ตอนที่ 2
แนน กับผม ก็คุยกันไปเรื่อย ๆ โทรหาบ้าง what app มาบ้าง แต่ทุกครั้งแนนจะเริ่มก่อน บางครั้งก็มีไปทานข้าวกันบ้าง แต่เรื่องทานข้าวผมเป็นคนชวนนะ เพราะว่าผมชอบเสาะหาที่ทานอาหารครับ ชอบชิม ชอบกิน เวลาอยู่ด้วยกันมักจะมีเพื่อนของแนนไปด้วย แต่บางจังหวะที่อยู่ด้วยกันสองคน ผมอึดอัดนะครับ หรือว่าแบบนี้เรียกว่าเขินก็ไม่รู้ การเจอกันที่ห้างครั้งนั้นทำให้ผมได้รู้ว่า ตลอดเวลาที่แนนโทรหาผม ผมตอบ what app ของแนน แม่ของผมไม่ทราบเรื่องเลย แม่พึ่งมาทราบเรื่องตอนที่เจอแม่ของแนนที่ห้างนี้แหละ ระหว่างทางกลับบ้านแม่ซักผมใหญ่เลยว่าคุยอะไรกับแนนบ้าง อืม แม่ครับ แค่คุยเองครับ แม่ทำยังกับจะไปขอแนนในวันสองวัน
ผมคุยกับแนนได้สักระยะ ก็มีช่วงที่ผมต้องไปประชุมที่กรุงเทพ วันสุดท้ายที่ผมประชุม แนนป่วยเข้าโรงพยาบาลพอดี แนนโทรหาผมจนผมไม่เป็นอันประชุมเลยครับ ร้องไห้บ้าง เล่าสถานการณ์บ้าง ตอนนี้อยู่ ER นะ ตอนนี้เข้านอนที่ตึกแล้วนะ ตอนนี้พยาบาลแทงน้ำเกลือแล้วนะ ผมก็แบบว่า แนน นอนพักเถอะอย่าเครียด แนนบอกว่า “แนนรู้ว่า แนนควรพักได้แล้ว แต่แนนอยากคุยกับพี่” อืมแนน พักเถอะ โอ้ยจะบ้าตาย วันสุดท้ายการประชุม ผมต้องออกจากห้องประชุมมานั่งรับโทรศัพท์ของแนน ตลอดช่วงบ่ายเลย ตอนเย็นของการประชุมผมมาขึ้นเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิ แนนก็ยังโทรมากวนผมอีก ผมฟิวส์ขว้างมือถือพังเลย ถ้าใครอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น คงเห็นภาพผู้ชายหน้าตาดีคนนึง ขว้างโทรศัพท์ลงพื้นแตกกระจาย แต่สักครู่ชายคนนั้นก็ก้มลงเก็บเศษโทรศัพท์ใส่กระเป๋า นึกทีไรก็ยังขำตัวเองอยู่เลย หลังจากนั้นจนขึ้นเครื่องจนถึงบ้านก็ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังรบกวนอีกเลย พอถึงบ้านแม่ก็ตกใจใหญ่เลยว่าทำไมติดต่อผมไม่ได้ (ก็แน่แหละโทรศัพท์พังไปแล้วนี่) นึกเครื่องบินตกไปซะแล้ว ผมก็อ้างว่าโทรศัพท์หล่นพังแล้ว หลังจากนั้นผมก็ต้องไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ ทำซิมใหม่ พอได้โทรศัพท์ใหม่แล้ว ผมก็ไปหาแนนที่บ้าน กะจะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลแต่ว่าแนนออกจากโรงพยาบาลเสียก่อน พอไปเจอแนนที่บ้าน ผมคาดว่าแนนคงจะงอนผมแนนเลย แต่ผิดคาด แนน ไม่มีท่าทีจะโกรธอะไรผมเลย แถมยิ้มแย้มแจ่มใสผิดปกติ ระหว่างขับรถกลับบ้านพ่อโทรหาผม
พ่อถามว่า “อิฐ วันจันทร์ลางานได้มั้ย”
ผมบอกว่า “ไม่ได้หรอกพ่อ เพราะสัปดาห์ที่แล้วพึ่งไปประชุม กทม. สัปดาห์นี้จะลาอีกคงจะยาก พ่อมีอะไรหรือครับ เดี๋ยวผมก็ขับรถถึงบ้านแล้ว”
“กลับมาถึงบ้านค่อยคุยกัน” พ่อตอบ
ผมก็ชักสงสัยทำไมพ่อต้องโทรหาผมด้วย เดี๋ยวก็กลับถึงบ้านแล้ว
พอผมถึงบ้านพ่อกับแม่ก็นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว เรียกผมไปทานข้าว พ่อบอกว่าวันจันทร์ที่ให้ลางานคือว่า พ่อจะไปสู่ขอน้องแนนให้ผม ผมเนี้ยข้าวพุ่งเลย พ่อบอกว่าพ่อโทรคุยกับแม่ของแนนแล้ว โทรถามแนนแล้วด้วย วินาทีนั้นผมโกรธ โกรธเพราะว่างานแต่งงานของผม ทำไมผมผู้ซึ่งเป็นเจ้าบ่าวรู้เรื่องคนสุดท้าย คนเหล่านี้คิดอะไรกัน ปกติผมไม่เคยตั้งคำถาม หรือตอบกลับอะไรพ่อเลยนะ แต่วันนั้นผมถามกลับไปว่า “พ่อไม่คิดจะถามผมสักคำเลยหรือ” สิ่งเดียวที่ผมคิดออกตอนนั้นคือ โทรไปคุยกับว่าที่เจ้าสาวของผมก่อน
ตอนที่ 1
http://pantip.com/topic/32991386
ตอนที่ 2
ตอนที่ 3
ตอนที่ 4
ตอนที่ 5
เมื่อเกย์คนนึงต้องแต่งงาน 2
แนน กับผม ก็คุยกันไปเรื่อย ๆ โทรหาบ้าง what app มาบ้าง แต่ทุกครั้งแนนจะเริ่มก่อน บางครั้งก็มีไปทานข้าวกันบ้าง แต่เรื่องทานข้าวผมเป็นคนชวนนะ เพราะว่าผมชอบเสาะหาที่ทานอาหารครับ ชอบชิม ชอบกิน เวลาอยู่ด้วยกันมักจะมีเพื่อนของแนนไปด้วย แต่บางจังหวะที่อยู่ด้วยกันสองคน ผมอึดอัดนะครับ หรือว่าแบบนี้เรียกว่าเขินก็ไม่รู้ การเจอกันที่ห้างครั้งนั้นทำให้ผมได้รู้ว่า ตลอดเวลาที่แนนโทรหาผม ผมตอบ what app ของแนน แม่ของผมไม่ทราบเรื่องเลย แม่พึ่งมาทราบเรื่องตอนที่เจอแม่ของแนนที่ห้างนี้แหละ ระหว่างทางกลับบ้านแม่ซักผมใหญ่เลยว่าคุยอะไรกับแนนบ้าง อืม แม่ครับ แค่คุยเองครับ แม่ทำยังกับจะไปขอแนนในวันสองวัน
ผมคุยกับแนนได้สักระยะ ก็มีช่วงที่ผมต้องไปประชุมที่กรุงเทพ วันสุดท้ายที่ผมประชุม แนนป่วยเข้าโรงพยาบาลพอดี แนนโทรหาผมจนผมไม่เป็นอันประชุมเลยครับ ร้องไห้บ้าง เล่าสถานการณ์บ้าง ตอนนี้อยู่ ER นะ ตอนนี้เข้านอนที่ตึกแล้วนะ ตอนนี้พยาบาลแทงน้ำเกลือแล้วนะ ผมก็แบบว่า แนน นอนพักเถอะอย่าเครียด แนนบอกว่า “แนนรู้ว่า แนนควรพักได้แล้ว แต่แนนอยากคุยกับพี่” อืมแนน พักเถอะ โอ้ยจะบ้าตาย วันสุดท้ายการประชุม ผมต้องออกจากห้องประชุมมานั่งรับโทรศัพท์ของแนน ตลอดช่วงบ่ายเลย ตอนเย็นของการประชุมผมมาขึ้นเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิ แนนก็ยังโทรมากวนผมอีก ผมฟิวส์ขว้างมือถือพังเลย ถ้าใครอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น คงเห็นภาพผู้ชายหน้าตาดีคนนึง ขว้างโทรศัพท์ลงพื้นแตกกระจาย แต่สักครู่ชายคนนั้นก็ก้มลงเก็บเศษโทรศัพท์ใส่กระเป๋า นึกทีไรก็ยังขำตัวเองอยู่เลย หลังจากนั้นจนขึ้นเครื่องจนถึงบ้านก็ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังรบกวนอีกเลย พอถึงบ้านแม่ก็ตกใจใหญ่เลยว่าทำไมติดต่อผมไม่ได้ (ก็แน่แหละโทรศัพท์พังไปแล้วนี่) นึกเครื่องบินตกไปซะแล้ว ผมก็อ้างว่าโทรศัพท์หล่นพังแล้ว หลังจากนั้นผมก็ต้องไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ ทำซิมใหม่ พอได้โทรศัพท์ใหม่แล้ว ผมก็ไปหาแนนที่บ้าน กะจะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลแต่ว่าแนนออกจากโรงพยาบาลเสียก่อน พอไปเจอแนนที่บ้าน ผมคาดว่าแนนคงจะงอนผมแนนเลย แต่ผิดคาด แนน ไม่มีท่าทีจะโกรธอะไรผมเลย แถมยิ้มแย้มแจ่มใสผิดปกติ ระหว่างขับรถกลับบ้านพ่อโทรหาผม
พ่อถามว่า “อิฐ วันจันทร์ลางานได้มั้ย”
ผมบอกว่า “ไม่ได้หรอกพ่อ เพราะสัปดาห์ที่แล้วพึ่งไปประชุม กทม. สัปดาห์นี้จะลาอีกคงจะยาก พ่อมีอะไรหรือครับ เดี๋ยวผมก็ขับรถถึงบ้านแล้ว”
“กลับมาถึงบ้านค่อยคุยกัน” พ่อตอบ
ผมก็ชักสงสัยทำไมพ่อต้องโทรหาผมด้วย เดี๋ยวก็กลับถึงบ้านแล้ว
พอผมถึงบ้านพ่อกับแม่ก็นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว เรียกผมไปทานข้าว พ่อบอกว่าวันจันทร์ที่ให้ลางานคือว่า พ่อจะไปสู่ขอน้องแนนให้ผม ผมเนี้ยข้าวพุ่งเลย พ่อบอกว่าพ่อโทรคุยกับแม่ของแนนแล้ว โทรถามแนนแล้วด้วย วินาทีนั้นผมโกรธ โกรธเพราะว่างานแต่งงานของผม ทำไมผมผู้ซึ่งเป็นเจ้าบ่าวรู้เรื่องคนสุดท้าย คนเหล่านี้คิดอะไรกัน ปกติผมไม่เคยตั้งคำถาม หรือตอบกลับอะไรพ่อเลยนะ แต่วันนั้นผมถามกลับไปว่า “พ่อไม่คิดจะถามผมสักคำเลยหรือ” สิ่งเดียวที่ผมคิดออกตอนนั้นคือ โทรไปคุยกับว่าที่เจ้าสาวของผมก่อน
ตอนที่ 1 http://pantip.com/topic/32991386
ตอนที่ 2
ตอนที่ 3
ตอนที่ 4
ตอนที่ 5