เรื่องของเรื่องคือ
คนในครอบครัวของเราเก็บหมามาจากตลาดนัด 1ตัวเมื่อ 3 4ปีที่แล้ว
แล้วจนตอนนี้ มันมีลูกเหลนออกมา จนเป็น8ตัวแล้ว
ที่บ้านเราทนไม่ไหว เลยเรียก กทม มาจับไปได้4ตัวเมื่อวันพุธนี้เอง
เราไปหาลูกๆที่ประเวศแล้ว กะจะพากลับบ้านแต่เค้าปิดทำการพอดี
ให้มาพาออกวันจันทร์แทน และให้เตรียมรถมาให้พร้อม
เราเห็นหน้าลูกๆแล้วเราร้องไห้เลย มันอยากกลับบ้านมากๆเลย
แล้วทีนี้ ครอบครัวเรา เค้าไม่ยอมให้พากลับบ้าน ทะเลาะกับเราใหญ่
บอกว่าอยู่ประเวศสบายกว่ากินอิ่มกว่าอยู่บ้านอีก ยิ่งไปอุดรยิ่งอยู่สบาย <เจ้าหน้าที่ทางโทรศัพท์บอกมาว่างบเหลือเฟือ สุนัขกินอิ่มนอนหลัยสบาย (ไม่จริงหรอก ดูหน้าลูกๆเราก็รู้ว่ามันรอให้คนมาพากลับ สบายอะไรมันไม่เอาหรอก คิดสภาพสิว่าถ้าเป็นคน โดนทิ้ง จะรู้สึกยังไง มันก็จะรู้สึกโดนทิ้งไปตลอดชีวิตนะ)
เค้าให้เราตัดใจซะ เพราะมันเยอะเกินไป คนในหมู่บ้านเค้ารำคาญ อายคนอื่น
ไม่มีปัญญาเลี้ยงแล้ว
ทั้งๆที่เราจะทำคอกล้อมมันให้เสร็จก่อนพากลับ(บ้านเรากว้างมาก) + นัดหมอทำหมันทุกตัว ไม่ให้ไปรบกวน สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอีก แต่ก็ไม่มีคนฟังเหมือนเดิม
ครอบครัวเราเขาตัดใจได้ แต่เราคิดถึงลูกทุกๆวันเลย
เราจะทำไงดีคะ คือหมามันก็มีชีวิตอะ เหมือนคน แต่ที่บ้านแบบไม่เข้าใจเลย
บอกแค่ว่า ก็แค่หมาข้างถนน แต่สำหรับเรา หมาทุกตัวก็มีค่าหมดอะ T___T
เราทะเลาะจนไม่รู้จะทำไงแล้ว คนในครอบครัวทุกคนก็ให้เราตัดใจ
เค้ายื่นคำขาดมาว่า ถ้าหาบ้านให้ ลูกหมา 4ตัวนี้ได้ จะยอมพา4ตัวกลับ
แต่ประเด็นคือ ลูกหมา 4ตัวนี้ มันโตหมดละ 2เดือนกว่า ไม่มีคนเอาแล้วแหละ
(ถ้าเราไม่เอาหมาของเรา แล้วใครเขาจะเอา คิดแค่นี้ก็พอ T___T)
ถ้าเรายัเป็นเด็กๆเราก็อาจจะลืมได้นะ
แต่นี้เราโตมากแล้ว ทำยังไงเราก็ไม่มีทางลืมลูกๆของเราลงหรอก
เศร้ามากๆ เครียดจริงๆคะ
ใครมีเหตุการณ์แบบนี้มั้งคะ แชร์ประสบการณ์กันหน่อยคะ แก้ปัญหากันยังไงคะ
ขอบคุณคะ
เครียดมาก ที่บ้านเรียกกทม.มาจับลูกๆไป ทั้งๆที่เก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กๆ
คนในครอบครัวของเราเก็บหมามาจากตลาดนัด 1ตัวเมื่อ 3 4ปีที่แล้ว
แล้วจนตอนนี้ มันมีลูกเหลนออกมา จนเป็น8ตัวแล้ว
ที่บ้านเราทนไม่ไหว เลยเรียก กทม มาจับไปได้4ตัวเมื่อวันพุธนี้เอง
เราไปหาลูกๆที่ประเวศแล้ว กะจะพากลับบ้านแต่เค้าปิดทำการพอดี
ให้มาพาออกวันจันทร์แทน และให้เตรียมรถมาให้พร้อม
เราเห็นหน้าลูกๆแล้วเราร้องไห้เลย มันอยากกลับบ้านมากๆเลย
แล้วทีนี้ ครอบครัวเรา เค้าไม่ยอมให้พากลับบ้าน ทะเลาะกับเราใหญ่
บอกว่าอยู่ประเวศสบายกว่ากินอิ่มกว่าอยู่บ้านอีก ยิ่งไปอุดรยิ่งอยู่สบาย <เจ้าหน้าที่ทางโทรศัพท์บอกมาว่างบเหลือเฟือ สุนัขกินอิ่มนอนหลัยสบาย (ไม่จริงหรอก ดูหน้าลูกๆเราก็รู้ว่ามันรอให้คนมาพากลับ สบายอะไรมันไม่เอาหรอก คิดสภาพสิว่าถ้าเป็นคน โดนทิ้ง จะรู้สึกยังไง มันก็จะรู้สึกโดนทิ้งไปตลอดชีวิตนะ)
เค้าให้เราตัดใจซะ เพราะมันเยอะเกินไป คนในหมู่บ้านเค้ารำคาญ อายคนอื่น
ไม่มีปัญญาเลี้ยงแล้ว
ทั้งๆที่เราจะทำคอกล้อมมันให้เสร็จก่อนพากลับ(บ้านเรากว้างมาก) + นัดหมอทำหมันทุกตัว ไม่ให้ไปรบกวน สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอีก แต่ก็ไม่มีคนฟังเหมือนเดิม
ครอบครัวเราเขาตัดใจได้ แต่เราคิดถึงลูกทุกๆวันเลย
เราจะทำไงดีคะ คือหมามันก็มีชีวิตอะ เหมือนคน แต่ที่บ้านแบบไม่เข้าใจเลย
บอกแค่ว่า ก็แค่หมาข้างถนน แต่สำหรับเรา หมาทุกตัวก็มีค่าหมดอะ T___T
เราทะเลาะจนไม่รู้จะทำไงแล้ว คนในครอบครัวทุกคนก็ให้เราตัดใจ
เค้ายื่นคำขาดมาว่า ถ้าหาบ้านให้ ลูกหมา 4ตัวนี้ได้ จะยอมพา4ตัวกลับ
แต่ประเด็นคือ ลูกหมา 4ตัวนี้ มันโตหมดละ 2เดือนกว่า ไม่มีคนเอาแล้วแหละ
(ถ้าเราไม่เอาหมาของเรา แล้วใครเขาจะเอา คิดแค่นี้ก็พอ T___T)
ถ้าเรายัเป็นเด็กๆเราก็อาจจะลืมได้นะ
แต่นี้เราโตมากแล้ว ทำยังไงเราก็ไม่มีทางลืมลูกๆของเราลงหรอก
เศร้ามากๆ เครียดจริงๆคะ
ใครมีเหตุการณ์แบบนี้มั้งคะ แชร์ประสบการณ์กันหน่อยคะ แก้ปัญหากันยังไงคะ
ขอบคุณคะ