เมื่อชีวิตคนเรารู้สึกเบื่อ หมดไฟกับสิ่งที่ทำอยู่ คนเรามักหาทางหรือทำสิ่งใดเพื่อให้พ้นจากความรู้สึกนั้นไป
ผมก็เป็นหนึ่งคนที่รู้สึกว่าผมกำลังเจอกับความเบื่อในชีวิต อาจเป็นเพราะผมโตมาในเมืองที่มีการแข่งขันสูง มีเงินเป็นตัวกำหนดชีวิต
แต่จริงๆแล้วตัวผมเองก็คือเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งที่เข้ามาอยู่ในเมืองใหญ่และไม่ได้ต้องการความศิวิไลซ์ ซักเท่าไหร่
ผมตั้งใจเมื่อเรียนจบจะออกจากกรุงเทพไปทำงานต่างจังหวัดแต่ด้วยสายงานที่ผมเลือก ณ ตอนนี้ และเหตุผลบางประการที่ทำให้ผมยัง
ไม่สามารถทำอย่างที่คิดไว้ได้
การเดินทางออกจากเมืองไปต่างจังหวัดเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้ผมได้อยู่กับตัวเอง และมีความสุขตื่นเต้นเปรียบเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
ผมเลือกที่จะเดินทางไปที่เดิมเมื่อสองปีที่แล้ว เพราะเมื่อสองปีที่แล้วมันมีความรู้สึกที่คล้ายๆกันแต่ต่างสถานะและคนละเวลาเท่านั้นเอง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้http://2g.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E12908962/E12908962.html
จากความคิดว่าจะไปหรือไม่ไป ในเช้าวันที่ 19/12/57 คิดอยู่ทั้งวันบวกกับการรออะไรบางอย่าง ผ่านมาจนเวลา 6โมงเย็น ตัดสินใจออกจาก
ความกังวลที่มีอยู่
จากนั้นเก็บของและรีบออกมา ที่สถานีรถไฟ มาถึงสถานีรถไฟบางซื่อ ประมาณ สองทุ่มครึ่งแต่ รถไฟที่จะไปมาเกือบสี่ทุ่มครึ่ง นั่งรอกันไป.........
แต่โชคดีที่คืนนั้นอากาศเย็นๆ ช่วงเวลาที่นั่งรอ ในหัวยังคงคิดกับหลายๆเรื่องที่ผ่านมา เป็นการเดินทางที่ยังคงแบกความทุกข์มาเที่ยวด้วย
สี่ทุ่มครึ่ง รถไฟมาตรงเวลา เดินขึ้นไปพร้อมกับหาที่นั้ง ขบวนที่ผมขึ้นวันนั้นเป็นขบวนที่ 51 กรุงเทพ - เชียงใหม่
รถไฟวิ่งออกไปอย่างช้าๆ ลมเย็นค่อยๆแทรกเข้ามา ทำให้ ณ เวลานั้นผมก็เริ่มเหมือนคนโดนสะกดจิต ค่อยๆลืมและทิ้งทุกเรื่องไว้ข้างหลัง
รถไฟวิ่งไปอย่างช้าๆ และลมเย็นที่พัดเข้ามาเริ่มเปลี่ยนเป็นลมหนาวยิ่งขึ้นเมื่อรถไฟเริ่มวิ่งออกห่างจากตัวเมือง เข้าสู่ทุ่งนากว้างๆผมหยิบหูฟังขึ้นมา
ฟังเพลงที่อยากฟัง และแล้วก็หลับไป
หลับจนรู้สึกตัวอีกทีว่า อากาศเริ่มหนาว ตื่นขึ้นมาพร้อมกับได้ยินเสียง "ข้าวเหนียว ไก่ทอด ก๋วยจั้บร้อนๆไหมคะ" เหลือบตาไปมองที่หน้าต่าง
ผู้คนบนรถเริ่มตื่นขึ้นมาดูวิวข้างทาง บางคนก็ตื่นเพราะแม่ค้าที่มาขายของ และบางคนยังคงนอนหลับต่อเพราะอากาศที่หนาวราวกับเปิดแอร์
จากที่ง่วงนอน แต่พอเริ่มเห็นวิวข้างทางทำให้ผมต้องลุกออกจากที่นั่งเพื่อไปเก็บภาพ มันเป็นวิวเดิมๆที่ผมเคยเห็นมาแล้ว แต่มันก็ยังทำให้ผมรู้
สึกดีอย่างบอกไม่ถูกทุกๆครั้งที่ได้เห็น และในเวลานั้นมันทำให้ผมลืมทุกอย่างที่เคยคิดไว้จนหมด
[CR] Slow life in the train ความช้าที่แลกมากับความคิด
ผมก็เป็นหนึ่งคนที่รู้สึกว่าผมกำลังเจอกับความเบื่อในชีวิต อาจเป็นเพราะผมโตมาในเมืองที่มีการแข่งขันสูง มีเงินเป็นตัวกำหนดชีวิต
แต่จริงๆแล้วตัวผมเองก็คือเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งที่เข้ามาอยู่ในเมืองใหญ่และไม่ได้ต้องการความศิวิไลซ์ ซักเท่าไหร่
ผมตั้งใจเมื่อเรียนจบจะออกจากกรุงเทพไปทำงานต่างจังหวัดแต่ด้วยสายงานที่ผมเลือก ณ ตอนนี้ และเหตุผลบางประการที่ทำให้ผมยัง
ไม่สามารถทำอย่างที่คิดไว้ได้
การเดินทางออกจากเมืองไปต่างจังหวัดเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้ผมได้อยู่กับตัวเอง และมีความสุขตื่นเต้นเปรียบเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
ผมเลือกที่จะเดินทางไปที่เดิมเมื่อสองปีที่แล้ว เพราะเมื่อสองปีที่แล้วมันมีความรู้สึกที่คล้ายๆกันแต่ต่างสถานะและคนละเวลาเท่านั้นเอง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
จากความคิดว่าจะไปหรือไม่ไป ในเช้าวันที่ 19/12/57 คิดอยู่ทั้งวันบวกกับการรออะไรบางอย่าง ผ่านมาจนเวลา 6โมงเย็น ตัดสินใจออกจาก
ความกังวลที่มีอยู่
จากนั้นเก็บของและรีบออกมา ที่สถานีรถไฟ มาถึงสถานีรถไฟบางซื่อ ประมาณ สองทุ่มครึ่งแต่ รถไฟที่จะไปมาเกือบสี่ทุ่มครึ่ง นั่งรอกันไป.........
แต่โชคดีที่คืนนั้นอากาศเย็นๆ ช่วงเวลาที่นั่งรอ ในหัวยังคงคิดกับหลายๆเรื่องที่ผ่านมา เป็นการเดินทางที่ยังคงแบกความทุกข์มาเที่ยวด้วย
สี่ทุ่มครึ่ง รถไฟมาตรงเวลา เดินขึ้นไปพร้อมกับหาที่นั้ง ขบวนที่ผมขึ้นวันนั้นเป็นขบวนที่ 51 กรุงเทพ - เชียงใหม่
รถไฟวิ่งออกไปอย่างช้าๆ ลมเย็นค่อยๆแทรกเข้ามา ทำให้ ณ เวลานั้นผมก็เริ่มเหมือนคนโดนสะกดจิต ค่อยๆลืมและทิ้งทุกเรื่องไว้ข้างหลัง
รถไฟวิ่งไปอย่างช้าๆ และลมเย็นที่พัดเข้ามาเริ่มเปลี่ยนเป็นลมหนาวยิ่งขึ้นเมื่อรถไฟเริ่มวิ่งออกห่างจากตัวเมือง เข้าสู่ทุ่งนากว้างๆผมหยิบหูฟังขึ้นมา
ฟังเพลงที่อยากฟัง และแล้วก็หลับไป
หลับจนรู้สึกตัวอีกทีว่า อากาศเริ่มหนาว ตื่นขึ้นมาพร้อมกับได้ยินเสียง "ข้าวเหนียว ไก่ทอด ก๋วยจั้บร้อนๆไหมคะ" เหลือบตาไปมองที่หน้าต่าง
ผู้คนบนรถเริ่มตื่นขึ้นมาดูวิวข้างทาง บางคนก็ตื่นเพราะแม่ค้าที่มาขายของ และบางคนยังคงนอนหลับต่อเพราะอากาศที่หนาวราวกับเปิดแอร์
จากที่ง่วงนอน แต่พอเริ่มเห็นวิวข้างทางทำให้ผมต้องลุกออกจากที่นั่งเพื่อไปเก็บภาพ มันเป็นวิวเดิมๆที่ผมเคยเห็นมาแล้ว แต่มันก็ยังทำให้ผมรู้
สึกดีอย่างบอกไม่ถูกทุกๆครั้งที่ได้เห็น และในเวลานั้นมันทำให้ผมลืมทุกอย่างที่เคยคิดไว้จนหมด