รักเอย...จะลงเอยยังไง

เด็กผู้ชายขี้อายคนหนึ่ง ที่ชีวิตกำลังเริ่มมีความรัก จนได้เจอคนที่ตัวเองคิดว่าใช่ เขาจะทำยังไงกับชีวิตเขา ชีวิตเขาจะดำเนินไปอย่างไร  เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ครับ พอจบมัธยมศึกษาตอนต้น(ม.3) ผมก็ได้เข้าไปต่อ ม.ปลาย โรงเรียนประจำอำเภอ แล้วเรื่องความรักมันก็เข้ามาเกี่ยวในชีวิตผมตอนนี้แหละครับ
        วันแรกไปโรงเรียน คือไม่กล้าขึ้นรถรับส่งไง คนเยอะอายเขา เลยบอกแม่จะขับรถมอเตอร์ไซค์ไป พอไปถึงโรงเรียน เห็นคนเข้าแถวเยอะๆแค่นั้นแหละ ถึงกับกลับรถไม่ทัน ถึงบ้านแม่ถึงกะงง ก็คนมันขี้อายนิครับ
   วันต่อมาแม่ไล่ขึ้นรถรับส่งเลย ทั้งๆที่เรากำลังจะเอากุญแจรถลงจากบ้านแหล๊ แม่คงจะกลัวไม่ถึงโรงเรียนละมั้งครับ ผมก็ได้แต่หน้าบูดแล้วทำใจ แล้วเดินไปรอรถรับส่งที่แม่จัดหาให้อยู่ปากซอย พอรถจอดแค่นั้นแหละครับ ผมไม่รู้ว่าผมอาการตอนนั้นเป็นอะไร เหมือนตัวเบาไปทั้งตัว (แบบนี้เขาเรียกว่ารักใช่ไหม) ผมเจอน้องเขาที่ขึ้นรถคันเดียวกัน น้องเขาอยู่ ม.1  น้องเขาน่ารักมาก จนผมทำอะไรไม่ถูก เขิลลลลคนเดียว แอบมองจนไปถึงโรงเรียน พอวันต่อมาไม่ลำบากแม่ที่ต้องคอยบอกเลย ผมรีบแต่งตัว ไปรอหน้าปากซอยเลย เหมือนเดิมครับ ก็แอบมอง แต่ไม่กล้าคุย จนเริ่มสนิทกันไปเรื่อยๆ แต่ทำไงหละผมมันคนขี้อายนิ ก็ไม่กล้าคุยกะน้องเขาก่อน
  ก็ธรรมดาแหละครับ มัวแต่อายจะไปสู้อะไรกับคนอื่นเขา คนอื่นก็มาจีบน้องเขาไปก่อน ผมก็ได้แต่คอยลุ้นว่าวันไหนเขาจะเลิกกัน555 ความคิดผมชั่วร้ายไหมหละ พอเขาเลิกกันจริงๆเราก็ไม่กล้าจีบยุดี เพื่อไรว๊ะ55 แล้วก็มีคนใหม่มาจีบเหมือนเดิม ส่วนเราก็รอลุ้นเหมือนเดิม55 รอจนน้องเขาขึ้น ม.3 แน๊ะ นานไหมหละ แล้วคนที่มาจีบคนต่อไปดันเป็นเพื่อนเรานะสิ มันบอกว่าน้องคนนี้นั่งรถคันเดียวกันกะใช่ป๊ะ น้องเขาน่ารักดีน๊ะ ขอเบอร์ให้หน่อยดิ อั้ยเราจะยอมได้ไงหละ ก็ผมก็ชอบของผมนิ เลยบอกเพื่อนไปว่า เฮ้ยย เขาไม่ใช่มือถือว๊ะ โกหกไม่ค่อยจะเนียนเลยเรา
    พอเราจะจบ ม.6 เข้าจริงๆ เฮ้ยยนี่เราจะจบไปเฉยๆโดยที่เราไม่ทำอะไรเลยหรอว๊ะ บอกตัวเอง ผมก้เลยตัดสินใจขอเบอร์น้องเขาไป น้องเขาไม่ให้ก็แค่องหน้าไม่ติดแหละวะ ทนเอาเดี๋ยวเราก็จบไปแล้ว เลยเสี่ยงตายขอเบอร์น้องเขา องเขาเลยรู้ว่าผมแอบชอบตอนนั้น แต่ไม่รู้นะว่าผมแอบชอบมานานเท่าไหร่ น้องเขาก็ให้นะ แต่ว่าน้องเขาก็ไม่กล้ามองหน้าเราอีกเลย ผมก็เลยโทรหา เอาแล้วไงที่ไหนได้ น้องเขาให้เบอร์ร้านขายของวัสดุก่อสร้าง แสบไม่เบาเลยนะเรา (คิดในใจ) แต่สุดท้ายก้ได้มาแหละครับ ก็เลยคุยกันมาเรื่อยๆ จนสนิทกันมาก เรียกว่าเรื่มมีใจให้กันก็ว่าได้

    วันสุดท้ายของการศึกษา ผมคิดไว้ว่าจะถ่ายรูปกะน้องเขา ซื้อของขวัญร่วมแสดงความยินดีกับน้องเขา เพราะน้องเขาก็จบ ม.3 เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ได้แค่คิดเพราะวันนั้น เราไม่เห็นกันเลย น้องเขาคงอยากใช้เวลาอยู่กะเพื่อนเขา แต่เราก็ยังรักกันน๊
     เราคบกันได้สักพัก ผมก็ต้องจากบ้านอันเป็นที่รักมาศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย ก็ตั้งแต่นั้นมา ความรักที่เคยคิดว่าใช่มันก็เริ่มจะมีอุปสรรค เพราะผมไม่ค่อยมีเวลาให้เค้าเหมือนเดิม และระยะทางไกลกัน ทำให้เราเริ่มไม่เหมือนเดิม แต่เราก็ใช่ว่าจะเลิกกัน เรามีทะเลาะบ้างเลิกกันก็หลายครั้ง แต่เราก็กลับมาคบกันใหม่เหมือนเดิม จนผมไม่รู้ว่าถ้าจะนับวันครบรอบ เราจะนับวันไหนดี  เป็นปกติของชีวิตคู่ ผมรักเขามาก บางครั้งยอมขับรถกลับบ้านในวันเดียวเพื่อที่จะไปขอโทษเขาก็เคย ผมบ้าไหมหละ เราก็พยายามประคองรักมาจนครบสามปีกว่า ผมก็อยู่ ปีสามแหล๊ะ น้องเขาจะจบ ม. 6 เขาก็มีผู้ชายเริ่มเข้ามาจีบน้องเขา ความรักเรามันก็เลยเปลี่ยนไป ทะเลาะกันบ่อยขึ้น เลิกกันบ่อยขึ้น และครั้งนี้นานกว่าเดิม แต่ก็มีกลับมา และครั้งสุดท้าย เขาก็ได้หายไปจากชีวิตผมเลย บล็อกเฟส บล็อกเบอร์ บล็อกทุกอย่าง เวลาผ่านไปนานแล้ว ผมก็เลยเข้าใจว่าเขาไม่กลับมาเหมือนที่ผ่านมาแล้ว… ผมก็ได้แต่หวังว่าเขาจะกลับมา โทรทุกวันทั้งๆที่โดนบล็อกเบอร์ ส่งไลน์หาทุกวันทั้งที่เขาไม่เคยมาอ่าน เขาลบไลน์ทิ้งแล้วก็ยังไม่รู้ ทำแบบนี้ทุกๆวัน เอาของที่น้องเขาเคยซื้อให้มาดูแทบจะทุกวัน แล้วอดคิดถึงไม้ได้ ทุกวันนี้ผมก็ยังส่งข้อความถึงเขา ทั้งที่เขาไม่เคยอ่าน ทำแบบนี้มาได้นานพอสมควรแล้วแหละ เขาคงไม่รับรู้อะไรจากผมอีกแล้ว  ถ้าฟ้ายังเห็นใจ ก็ขอให้เขาเปิดาอ่านสักครั้ง  อย่างน้อยก็ทำให้ผมรู้ว่า เขายังสบายดีอยู่……
     เรื่องของผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ อาจจะคิดว่ามันไร้สาระบ้าง ผมบ้าไปแล้วบ้าง แต่ผมก้เต็มใจที่จะทำแบบนี้ ได้แอบรักอีกครั้ง จะเป็นไรไป แล้วรรักของคุณที่มันทำให้เจ็บที่สุดเป็นยังไงครับ