คือเราผิดมากไหม? ถ้าเจอคนที่ใช่ตั้งเเต่แรกก็คงไม่ต้องมาพยายามขนาดนี้หรอก

เรามันก็ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง ที่วันๆใช้เวลากับการเรียนเเละเล่นfacebook line ig snap คือเราก็อายุ16แล้วเกิดมาไม่เคยมีเเฟนเป็นตัวเป็นตนซะทีที่บอกว่าไม่เป็นตัวเป็นตนก็เพราะคุยๆๆแล้วก็หายไปคนแล้วคนเล่า คือเรารู้ว่าวัยนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเรียนหนังสือเเต่ว่าเข้าใจไหมอะ? [อยากมีคนอยู่ข้างๆ เข้าใจเรา ให้กำลังใจเรา] นี่เเหล่ะคือนิยามของคำว่าเเฟนสำหรับเรา ว่างจากการเรียนเราก็เล่นเฟสบุ้ค เล่นตอนนั่งรถเมล์ เล่นตอนเดินไปเรียนที่สยาม เล่นตอนรอบีทีเอส เราพยายามสุ่มแอดเฟสคนไปทั่ว(สุ่มเเบบมีหลักการไม่ใช่สุ่มมั่วซั่ว)เพื่ออยากจะเจอคนที่ใช่ ก็มีบางคนมาทักเเชทเราบ้าง บางคนก็ทักมาให้ความหวังเเล้วก็จากไป บางคนก็ทักมาเเต่มีอะไรบางอย่างที่เข้ากันไม่ได้ เป็นโมเมนต์ที่บับคนที่ใช่ก็ไม่เจอคนที่เจอก็ไม่ใช่อะค่ะ เราไม่ต้องการคนน่าตาดีมากขอเเค่น่าตากลางๆคุยกันรู้เรื่องการเรียนโอเคไรงี้ เราก็พยายามแอดเฟสไปทั่วอะค่ะคือบางทีเราก็เหนื่อยเเละเหงานะเเต่ทำไงได้อะเห้อออออออ
...ล่าสุด มีคนทักเเชทมาเราก็รู้สึกว่าเค้าก็โอเคนะ คุยกันซักพักเราก็มารู้ทีหลังว่าเขามีเเฟนอยู่เเล้ว เราก็เลยเลิกคุยไปเลยอะค่ะเเต่เรารู้สึกเหมือนโดนหักอกเลยอะ คิดไปเองก็งี้เเหล่ะ
...................................................ที่มาโพสกระทู้นี้คืออยากระบายเเละอยากขอกำลังใจอะค่ะ55555.............................................................