารักเขามาก เราจึงตัดสินใจทำ สามีไม่มีส่วนรู้เห็น เราทำเราไม่ได้บอกใคร จนเป็นคดีความ ที่บ้านรู้ บ้านสามีรู้ ตอนท้องคิดว่าสามีคงไม่แต่งงานด้วย แต่ตรงกันข้ามเขายอมแต่งงานด้วย เรื่องนี้ 2 ปีแล้ว เรายอมรับสารภาพ ลดโทษกึ่งหนึ่งศาลชั้นต้น ตัดสินจำคุก 66 เดือน ตอนนี้กำลังอุธรณ์ เราทุกใจหนักไหนจะเรื่องสามี ถ้าเราติดคุกใครจะดูแลลูกเรา แม่เรา เราจึงไม่เอาเรื่องที่สามีมีคนอื่นไปเล่าให้แม่ฟัง ตอนเป็นคดีความมีแต่ครอบครัวเราที่ช่วย หาเงินมาคืนผู้เสียหาย เราคืนเงินเขาไปหมดแล้ว แต่ผู้เสียหายไม่ถอนฟ้อง ศาลจึงมีคำพิพากษา สามีไม่เคยสนใจ ไม่เคยถาม
เราเลยคิดว่าเขาคงรอให้เราติดคุก จะได้ไม่ต้องหาคนใหม่มีรอไว้เลย ความรักที่เขาให้เรามันคงหมดลดแล้ว ความดีทีเราทำมา 8-9 ปี ไม่มีผลเท่าความผิดที่เราทำครั้งเดียว ผลที่เราได้คือการนอกใจ กับคำพูดหยาบคาย คำด่า คำพูดแทงใจดำ ไม่มีแม้แต่คำปลอบ หรือการกระทำที่ทำให้เรารับรู้ได้เลยว่าเขายังรักเราอยู่ หรือจะดูแลลูกได้ตอนเราไม่อยู่
ตอนนี้ทำใจ เรื่องคดี ส่วนสามีการปล่อยแล้ว ไม่กลับ ก็ไม่กลับ ไม่โทรหาก็ไม่เป็นไร จะทำไรก็เรื่องของเขา เราเอาเงินเขามาเขาคงเจ็บใจ เลยไม่ถอนฟ้อง ก็คงต้องรับสภาพ เราคิดผิดเองคงต้องรับกรรมไป ทั้ง ๆ ที่ทางบ้านเราก็มีฐานะแต่เราคิดผิดเอง ทำให้แม่เสียใจที่สุดในชีวิต
เราเป็นลูกที่ใช่ไม่ได้จริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ทำงานได้ มีรายได้ แต่กลับทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ
ตอนนี้เราไม่รู้จะทำยังไง เราต้องทำยังไงบ้างไหม ที่ผ่านมาคงกลับไปแก้ไม่ได้ เรามีอยู่ 2 ทาง
1. ศาลอุธรณ์ตัดสินยังไงเอาตามนั้น ออกมาแล้วค่อยไปอยู่กับญาติที่ต่างประเทศ สัก 2 ปี
2. ศาลตัดสินยังไงตามนั้น หรือหางานทำที่ประเทศไทย เรื่องคดีของเราคงไม่รอลงอาญา ผู้เสียหายไม่ถอนฟ้องเขาบอกให้เรารับกรรมไป
เราชดใช้เงินให้เขาหมดแล้ว เขาพูดว่าเงินเขาก็ต้องได้ เราก็ต้องติดคุก เขาจะพูดยังไงก็ช่างเขาเรารับสภาพ คำว่าโอกาสเราคงไม่ได้จากผู้เสียหาย
เราทำกับเขาไว้คงต้องชดใช้กรรม
เราคิดอยู่แล้วและว่าคงต้องติดคุกอยู่แล้วคงไม่รอลงอาญา แต่เราสงสานลูก เราคงฝากย่าเขาเลียงสัก 4-5 ปี
แล้วออกมาเราคงรับเขาไปเลี้ยงเอง เราคงไม่กลับไปอยู่กับสามีเราแล้ว เขาก็คงแต่งงานใหม่ มีครอบครัวใหม่ เราก็คงไม่มีหน้ากลับไปอยู่กับเขา
ถึงที่บ้านเขาจะไม่รังเกียจแต่เรา เลือกไว้แล้ว ถึงเวลานั้นลูกเราคง สัก 5 ขวบ
******เรื่องของเราอาจยาวสักนิดอ่านแล้วอย่าทำแบบเรา ความรักบังตา ทำความผิดไม่คิดถึงผลที่ตามมาทำให้ครอบครัวเสียใจ
โดยเฉพาะแม่ ลูก เพื่อน ๆ ช่วยแนะนำหน่อยค่ะว่าตอนนี้เราจะทำยังไงกับตัวเราเอง
*******