ถ้าคุณเป็นคนพิการคุณจะ...

เรื่องความพิการของหูเราเกิดตอน ป.3 ค่ะ แม่พาไปหาหมอหมอบอกเป็นโรคกระดูกเสื่อมต้องใส่เครื่องช่วยฟังเราว่ามันเก๋ดีนะ ตลกด้วย เพื่อนตอน ป.3น่ารักมากค่ะ เข้าใจไม่ล้อ แต่มันเกิดขึ้นตอนย้ายห้อง ป.4-ป.6 โดนล้อจนไม่มีเพื่อนจนต้องไปอยู่กลุ่มผู้ชาย หรือไปอยู้กลุ่มคนแรงๆเราก็เสียใจนะแบบเราเข้าไปทักแล้วเขาวิ่งหนี มีฉายา เราก็เครียจจนแม่พาเข้าจิตรแพทย์ หมอบอกว่าเด็กบางคนที่เขาว่าเราไม่มีใครสอนเขาว่าว่าคนอื่นเขาจะรู้ สึกยังไง คนโดนว่าเองก็ไม่มีใครสอนว่าจะทำอย่างไร เราคุยกับหมอหลากหลายมาก คุยจนร้องไห้ หมอให้เรามาเรียนภาษามือไหมแต่เราปฏิเสธเพราะยังพูดได้อยากทำงานปกติ แล้วก็มีเรื่องกระทบจิตใจอีกครั้งโรงเรียนส่งคนมีปัญหาไปโรงพยาบาล มีสามคนคือพิม อีนคนหนึ่งเป็นเด็กสมาธิสั้น พิมไม่ได้เป็นไรเลยโมโหมาก ครูเขาคิดอะไรอยู่เราเองก็ถือว่าจบๆไป พอ ม1-ม3 ก็ไม่มีไรเกิดขึ้นมากนักมาเกิดตอนม.5 เราโดนเขาด่าอีกแล้ว เรารู้สึกแย่มากนะ แต่เราก็เงียบใส่ เราก็พยายามที่จะลืมแต่บอกเลยมันลืมยากมาก อยากระบายกับใครก็เกรงใจมานั่งเป็นภาระให้เขาปล่าวๆ เราก็พยายามสู้สู้มาขนาดนี้ถอยไม่ได้ เกิดเป็นคนพิการต้องสู้กว่าคนปกติโดยเฉพาะด้านจิตใจ บอบช้ำบอบช้ำมากค่ะ