เหตุเกิดเมื่อปีที่แล้ว
วันนั้นเป็นวันแรกของการรับน้องมหาวิทยาลัย ผมได้ดูแลหอหอหนึ่งในมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นหอที่ทำให้ผมกับน้องเขาได้เจอกันครั้งแรก ในขณะที่ผมเจอน้องเขาครั้งแรก ผมก็รู้สึก"รัก"ไม่ใช่สิ ต้องใช้คำว่าปลื้มถึงจะถูก ตลอดเวลาในการรับน้อง 5 วัน ผมได้แต่แอบมองไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับเขา แต่การที่ผมแอบชอบคนคนหนึ่ง มันก็มีอีกคนที่เดินเข้ามาในชีวิตของผม คนนี้เขาทำให้ผมลืมคนแรกไปชั่วขณะ ตอนแรกผมคิดว่า ผมกับน้องเขาคงคุยกันได้ไม่นานหรอกเพราะเขาหน้าตาดีมักมาก เป็นเน็ตไอดอลโรงเรียนก็ว่าได้ หลังจากรับน้องเสร็จ อีกตั้ง 1 เดือนกว่าจะเปิดเทอม ผมกับน้องเขาก็ได้แลก LINEกับ เบอร์โทรไว้ ตอนนั้นผมคิดว่าเราคงคุยกันแค่ในค่ายนี้ละมั้ง แต่มันไม่ใช่ เลย เขาทักมาหาผมบ่อยมาก ไม่ได้เจอหน้ากันก็เฟสทามหากันบ่อยมากจนผมคิดว่าเราสองคนทำเหมือนว่าเราเป็น แฟนกันแล้วด้วยซ้ำ ผมคิดอยู่เสมอว่า ผมควรบอกความรู้สึกกับน้องเขาไปเลยดีไหม แต่ผมคิดว่ารอให้น้องเขาเข้าคณะก่อนแล้วกันเผื่อน้องเขาอาจจะเปลี่ยนไป พอเปิดเทอมได้ไม่ถึงเดือนเท่านั้นแหละ อยู่ดีดีผมกับน้องเขาก็ห่างกันไปโดยไม่รู้สาเหตุ ตอนนั้นผมคิดว่าผมจะไม่คุยกับคนที่เรียนคณะนี้อีกแล้ว เพราะเขาคงไม่มีเวลาให้กับเราหรอก แต่หลังจากนั้น ผ่านไป 2 เดือน ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมกับน้องคนแรกที่ผมแอบปลื้ม ได้เจอกันอีกครั้ง ตอนนั้นผมหาคนมาช่วยงานผม อยู่อยู่น้องคนแรกที่ผมแอบปลื้มก็ทักผมมา
บอกว่า::พี่ให้ผมไปช่วยงานป่ะครับ (ตอนนั้นผมก็ได้แต่ตกใจว่าน้องเขาทักเรามาด้วยว่ะ)
หลังจากนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ผมกับน้องคนแรกได้ทำงานร่วมกัน
วันนั้นน้องเขาได้มาช่วยงานผม แต่น้องเขาไม่รับค่าตอบแทนจากผม ผมก็เลยต้องพาน้องเขาไปเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน ผมก็กินข้าวไปคุยไป หลังจากวันนั้นผมก็ชวนเขาไปกินข้าวนานๆครั้ง ไปทำบุญด้วยกันบ้าง จนผมไม่รู้ตัวเลยว่าผมตกหลุมรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ จนทำให้ผมไม่กล้าที่จะคุยกับเขา ผมได้แต่แอบส่องดูเฟสของเขา ทุกวัน ทุกวัน จนผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป จนกระทั้งผมคิดว่า เราดูแลเขาห่างๆก็ได้ดิ แต่มันก็ยังท้อ..จนผมคิดว่าควรตัดใจดีไหม ผมก็เลยทำไดอารี่ มา 1 เล่ม ขึ้นมา ผมวาดรูปตั้งแต่แรกเจอ จนกิจกรรมสุดท้ายที่ผมกับน้องเขาทำร่วมกันมา ผมคิดว่าจะให้เขาก่อนปิดเทอม 6 เดือนที่จะไม่ได้เจอเขาอีก แต่เรื่องมันจบไม่สวยเลยนี่สิ วันนั้นวันที่ผมนัดน้องเขามาเอาไดอารี่ ผมถามเขาว่าว่างไหม เขาก็บอกว่าว่าง แต่ เขากลับผิดนัดผม เขาทำให้ผมรอเขา จนถึงตี 5 เลยวันนั้น ผมก็เลยตัดสินใจเอาไดอารี่ไปห้อยไวที่รถของเขา
หลังจากนั่นผมก็รอว่าเขาจะคิดยังไงกับไดอารี่ที่ผมให้ไป ช่วงที่เขาได้ไดอารี่ไปผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยทีเดียว ผมคิดนู้นคิดนี่อยู่ตลอดเวลา แต่อยู่อยู่ วันหนึ่งก็มีข้อความส่งเข้ามา
บอกว่า:ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผม
ตอนนั้นผมดีใจมักมาก จนทำอะไรไม่ถูก..แต่ก็ลืมคิดไปเลยว่าสิ่งที่จะตามมาก็คือการที่ไม่ได้คุยกับเขาอีกต่อไป
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับเขา เกือบ 7 ถึง 8 เดือนได้มั้ง ตลอดเวลา 7 8 ที่ผ่านมาเดือนนั้นผมคิดว่าผมจะไม่ยุ้งกับใครอีก ผมก็ได้แต่บอกคนอื่นว่าผมมีแฟนแล้วนะ ผมคุยกับคุณไม่ได้ ผมทำแบบนี้มาโดยตลอด เพราะผมไม่อยากบุ้งกับใครอีกแล้ว พอแล้วกับเรื่องความรัก แล้ววันหนึ่งก็เกิดเหตุการณหนึ่งขึ้นมา ผมก็บอกเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทว่าผมมีแฟนแล้วนะ อยู่อยู่ เขาก็ไม่เชื่อ เขาอยากเจอหน้าแฟนผม ไม่งั้นเขาไม่เชื่อ เวลาผมจะทำอะไรเขาก็จะแซวแฟนละ ไม่ไปกินข้าวกับแฟนหรอ วันนี้แฟนไม่มาหาหรอ อยากเจอหน้าแฟนจัง บลาๆๆ มันทำให้ผมรู้สึกลำคาน ตอนนั้นผมคิดว่าเราคงมาเจอทางตันแล้วแหละ ทำไงดีว่ะ ผมเลยตัดสินใจโทรไปปรึกษาน้องเขา บอกสาเหตุน้องเขาไปทุกอย่าง
จนน้องเขาถามผมว่า ผมต้องทำอะไรบ้าง น้องเขายอมมาเป็น"แฟนจำเป็น"ให้ผมด้วย
ผมโครตดีใจเลย เกือบลืมผมชอบประโยคหนึ่งของน้องเขามักมากเลยตอนนั้นเขาบอกกับผมว่า:เอารูป ผมให้เขาดูแล้วบอกว่าเป็นแฟนเขาไม่เชื่อหรอครับ แล้วผมค่อยตามไปทีหลัง
โคตรชอบเลยว่ะ
และแล้ววันนั้นก็มาถึง.วันที่แฟนจำเป็นของผมต้องมาเปิดตัวให้กับเพื่อนที่ไม่สนิทของผมเจอ
แต่เขารู้ไหม สิ่งที่เขาทำตอนนี้ มันทำให้ผม“รัก”เขามากขึ้นกว่าเดิม แต่ทำอะไรไม่ได้เลย TT
วันที่เขามาเจอหน้าเพื่อนผม.ผมก็รู้สึกได้ว่าเขาก็อายเหมือนกัน
แต่ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงถึงยอมตกลงมาช่วยเป็นแฟนจำเป็นของผม แล้วสุดท้ายเรื่องวันนั้นก็ผ่านไปได้ด้วยดี
หลังจากวันนั้น ผมก็ยิ่งรักเขามากกว่าเดิม ตลอดเวลา 7-8 เดือนที่ผ่านมามันไม่ได้ช่วยทำให้ผมลืมเขาได้เลย
สุดท้ายผมก็คิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา.
หลังจากนั้นอีก 3 อาทิตย์ ก็จะถึงงานวันเกินเขา
ผมก็ได้เตรียมของขวัญ 2 ชิ้นไว้ให้เขา ผมทำของขวัญ 2 ชิ้นนี้ ระยะเวลา เกือบ 1 เดือน
พอถึงวันเกิดเขาจริงๆ ก็จบไม่สวยอีกตามเคย ผมโทรบอกให้เขามาเอาของขวัญ
แต่ผมก็ผิดเองแหละที่ บอกว่าของขวัญที่จะให้เป็นของคนอื่นเขาฝากมา
บทสนทนา ผมกับน้องเขา
ผม:ว่างไหม ออกมาเอาของขวัญหน่อยดิ
เขา:ติวหนังสืออยู่ครับ ไม่รู้จะได้ออกไปเอาตอนไหน
ผม:ออกมาเอาแปปเดียวไม่ได้หรอ..มีคนฝากของมาให้(ทั้งๆที่เราเป็นคนทำเอง)
เขา:มัมคืออะไรอ่าา
ผม:เค้ก กับ อะไรก็ไม่รู้
เขา:พี่กินเลยก็ได้ครับ ถือว่าผมรู้แล้ว
ผม:พี่กินไม่ได้เค้กมันมีเจ้าของของมันอยู่แล้ว
เขา:แฮะ แฮะ พี่กินเลยก็ได้ครับ
ผม:ไม่อยากเจอกันก็บอกก้ได้
เขา:อือ..(น้ำเสียงลอยๆ)เฮ้ย สอบวิชาสุดท้ายแล้ว
ด้วยคำว่า"อือ"เนี้ยแหละครับที่จุดฉนวนเรื่องนี้ขึ้นมา ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าน้องเขาอือกับเพื่อนหรือว่าอือกับผม
แต่คำว่า"อือ"นั้นแหละมันทำให้ผมเกิดอาการนอยขึ้นมา ผมเลยพูดกับน้องเขาขึ้นมาว่า...
ผม:งั้นเดี๋ยวพี่เอาไปให้ที่หอแล้วกันนะ เดี๋ยวฝากลุงยามไว้แล้วกัน แล้วผมก็ตัดสายไป
อารมตอนนั้นผมไม่อยากเจอเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว
ผมเลยชวนน้องสาวของผมไปด้วยคนหนึ่ง แล้วผมก็บอกน้องผมว่า เอาของให้พี่เขาเสร็จแล้วรีบออกมาเลยนะ
แต่น้องผมคนนี้แผนสูงชิปหาย น้องสาวผมพยายามจะทำให้ผมกับน้องเขาเจอกันให้ได้
แต่ผมรู้ตัวทันสะก่อน เลยขับรถหนีออกไป
ต่อมาสักพักหนึ่ง น้องสาวผมก็โทรมาบอกว่ามารับได้แล้ว
ผมเลยถามน้องสาวผมว่า:อยู่กับใคร
น้องสาวผมก็ตอบว่า:อยู่คนเดียว(ทั้งๆที่น้องคนนั้นเขายังอยู่ด้วย)
แล้วผมก็บอกน้องสาวผมว่า: พี่เขายังอยู่นั้น บอกให้พี่เขาขึ้นไป
น้องสาวผม:ถ้าพี่ไม่ออกมาพี่เขาจะไม่ขึ้นไปอ่านหนังสือนะ
ผม:พี่ขอคุยกับเขาหน่อย
เขา:ฮัลโลครับ
ผม:ขึ้นไปอ่านหนังสือได้แล้ว
เขา:ทำไมไม่บอกว่าทำของขวัญเอง
ผม:บอกไปแล้วจะออกมาเอาไหมละ(น้ำเสียงนอย) รู้หรือยังละว่าทำไมกินเค้กไม่ได้
เขา:รู้แล้วครับ
ผม:ชอบไหมละ
เขา:ชอบครับ ชอบมักมากเลย ว่าแต่เค้กมันกินได้ป่ะ น่ารักจนไม่กล้ากิน
ผม:กินได้ดิ
ผม:ต่อไปนี้เราอาจจะไม่ได้เจอกันแล้วนะ(อยู่ๆก้พูดออกมา)
เขา:ทำไมอ่า ครับ
ผม:ไม่รู้ดิ อาจจะไง ไปอ่านหนังสือไป
เขา:อ่อ ครับ
แล้วหลังจากนั้นผมกับเขาก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย อยู่ๆ วันลอยกระทง ผมก็คิดว่าอยากโทรชวนเขาไปลอยกระทงด้วยจัง แต่ก็ได้แค่
แต่ผมก็อยากเจอเขามักมาก ด้วยความบังเอิญของวันนั้น เขาก็เดินมากับเพื่อนเขา ผมก็ทำอะไรไม่ถูก
ผมเลยบอกว่า:อ้าวหวัดดี
เขา:ครับ
ผม:ไปไหนมาหรอ
เขา:อ่อไป ปาเป่ามา ได้ตุ๊กตามาด้วย
ผม:น่ารักเนอะ
เขา:เอาป่ะ
ผม:ให้จิงอ่ะ
เขา:อื้มมม เอาดิ
ผม:เอ๊อ ว่าจะโทรชวนไปลอยกระทงพอดีเลย
เขา:อ้าวหรอครับ งั้น ผมพาเพื่อนไปก่อนนะ แล้วเจอกันครับ
ตอนนั้นผมแหม่ง ทำอะไรไม่ถูกเลย เอ๋อ-เลย ก็ว่าได้
หลังจากวันนั้นผมก็โทรไปหาเขา แล้วก็บอกว่า ขอโทษนะสำหรับวันนั้นที่ทำแบบนั้นไป
"เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ"
แล้วผมกับน้องเขาตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ผมควรทำอย่างไรต่อไปดีครับ
ผมสับสนมาก ว่าผมควรดูแลเขาแบบนี้ต่อไป หรือ ว่า ตัดใจแล้วออกห่างจากเขาไปส่ะ
รักที่ไม่สามารถบอกเขาได้ มันก็ทรมานเหมือนกันเนอะว่าไหม ??
วันนั้นเป็นวันแรกของการรับน้องมหาวิทยาลัย ผมได้ดูแลหอหอหนึ่งในมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นหอที่ทำให้ผมกับน้องเขาได้เจอกันครั้งแรก ในขณะที่ผมเจอน้องเขาครั้งแรก ผมก็รู้สึก"รัก"ไม่ใช่สิ ต้องใช้คำว่าปลื้มถึงจะถูก ตลอดเวลาในการรับน้อง 5 วัน ผมได้แต่แอบมองไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับเขา แต่การที่ผมแอบชอบคนคนหนึ่ง มันก็มีอีกคนที่เดินเข้ามาในชีวิตของผม คนนี้เขาทำให้ผมลืมคนแรกไปชั่วขณะ ตอนแรกผมคิดว่า ผมกับน้องเขาคงคุยกันได้ไม่นานหรอกเพราะเขาหน้าตาดีมักมาก เป็นเน็ตไอดอลโรงเรียนก็ว่าได้ หลังจากรับน้องเสร็จ อีกตั้ง 1 เดือนกว่าจะเปิดเทอม ผมกับน้องเขาก็ได้แลก LINEกับ เบอร์โทรไว้ ตอนนั้นผมคิดว่าเราคงคุยกันแค่ในค่ายนี้ละมั้ง แต่มันไม่ใช่ เลย เขาทักมาหาผมบ่อยมาก ไม่ได้เจอหน้ากันก็เฟสทามหากันบ่อยมากจนผมคิดว่าเราสองคนทำเหมือนว่าเราเป็น แฟนกันแล้วด้วยซ้ำ ผมคิดอยู่เสมอว่า ผมควรบอกความรู้สึกกับน้องเขาไปเลยดีไหม แต่ผมคิดว่ารอให้น้องเขาเข้าคณะก่อนแล้วกันเผื่อน้องเขาอาจจะเปลี่ยนไป พอเปิดเทอมได้ไม่ถึงเดือนเท่านั้นแหละ อยู่ดีดีผมกับน้องเขาก็ห่างกันไปโดยไม่รู้สาเหตุ ตอนนั้นผมคิดว่าผมจะไม่คุยกับคนที่เรียนคณะนี้อีกแล้ว เพราะเขาคงไม่มีเวลาให้กับเราหรอก แต่หลังจากนั้น ผ่านไป 2 เดือน ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมกับน้องคนแรกที่ผมแอบปลื้ม ได้เจอกันอีกครั้ง ตอนนั้นผมหาคนมาช่วยงานผม อยู่อยู่น้องคนแรกที่ผมแอบปลื้มก็ทักผมมา
บอกว่า::พี่ให้ผมไปช่วยงานป่ะครับ (ตอนนั้นผมก็ได้แต่ตกใจว่าน้องเขาทักเรามาด้วยว่ะ)
หลังจากนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ผมกับน้องคนแรกได้ทำงานร่วมกัน
วันนั้นน้องเขาได้มาช่วยงานผม แต่น้องเขาไม่รับค่าตอบแทนจากผม ผมก็เลยต้องพาน้องเขาไปเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน ผมก็กินข้าวไปคุยไป หลังจากวันนั้นผมก็ชวนเขาไปกินข้าวนานๆครั้ง ไปทำบุญด้วยกันบ้าง จนผมไม่รู้ตัวเลยว่าผมตกหลุมรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ จนทำให้ผมไม่กล้าที่จะคุยกับเขา ผมได้แต่แอบส่องดูเฟสของเขา ทุกวัน ทุกวัน จนผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไป จนกระทั้งผมคิดว่า เราดูแลเขาห่างๆก็ได้ดิ แต่มันก็ยังท้อ..จนผมคิดว่าควรตัดใจดีไหม ผมก็เลยทำไดอารี่ มา 1 เล่ม ขึ้นมา ผมวาดรูปตั้งแต่แรกเจอ จนกิจกรรมสุดท้ายที่ผมกับน้องเขาทำร่วมกันมา ผมคิดว่าจะให้เขาก่อนปิดเทอม 6 เดือนที่จะไม่ได้เจอเขาอีก แต่เรื่องมันจบไม่สวยเลยนี่สิ วันนั้นวันที่ผมนัดน้องเขามาเอาไดอารี่ ผมถามเขาว่าว่างไหม เขาก็บอกว่าว่าง แต่ เขากลับผิดนัดผม เขาทำให้ผมรอเขา จนถึงตี 5 เลยวันนั้น ผมก็เลยตัดสินใจเอาไดอารี่ไปห้อยไวที่รถของเขา
หลังจากนั่นผมก็รอว่าเขาจะคิดยังไงกับไดอารี่ที่ผมให้ไป ช่วงที่เขาได้ไดอารี่ไปผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยทีเดียว ผมคิดนู้นคิดนี่อยู่ตลอดเวลา แต่อยู่อยู่ วันหนึ่งก็มีข้อความส่งเข้ามา
บอกว่า:ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผม
ตอนนั้นผมดีใจมักมาก จนทำอะไรไม่ถูก..แต่ก็ลืมคิดไปเลยว่าสิ่งที่จะตามมาก็คือการที่ไม่ได้คุยกับเขาอีกต่อไป
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับเขา เกือบ 7 ถึง 8 เดือนได้มั้ง ตลอดเวลา 7 8 ที่ผ่านมาเดือนนั้นผมคิดว่าผมจะไม่ยุ้งกับใครอีก ผมก็ได้แต่บอกคนอื่นว่าผมมีแฟนแล้วนะ ผมคุยกับคุณไม่ได้ ผมทำแบบนี้มาโดยตลอด เพราะผมไม่อยากบุ้งกับใครอีกแล้ว พอแล้วกับเรื่องความรัก แล้ววันหนึ่งก็เกิดเหตุการณหนึ่งขึ้นมา ผมก็บอกเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทว่าผมมีแฟนแล้วนะ อยู่อยู่ เขาก็ไม่เชื่อ เขาอยากเจอหน้าแฟนผม ไม่งั้นเขาไม่เชื่อ เวลาผมจะทำอะไรเขาก็จะแซวแฟนละ ไม่ไปกินข้าวกับแฟนหรอ วันนี้แฟนไม่มาหาหรอ อยากเจอหน้าแฟนจัง บลาๆๆ มันทำให้ผมรู้สึกลำคาน ตอนนั้นผมคิดว่าเราคงมาเจอทางตันแล้วแหละ ทำไงดีว่ะ ผมเลยตัดสินใจโทรไปปรึกษาน้องเขา บอกสาเหตุน้องเขาไปทุกอย่าง
จนน้องเขาถามผมว่า ผมต้องทำอะไรบ้าง น้องเขายอมมาเป็น"แฟนจำเป็น"ให้ผมด้วย
ผมโครตดีใจเลย เกือบลืมผมชอบประโยคหนึ่งของน้องเขามักมากเลยตอนนั้นเขาบอกกับผมว่า:เอารูป ผมให้เขาดูแล้วบอกว่าเป็นแฟนเขาไม่เชื่อหรอครับ แล้วผมค่อยตามไปทีหลัง
และแล้ววันนั้นก็มาถึง.วันที่แฟนจำเป็นของผมต้องมาเปิดตัวให้กับเพื่อนที่ไม่สนิทของผมเจอ
แต่เขารู้ไหม สิ่งที่เขาทำตอนนี้ มันทำให้ผม“รัก”เขามากขึ้นกว่าเดิม แต่ทำอะไรไม่ได้เลย TT
วันที่เขามาเจอหน้าเพื่อนผม.ผมก็รู้สึกได้ว่าเขาก็อายเหมือนกัน
แต่ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงถึงยอมตกลงมาช่วยเป็นแฟนจำเป็นของผม แล้วสุดท้ายเรื่องวันนั้นก็ผ่านไปได้ด้วยดี
หลังจากวันนั้น ผมก็ยิ่งรักเขามากกว่าเดิม ตลอดเวลา 7-8 เดือนที่ผ่านมามันไม่ได้ช่วยทำให้ผมลืมเขาได้เลย
สุดท้ายผมก็คิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา.
หลังจากนั้นอีก 3 อาทิตย์ ก็จะถึงงานวันเกินเขา
ผมก็ได้เตรียมของขวัญ 2 ชิ้นไว้ให้เขา ผมทำของขวัญ 2 ชิ้นนี้ ระยะเวลา เกือบ 1 เดือน
พอถึงวันเกิดเขาจริงๆ ก็จบไม่สวยอีกตามเคย ผมโทรบอกให้เขามาเอาของขวัญ
แต่ผมก็ผิดเองแหละที่ บอกว่าของขวัญที่จะให้เป็นของคนอื่นเขาฝากมา
บทสนทนา ผมกับน้องเขา
ผม:ว่างไหม ออกมาเอาของขวัญหน่อยดิ
เขา:ติวหนังสืออยู่ครับ ไม่รู้จะได้ออกไปเอาตอนไหน
ผม:ออกมาเอาแปปเดียวไม่ได้หรอ..มีคนฝากของมาให้(ทั้งๆที่เราเป็นคนทำเอง)
เขา:มัมคืออะไรอ่าา
ผม:เค้ก กับ อะไรก็ไม่รู้
เขา:พี่กินเลยก็ได้ครับ ถือว่าผมรู้แล้ว
ผม:พี่กินไม่ได้เค้กมันมีเจ้าของของมันอยู่แล้ว
เขา:แฮะ แฮะ พี่กินเลยก็ได้ครับ
ผม:ไม่อยากเจอกันก็บอกก้ได้
เขา:อือ..(น้ำเสียงลอยๆ)เฮ้ย สอบวิชาสุดท้ายแล้ว
ด้วยคำว่า"อือ"เนี้ยแหละครับที่จุดฉนวนเรื่องนี้ขึ้นมา ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าน้องเขาอือกับเพื่อนหรือว่าอือกับผม
แต่คำว่า"อือ"นั้นแหละมันทำให้ผมเกิดอาการนอยขึ้นมา ผมเลยพูดกับน้องเขาขึ้นมาว่า...
ผม:งั้นเดี๋ยวพี่เอาไปให้ที่หอแล้วกันนะ เดี๋ยวฝากลุงยามไว้แล้วกัน แล้วผมก็ตัดสายไป
อารมตอนนั้นผมไม่อยากเจอเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว
ผมเลยชวนน้องสาวของผมไปด้วยคนหนึ่ง แล้วผมก็บอกน้องผมว่า เอาของให้พี่เขาเสร็จแล้วรีบออกมาเลยนะ
แต่น้องผมคนนี้แผนสูงชิปหาย น้องสาวผมพยายามจะทำให้ผมกับน้องเขาเจอกันให้ได้
แต่ผมรู้ตัวทันสะก่อน เลยขับรถหนีออกไป
ต่อมาสักพักหนึ่ง น้องสาวผมก็โทรมาบอกว่ามารับได้แล้ว
ผมเลยถามน้องสาวผมว่า:อยู่กับใคร
น้องสาวผมก็ตอบว่า:อยู่คนเดียว(ทั้งๆที่น้องคนนั้นเขายังอยู่ด้วย)
แล้วผมก็บอกน้องสาวผมว่า: พี่เขายังอยู่นั้น บอกให้พี่เขาขึ้นไป
น้องสาวผม:ถ้าพี่ไม่ออกมาพี่เขาจะไม่ขึ้นไปอ่านหนังสือนะ
ผม:พี่ขอคุยกับเขาหน่อย
เขา:ฮัลโลครับ
ผม:ขึ้นไปอ่านหนังสือได้แล้ว
เขา:ทำไมไม่บอกว่าทำของขวัญเอง
ผม:บอกไปแล้วจะออกมาเอาไหมละ(น้ำเสียงนอย) รู้หรือยังละว่าทำไมกินเค้กไม่ได้
เขา:รู้แล้วครับ
ผม:ชอบไหมละ
เขา:ชอบครับ ชอบมักมากเลย ว่าแต่เค้กมันกินได้ป่ะ น่ารักจนไม่กล้ากิน
ผม:กินได้ดิ
ผม:ต่อไปนี้เราอาจจะไม่ได้เจอกันแล้วนะ(อยู่ๆก้พูดออกมา)
เขา:ทำไมอ่า ครับ
ผม:ไม่รู้ดิ อาจจะไง ไปอ่านหนังสือไป
เขา:อ่อ ครับ
แล้วหลังจากนั้นผมกับเขาก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย อยู่ๆ วันลอยกระทง ผมก็คิดว่าอยากโทรชวนเขาไปลอยกระทงด้วยจัง แต่ก็ได้แค่
แต่ผมก็อยากเจอเขามักมาก ด้วยความบังเอิญของวันนั้น เขาก็เดินมากับเพื่อนเขา ผมก็ทำอะไรไม่ถูก
ผมเลยบอกว่า:อ้าวหวัดดี
เขา:ครับ
ผม:ไปไหนมาหรอ
เขา:อ่อไป ปาเป่ามา ได้ตุ๊กตามาด้วย
ผม:น่ารักเนอะ
เขา:เอาป่ะ
ผม:ให้จิงอ่ะ
เขา:อื้มมม เอาดิ
ผม:เอ๊อ ว่าจะโทรชวนไปลอยกระทงพอดีเลย
เขา:อ้าวหรอครับ งั้น ผมพาเพื่อนไปก่อนนะ แล้วเจอกันครับ
ตอนนั้นผมแหม่ง ทำอะไรไม่ถูกเลย เอ๋อ-เลย ก็ว่าได้
หลังจากวันนั้นผมก็โทรไปหาเขา แล้วก็บอกว่า ขอโทษนะสำหรับวันนั้นที่ทำแบบนั้นไป
"เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ"
แล้วผมกับน้องเขาตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ผมควรทำอย่างไรต่อไปดีครับ
ผมสับสนมาก ว่าผมควรดูแลเขาแบบนี้ต่อไป หรือ ว่า ตัดใจแล้วออกห่างจากเขาไปส่ะ