ผมเป็นสมาชิกใหม่นะครับผิดถูกยังไงขออภัยด้วย
ผมเป็นชายวัย 30ปีตลอดเวลาที่โตมาขาดเรื่องผู้หญิงไม่ได้เลย...จนมาเจอแฟนผมคนนี้ เขาน่ารักมาก(นิสัยเขานะ)ตัวเล็กๆ และก็มีลูกด้วยกันคนนึงละ ตอนนี้เขา 5ขวบแล้วกำลังน่ารักเลย <ถ้าวันนึงเขาต้องมีแต่แม่ที่เลี้ยงเขามาเขาจะรับได้ไหม> ขออภัยนะครับเรื่ิองมันอาจจะยาวหน่อย
เรื่องมีอยู่ว่าชีวิตหลังแต่งงานและมีลูกด้วยกัน จนถึงตอนนี้ก็จะเข้าปีที่ 8ละผมเคยนอกใจแฟนผมอยู่ครั้งนึงไปแอบคบชู้กับคนมีเจ้าของและแฟนผม
เขาก็จับได้ผมก็เนาะผิดนี่...รับสารภาพและก็ขอโทษและก็จบกับผญ.คนนั้นไปเขาก็ให้อภัยผมแต่เรามีข้อตกลงกันว่า ถ้าหลังจากนี้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกคือไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น "เลิก" สถานเดียว ผมก็ตกลงว่าถ้าหลังจากนี้มีแบบนี้อีก..แต่ก็อดไม่ได้คนมักมากเนาะ...แอบกินบ้านเล็กบ้านน้อยมาตลอด แต่ก็ไม่เคยให้แฟนรู้นะแต่ยอมรับนะว่าที่เป็นแบบนี้ส่วนนึงคนที่ผมอยู่ด้วยทุกวันเขาเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่มีลูกด้วยกัน "ข้าวไข่ทอดที่กินในทุกๆวันมันไม่อร่อยเหมือนครั้งแรกที่กินเสียแล้ว" ทุกครั้งที่ต้องจะร่วมหลับนอนด้วยต้องได้รับคำพูดแบบนี้มาตลอด 4ปีให้หลังเนี้ย"รีบๆทำรีบๆเสร็จเร็วๆด้วยจะนอน"
จนบางครั้งผมหยุดและไม่ทำต่อเลย เดือนนึงผมจะมีอะไรกับแฟนแค่ 1-2ครั้งไม่เคยมากไปกว่านี้เลยจากเมื่อก่อนเกือบทุกวัน เพราะช่วงวัยรุ่นผมไม่เคยขาดเรื่องนี้เลยมีมาตลอดแต่พอมาคบกับแฟนคนนี้จึงคิดที่จะหยุดที่คนๆนี้ แต่แล้วความรู้สึกที่มันสะสมมานานก็ระเบิดจนได้...เราทะเลาะกันเพาะเรื่องนี้ ชีวิตผมจากนั้นก็อยู่กับเพื่อนและขวดอย่างเดียวเลย..แม้กะทั่งลูกผมก็ไม่ได้ไปดูแลเลย...<เลวมะ> มีอยู่วันนึงผมขับรถและไปเจอผญ.คนนึงยืนรอรถอยู่ริมถนนผมจอดรับเขาทันทีโดยไม่คิดอะไรเลย เขาคือคนที่ผมชอบมากตั้งแต่ผมทำงานที่โรงงานเก่าด้วยกัน แต่ตอนนั้นเขามีสามีอยู่แล้วและก็เป็นเพื่อนที่ทำงานด้วยกันจึงไม่ได้ไปอะไรมากมายแต่เขารู้นะว่าผมชอบเขาเพาะผมเข้าไปจีบเขาแต่พอรู้ว่ามีสามีจึงหยุดและได้แต่เก็บไว้ในใจว่าสักวันเราคงได้คุยกัน...ผ่านมาจนวันนี้9ปีละที่ไม่เคยลืมผญ.คนนี้เลย แล้วผมก็ออกจากงานมาและก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย... เราคุยกันระหว่างที่ผมขับรถไปส่งเขาที่ทำงานนั้น จึงรู้ว่าเขาเลิกกับสามีเขาแล้วสามีเขามีคนใหม่ จึงเลิกกันและเขาก็ตกไปเป็นน้อยกับคนที่ทำงานด้วยกันและก็อยู่ด้วยกันไม่ได้และก็โดนแฟนใหม่คนนั้นไล่ออกมา เขาไม่มีใครแม้กะทั่งที่จะซุกหัวนอน...เขาได้เพื่อนที่ทำงานเก่าช่วยเหลือที่พักในช่วงแรกและก็มีรักครั้งใหม่ก็โดนหลอกอีกเพาะคนนั้นก็มีลูกมีเมียแล้วเหมือนกันแต่ก็ต้องทนเป็นเมียเก็บมาระยะนึง....จนมาเจอผมในวันนี้นี่แหละ <ลืมไปผญ.คนนี้ผมชอบเขาก่อนที่จะเจอแฟนผมนะ>
ผมพูดคำแรกกับเขาโดยที่ไม่คิดอะไรเลยแม่แต่น้อย "เลิกกับเขาได้ไหม" ผมขอเป็นคนที่คอยช่วยเหลือได้ไหม...แม่จะไม่ได้เป็นอะไรกันก็ตาม แรกๆเขาก็ไม่ยอมเลิกกันนะพอสักพักได้เดือนนึงเขาก็ยอมที่จะออกมาจากตรงนั้น ...แต่ผมไม่ได้มีอะไรกันแม้แต่นิดเดียวเลยนะ แม้แต่มือผมยังไม่เคยจับเลย ทั้งที่นิสัยผมไม่ใช่แบบนั้นใครที่ผ่านมาเข้าในชีวิตผมไม่เกินอาทิตย์เสร็จแน่นอน แต่คนนี้กลับไม่ใช่ ผมสงสารเขา ชีวิตเขาต้องเจอกับเรื่องร้ายๆมาเยอะ อยากดูแล อยากช่วยเหลือในส่วนที่ผมจะช่วยได้ ผมทั้งหาที่อยู่ให้เขาใหม่ ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างผมหาให้หมด กิน ที่เที่ยวที่ไหนผมพาไปหมด
เพราะชีวิตสาวโรงงานมีเหรอจะได้ออกไปดูโลกภายนอก นอกจากรั้วโรงงาน จุดนี้ล่ะที่สามารถพิชิตใจเขาได้ เขายอมรับกับผมนะว่าไม่เคยมีใครที่หวังดีกับเขาได้เท่านี้มาก่อนในชีวิตเลย แม้กระทั่งสามีเขาที่มีลูกด้วยกันก็ตาม เขาแพ้ใจผมจากนั้นเราก็คบกันเป็นแฟนกัน <ผมทำตัวเหมือนไม่มีครอบครัวเลย> จนวันนึงเขาพูดออกมาคำนึงว่า"คนเรารู้ทั้งรู้ว่าผิดแต่ก็ยังรัก" อึ้งไปเลย เขาขอผมว่าสิ่งไหนที่ทำให้เขาอยากให้ผมทำให้กับคนที่บ้านมากกว่าเขาในทุกๆ
เรื่องเขาพอใจแล้วกับสถานะที่เป็นอยู่ในตอนนี้ถ้าจะต้องทำให้ครอบครัวผมพังและเอามาเป็นเจ้าของเขาไม่เอา เพาะตอนนี้ที่เป็นอยู่มีความสุขแล้วไม่ต้องโทรหากันทุกวัน ไม่ต้องอยู่ด้วยกันทุกวัน เพียงแค่อย่างละนิดพอแล้ว แม่เจ้า!ตั้งแต่มีเมียมาไม่เคยมีใครที่ยอมได้ขนาดนี้เลย...ทีนี้งานเข้าผมละผมดันมีความรู้สึกที่ไม่สมควรจะรู้สึกกับใครนอกจากแฟนผมเพียงคนเดียว "ความรัก" หลังจากที่คบกันเป็นแฟน สามีเก่าเขารู้เรื่องเข้าก็มาวีนผมเลยวาทำไมต้องเป็นผมด้วย...งานเข้าละ ถ้าวันนึงแฟนผมรู้เข้าจะทำไง สัญญาที่ให้ไว้ล่ะ?? และถ้าเลิกกับแฟนผม ผญ.คนนี้เขาต้องเลิกกับผมเหมือนกัน...โอ้ย
ผมควรต้องทำไงดีดันไปรักเขาเข้าซะแล้วแต่กับแม่ของลูกมันกลับไม่ใช่เสียแล้ว สิ่งที่ห่วงในตอนนี้คือลูกอย่างเดียว
...ตอนนี้ผมอยูในโหมดส่วนตัวคนเดียวเลย หมดหนทางจิงๆมันคงถึงเวลาที่ผมต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตจริงๆแล้วใช่ไหมเพราะถ้าผมต้องเสียผญ. 2คนนี้ผมขอที่จะยอมจากไปเองดีกว่ายอมรับเลยว่ากับแฟนผมมันเลยคำว่ารักไปแล้วมันคือความผูกพันกันมากกว่า แต่สำหรับผญ.คนนี้ผมรักเขามาก...แต่สุดท้ายในเมื่อมันถึงทางตันแล้วก็ขอเป็นคนที่ตัดสินใจเองดีกว่า....ขอบคุณทุกท่านที่เสียเวลาอ่านเรื่องราวในชีวิตครั้งสุดท้ายนี้ของผม....ชีวิตหลังความตาย
จุดจบของคนเจ้าชู้ "ทั้งที่ผิดก็ยังรัก"
ผมเป็นชายวัย 30ปีตลอดเวลาที่โตมาขาดเรื่องผู้หญิงไม่ได้เลย...จนมาเจอแฟนผมคนนี้ เขาน่ารักมาก(นิสัยเขานะ)ตัวเล็กๆ และก็มีลูกด้วยกันคนนึงละ ตอนนี้เขา 5ขวบแล้วกำลังน่ารักเลย <ถ้าวันนึงเขาต้องมีแต่แม่ที่เลี้ยงเขามาเขาจะรับได้ไหม> ขออภัยนะครับเรื่ิองมันอาจจะยาวหน่อย
เรื่องมีอยู่ว่าชีวิตหลังแต่งงานและมีลูกด้วยกัน จนถึงตอนนี้ก็จะเข้าปีที่ 8ละผมเคยนอกใจแฟนผมอยู่ครั้งนึงไปแอบคบชู้กับคนมีเจ้าของและแฟนผม
เขาก็จับได้ผมก็เนาะผิดนี่...รับสารภาพและก็ขอโทษและก็จบกับผญ.คนนั้นไปเขาก็ให้อภัยผมแต่เรามีข้อตกลงกันว่า ถ้าหลังจากนี้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกคือไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น "เลิก" สถานเดียว ผมก็ตกลงว่าถ้าหลังจากนี้มีแบบนี้อีก..แต่ก็อดไม่ได้คนมักมากเนาะ...แอบกินบ้านเล็กบ้านน้อยมาตลอด แต่ก็ไม่เคยให้แฟนรู้นะแต่ยอมรับนะว่าที่เป็นแบบนี้ส่วนนึงคนที่ผมอยู่ด้วยทุกวันเขาเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่มีลูกด้วยกัน "ข้าวไข่ทอดที่กินในทุกๆวันมันไม่อร่อยเหมือนครั้งแรกที่กินเสียแล้ว" ทุกครั้งที่ต้องจะร่วมหลับนอนด้วยต้องได้รับคำพูดแบบนี้มาตลอด 4ปีให้หลังเนี้ย"รีบๆทำรีบๆเสร็จเร็วๆด้วยจะนอน"
จนบางครั้งผมหยุดและไม่ทำต่อเลย เดือนนึงผมจะมีอะไรกับแฟนแค่ 1-2ครั้งไม่เคยมากไปกว่านี้เลยจากเมื่อก่อนเกือบทุกวัน เพราะช่วงวัยรุ่นผมไม่เคยขาดเรื่องนี้เลยมีมาตลอดแต่พอมาคบกับแฟนคนนี้จึงคิดที่จะหยุดที่คนๆนี้ แต่แล้วความรู้สึกที่มันสะสมมานานก็ระเบิดจนได้...เราทะเลาะกันเพาะเรื่องนี้ ชีวิตผมจากนั้นก็อยู่กับเพื่อนและขวดอย่างเดียวเลย..แม้กะทั่งลูกผมก็ไม่ได้ไปดูแลเลย...<เลวมะ> มีอยู่วันนึงผมขับรถและไปเจอผญ.คนนึงยืนรอรถอยู่ริมถนนผมจอดรับเขาทันทีโดยไม่คิดอะไรเลย เขาคือคนที่ผมชอบมากตั้งแต่ผมทำงานที่โรงงานเก่าด้วยกัน แต่ตอนนั้นเขามีสามีอยู่แล้วและก็เป็นเพื่อนที่ทำงานด้วยกันจึงไม่ได้ไปอะไรมากมายแต่เขารู้นะว่าผมชอบเขาเพาะผมเข้าไปจีบเขาแต่พอรู้ว่ามีสามีจึงหยุดและได้แต่เก็บไว้ในใจว่าสักวันเราคงได้คุยกัน...ผ่านมาจนวันนี้9ปีละที่ไม่เคยลืมผญ.คนนี้เลย แล้วผมก็ออกจากงานมาและก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย... เราคุยกันระหว่างที่ผมขับรถไปส่งเขาที่ทำงานนั้น จึงรู้ว่าเขาเลิกกับสามีเขาแล้วสามีเขามีคนใหม่ จึงเลิกกันและเขาก็ตกไปเป็นน้อยกับคนที่ทำงานด้วยกันและก็อยู่ด้วยกันไม่ได้และก็โดนแฟนใหม่คนนั้นไล่ออกมา เขาไม่มีใครแม้กะทั่งที่จะซุกหัวนอน...เขาได้เพื่อนที่ทำงานเก่าช่วยเหลือที่พักในช่วงแรกและก็มีรักครั้งใหม่ก็โดนหลอกอีกเพาะคนนั้นก็มีลูกมีเมียแล้วเหมือนกันแต่ก็ต้องทนเป็นเมียเก็บมาระยะนึง....จนมาเจอผมในวันนี้นี่แหละ <ลืมไปผญ.คนนี้ผมชอบเขาก่อนที่จะเจอแฟนผมนะ>
ผมพูดคำแรกกับเขาโดยที่ไม่คิดอะไรเลยแม่แต่น้อย "เลิกกับเขาได้ไหม" ผมขอเป็นคนที่คอยช่วยเหลือได้ไหม...แม่จะไม่ได้เป็นอะไรกันก็ตาม แรกๆเขาก็ไม่ยอมเลิกกันนะพอสักพักได้เดือนนึงเขาก็ยอมที่จะออกมาจากตรงนั้น ...แต่ผมไม่ได้มีอะไรกันแม้แต่นิดเดียวเลยนะ แม้แต่มือผมยังไม่เคยจับเลย ทั้งที่นิสัยผมไม่ใช่แบบนั้นใครที่ผ่านมาเข้าในชีวิตผมไม่เกินอาทิตย์เสร็จแน่นอน แต่คนนี้กลับไม่ใช่ ผมสงสารเขา ชีวิตเขาต้องเจอกับเรื่องร้ายๆมาเยอะ อยากดูแล อยากช่วยเหลือในส่วนที่ผมจะช่วยได้ ผมทั้งหาที่อยู่ให้เขาใหม่ ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างผมหาให้หมด กิน ที่เที่ยวที่ไหนผมพาไปหมด
เพราะชีวิตสาวโรงงานมีเหรอจะได้ออกไปดูโลกภายนอก นอกจากรั้วโรงงาน จุดนี้ล่ะที่สามารถพิชิตใจเขาได้ เขายอมรับกับผมนะว่าไม่เคยมีใครที่หวังดีกับเขาได้เท่านี้มาก่อนในชีวิตเลย แม้กระทั่งสามีเขาที่มีลูกด้วยกันก็ตาม เขาแพ้ใจผมจากนั้นเราก็คบกันเป็นแฟนกัน <ผมทำตัวเหมือนไม่มีครอบครัวเลย> จนวันนึงเขาพูดออกมาคำนึงว่า"คนเรารู้ทั้งรู้ว่าผิดแต่ก็ยังรัก" อึ้งไปเลย เขาขอผมว่าสิ่งไหนที่ทำให้เขาอยากให้ผมทำให้กับคนที่บ้านมากกว่าเขาในทุกๆ
เรื่องเขาพอใจแล้วกับสถานะที่เป็นอยู่ในตอนนี้ถ้าจะต้องทำให้ครอบครัวผมพังและเอามาเป็นเจ้าของเขาไม่เอา เพาะตอนนี้ที่เป็นอยู่มีความสุขแล้วไม่ต้องโทรหากันทุกวัน ไม่ต้องอยู่ด้วยกันทุกวัน เพียงแค่อย่างละนิดพอแล้ว แม่เจ้า!ตั้งแต่มีเมียมาไม่เคยมีใครที่ยอมได้ขนาดนี้เลย...ทีนี้งานเข้าผมละผมดันมีความรู้สึกที่ไม่สมควรจะรู้สึกกับใครนอกจากแฟนผมเพียงคนเดียว "ความรัก" หลังจากที่คบกันเป็นแฟน สามีเก่าเขารู้เรื่องเข้าก็มาวีนผมเลยวาทำไมต้องเป็นผมด้วย...งานเข้าละ ถ้าวันนึงแฟนผมรู้เข้าจะทำไง สัญญาที่ให้ไว้ล่ะ?? และถ้าเลิกกับแฟนผม ผญ.คนนี้เขาต้องเลิกกับผมเหมือนกัน...โอ้ย
ผมควรต้องทำไงดีดันไปรักเขาเข้าซะแล้วแต่กับแม่ของลูกมันกลับไม่ใช่เสียแล้ว สิ่งที่ห่วงในตอนนี้คือลูกอย่างเดียว
...ตอนนี้ผมอยูในโหมดส่วนตัวคนเดียวเลย หมดหนทางจิงๆมันคงถึงเวลาที่ผมต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตจริงๆแล้วใช่ไหมเพราะถ้าผมต้องเสียผญ. 2คนนี้ผมขอที่จะยอมจากไปเองดีกว่ายอมรับเลยว่ากับแฟนผมมันเลยคำว่ารักไปแล้วมันคือความผูกพันกันมากกว่า แต่สำหรับผญ.คนนี้ผมรักเขามาก...แต่สุดท้ายในเมื่อมันถึงทางตันแล้วก็ขอเป็นคนที่ตัดสินใจเองดีกว่า....ขอบคุณทุกท่านที่เสียเวลาอ่านเรื่องราวในชีวิตครั้งสุดท้ายนี้ของผม....ชีวิตหลังความตาย