ห้องประพันธ์ คนรากหญ้า : zzz จากไปก็คิดถึง อยู่ก็รำพึงหา zzz

อย่าหาเหา มาทำไม ได้คันทั่ว ใส่หัวตัว มันคัน นั่นใข่ไหม อย่าหาเรื่อง เลวร้าย ให้ทุกข์ใจ ใส่ตัวไว้ ทำไม ไม่เข้าที รู้ว่าไฟ ร้อนแค่ไหน ให้ไกลห่าง รู้ว่าทาง ไปไม่ได้ ให้หลีกหนี รู้ว่าคน คบไม่ได้ อย่าใยด

ความแก่นี่ ที่ใคร กลัวนักหนา ไม่ใช่เรื่อง เคืองอุรา พาเหลวไหล เรื่องน่าอาย กว่านี้ มีถมไป อายอะไร กับความแก่ แค่อยู่นาน ความตายเป็น สิ่งที่ หนีไม่ได้ ไม่ใช่ใคร หลีกได้ ให้กล่าวขาน เรื่องน่ากลัว มั่วม

อย่าดึงลง คงไม่ดี มีไม่ได้ ฟ้าต่ำไม่ มีทาง อย่างผิดที่ อย่าทำสิ่ง สร้างเรื่อง เฟื่องสิ้นดี หินแตกนี้ จะทำไป ทำไมกัน อย่าแยกอย่าง สร้างปัญหา มามากนัก แผ่นดินจัก ร้อนรุ่ม สุ่มไฟนั่น จะแบ่งแยก คนไทย ทำไ

ดึกดื่นคืนนี้ คนดี หลับดีหรือเปล่า คงไม่เงียบเหงา เศร้าทรวง คอยห่วงหา หลับเถิดนอนเสีย อ่อนเพลีย แสนเมื่อยล้า จงหลับเถิดหนา คนดีคืนนี้ พักผ่อนกัน อย่ามัวกังวล อันใด ให้ข้องจิต อย่าเฝ้าแต่คิด คำนึง ถึง

สี่เท้า ยังรู้พลาด พลั้งไปได้ นักปราชญ์ไซร้ ยังรู้พลั้ง ครั้งไผลเผลอ สองเท้าเดิน พลิกแพลง ตะแคงเจอ คงได้เก้อ กันไป ให้ระวัง อย่าประมาท ขาดสติ ทิฐิมาก จะลำบาก หากพลาดไป เหมือนใจตั้ง สติมี อยู่ไว้ ไม่ช

Me Before You (Orchestral) - Craig Armstronghttps://www.youtube.com/watch?v=8t7gF_1YJaM @ ลมหนาวเหมันต์รำพันรัก (สูญ)              &n

@ เดียวดายกลางสายลมชมจันทร์ดาว ๒ ท่องพารา คราค่ำ ย่ำราตรีดวงฤดี สลักรอย คอยเพียงเขายินสำเนียง เสียงเพลง บรรเลงเบารู้สึกเหงา เร้ารุก ปลุกห้วงวิญญ์ จึงประพันธ์ กลอนไว้ ให้สดับประจักษ์รับ รอยซึ้ง ตรึงถวิ

ช่างออดอ้อน วอนคำ จำใจจาก ต้องจำพราก จากลอนดอน อ้อนวอนสาว ทำพิรี่ พิไร ได้เรื่องราว ช่างสร้างข่าว น่าอาย มาหลายที จะกลับมา ทำไม ให้ลำบาก อยู่แสนยาก ตกงาน นานบัดสี ไปดูงาน ทำไม หน่ายฤดี งานที่นี่ ก็ไม