เรื่องราวความรักโง่ๆของฉัน...

บอกก่อนนะคะฉันแค่อยากเล่าเฉยๆ
สวัสดีค่ะ ชื่อมายนะคะ(สมมุติ) ย้อนไปเมื่อตอนมายอยู่ ม.4 มายแอบชอบรุ่นพี่ที่ รร คนนึงค่ะ ชื่อว่ามิ้น (สมมุติ)ยุ ม.6 พี่เค้าเป็นคนน่ารักมากหล่อเท่แบบว่าสาวๆกรี๊ดอ้ะที่สำคันเข้าชู้มากด้วยยยย ตอนนั้นมายหลงรักพี่มิ้นแล้วล้ะค่ะ มายพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้คุยกับพี่มิ้น โชคดีนะคะ ที่พี่มิ้นยุในกลุ่มเดียวกันกับพี่ชายแถวบ้าน เอาเป็นชื่อพี่เป้ละกันเนาะ มายให้พี่เป้ติดต่อให้บอกว่ามายอ้ะชอบพี่มิ้นมากเลย วันต่อมาที่ รร พี่เป้ไปบอกพี่มิ้นว่ามายชอบ พอเย็นวันนั้นพี่มิ้นไปบ้านพี่เป้ มายเดินผ่านบ้านพี่เป้เลยเห็นพี่มิ้นนั่งอยู่ มายเขิลมากกกก เลยรีบวิ่งกลับบ้านไปค้นเบอร์ในโทรสับว่ามีเบอพี่เป้ป่าว ปรากฎว่ามีมายเลยโทรไปหาพี่เป้ มายบอกว่าขอคุยกับพี่มิ้นหน่อย พี่มิ้นมารับสายพูดว่า ฮัลโหลครับ ..อ้ากกกกกกกเขิลโว้ยยยยยยย เราก็เริ่มคุยกัน มายถามว่าพี่มิ้นมีแฟนยัง พี่มิ้นตอบว่า ยังครับกำลังหายุใกล้เจอแล้วมั้งเนี่ยฮ่าาา โอ้ยยคือแบบความรุสึกตอนนั้นมายมีความสุขมากหลังจากวางสาย มายนอนไม่หลับทั้งคืนเลยค่ะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ลุกขึ้นกระโดดไปมาบนเตียงแบบว่าโคตรฟินเลย พอตอนเช้าไป รร อ้ะค่ะ ตอนเข้าแถวเคารพธงชาติ มายจะมองไปที่แถวรุ่นพี่ ม.6 ตลอดเลยค่ะ แค่ได้เห็นหน้าก็ฟินแล้ว พอตอนเที่ยงนะคะ เห็นพี่เค้านั่งยุหน้าห้องพยาบาลกับกลุ่มเพื่อน มายยุบนอาคารชั้นสองมองมาเห็นพอดี เห็นพี่มิ้นหยิบจับเศษฟางเล็กๆอยู่ ในใจมายตอนนั้นคือ ขอให้พี่มิ้นทิ้งเศษฟางนั่นแล้วมิ้นจะวิ่งลงไปเก็บ แล้วพี่มิ้นก็ทิ้งจิงๆค่ะ มายนี่รีบวิ่งลงจากอาคารลงไปเก็บเศษฟางนั่นไว้เลยค่ะ พอตอนเรียนบ่าย พี่เค้ามีเรียนห้องใกล้กันกับมาย พอเรียนเสด มายรีบเดินออกจากห้องไปรอที่บันได แต่ไม่ให้พี่มิ้นรุว่ามายรอนะคะเดะเสียฟอร์ม ทำเปนยืนไปพอพี่เค้าเดินออกมาจากห้องด้วยความที่คนมันเยอะ เราจึงเดินไปเบียดๆพี่เค้า โอ้ยยยฟิน มายนี่โรคจิตป้ะฮ่าา พอตกเย็นก็ขึ้นรถรับส่งกลับบ้าน พอดีบ้านพี่เค้าเป็นทางผ่านก่อนที่จะถึงบ้านมาย มายก็จะมองบ้านพี่มิ้นตลอดเลยนะคะ มองเช้ามองเย็น มองแล้วยิ้มมีความสุขมาก มายแอบมองพี่เค้าตลอดดดด จนมาถึงวันนึงวันที่ 20 กค 53 มายกับพี่มิ้นได้คบกันเป็นแฟนเพราะมีพี่เป้ช่วยเป็นพ่อสื่อนี่แหละค่ะ ช่วงแรกๆนะคะ มีความสุขมากพี่เค้าน่ารักคุยสนุก พี่มิ้นโทรมาตลอดค่ะ พอเจอหน้ากันที่ รร ก็มียิ้มทักกันบ้างแต่เราไม่เคยไปนั่งเล่นด้วยกันที่ รร เลยนะคะ คือมายไม่กล้าแล้วพี่มิ้นก็ไม่เคยชวน ตอนนั้นเราก็ไม่ได้เอะใจหรอกค่ะ ก็เฉยๆเพราะเราก็คุยโทสับกันทุกคืนยุแล้ว พอมาถึงช่วงสอบปลายภาค คือช่วงนั้นพี่มิ้นไม่ค่อยโทรหาเลยค่ะมีแต่เราโทรหาตลอด พอถึงวันสอบพี่มิ้นโทมาบอกว่าสอบเสดให้ไปส่งบ้านมั้ยพี่เอามอไซมา มายบอกว่าไม่เป็นรัยค่ะเดะกลับกับเพื่อนเอา ความจิงเราอยากกลับกับพี่มิ้นนะแต่ว่าตอนนั้นที่บ้านยังไม่อยากให้มีแฟน มายเลยพูดแบบนั้น พอวันสอบเสดประมานบ่ายๆ มายเดินออกมาหน้า รร เพื่อรอรถกลับกับเพื่อน มีรุ่นน้อง ผช คนนึงเดินมาบอกว่า เห็นพี่มิ้นซ้อนมอไซไปกับ(เจน)รุ่นน้อง ม.3 เราเลยพูดว่าไหนเห็นตอนไหน รุ่นน้องบอกเมื่อกี้เองครับเห็นกอดกันด้วยนะ มายจึงเดินไปดู แล้วก็เห็นจริงๆค่ะ พี่มิ้นซ้อนมอไซกับน้องเจน ขับผ่านหน้ามายไป ฟิ้วววววว ไม่แม้แต่จะหันมามอง เจ็บค่ะตอนนั้นเห็นแฟนตัวเองทำแบบนั้นกอดเอวกันไปแบบนั้น พอตกเย็น พี่มิ้นโทรมา เรารับพี่มิ้นบอกขอโทดนะ ก็โทรชวนมายแล้วบอกว่าจะไปส่งก็ไม่ให้ไปเองหนิ มายเลย เอ้าาาานี่มายผิดหรอเนี่ย เราเลยทะเลาะกันใหญ่เลยค่ะ พอดีวันนั้นนั้นเป็นงานวันเกิดพี่กั้งค่ะพี่กั้งนี่เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับพี่เป้พี่มิ้น พี่กั้งเป็นแฟนพี่ฟาง พี่ฟางเป็นญาติเราค่ะ พี่ฟางโทรชวนเราไปงานวันเกิดพี่กั้งเราก็โอเค พี่ฟางให้พี่มิ้นมารับมาย พอพี่มิ้นมารับเราก็นั่งไปด้วยกัน ใกล้จะถึงบ้านพี่กั้งแล้วเชียวรถดันยางรั่ว เราเลยโทบอกพี่กั้งมารับ เราเลยนั่งมอไซกับพี่กั้ง แล้วพี่มิ้นนั่งคันที่มันยางแบน ให้พี่กั้งใช้เท้ายันไปเรื่อยๆจนถึงบ้านพี่กั้ง ส่วนมายกับพี่กั้งขับมอไซออกจากบ้านพี่กั้งเพื่อไปดูเมย์เพื่อนมายที่เพิ่งขับรถล้ม ตอนขับออกมาพี่มิ้นกับพี่ฟางมองเราแปลกๆค่ะ เราก็งง พอขับกลับมาบ้านพี่กั้ง พี่มิ้นเรียกมายเข้าไปในบ้าน เรายุกันสองคนในบ้าน พี่มิ้นนอนตักเราแล้วบอกว่าเหนื่อย ง่วงนอน นอนได้แปปเดียว เสียงโทสับพี่มิ้นดังขึ้น กริ้งงงง มีชื่อขึ้นว่า เจน มายนี่โมโหมากเลยค่ะมายบอกว่ารับพี่มิ้นไม่รับมายเลยกดรับให้แล้วบอกให้คุยพี่มิ้นจะเดินออกไปคุยข้างนอกเราดึงพี่มิ้นไว้ว่าคุยที่นี่ พี่มิ้นก็คุยปกติ เราเลยเผลอพูดขึ้น น้องเจนถามว่าคัย พี่มิ้นตอบว่าน้องสาว เอิ่มมมมความรู้สึกตอนนั้นโคตร ยิ้มเลยค่ะ น้องสาวหรอ มายโมโหมาก ดึงสร้อยที่เราเคยใส่คู่กันออกที่คอของมิ้นและมาย มายดึงออกแล้วโยนทิ้งไป มายบอกจะกลับบ้านพี่มิ้นบอกเดะค่อยกลับ มายบอกจะกลับบบบ พี่ฟางได้ยินเข้าเลยบอกว่า งั้นกลับกับกั้งดิมันจะไปซื้อของผ่านทางนั้นพอดี มายเลยโอเคเพราะพี่ฟางบอก ก่อนกลับพี่มิ้นดึงตัวเราไปข้างบ้านแล้วถามว่า มายรักพี่มั้ย ตอนนั้นมายตอบไม่ได้เพราะมายเสียใจมากมายได้แต่ร้องไห้แล้วเดินออกมา แล้วมายก็กลับบ้าน พอกลับถึงบ้านมายร้องไห้แทบเป็นแทบตายตานี่บวมเลยค่ะ มายรู้แล้วว่ามายควรเลิกกับพี่มิ้นไปตั้งนาน แต่มายรักพี่มิ้นมากค่ะ และหลังจากวันนั้นเราก็ห่างๆกันประมานสองอาทิตย์ค่ะ มายรอๆๆๆ รอว่าเมื่อไหร่พี่มิ้นจะโทมา มายคิดว่าเราสองคนคงเลิกกันไปแล้วจริงๆ หลังจากที่มายคิดว่าเราสองคนเลิกกัน มายก็เอาแต่ร้องไห้ น้อยใจ ว่าทำไมพี่มิ้นถึงทำกับมายอย่างนี้ ร้องไห้จนตาบวมตาแดง ค่ำคืนที่แสนโหดร้ายมายต้องพยายามก้าวข้ามมันไป ฟังเพลงที่เราเคยฟังด้วยกัน น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา มายชอบซ้ำเติมตัวเอง ด้วยการเปิดเพลงเศร้า แล้วคิดเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา มายทนอยู่แบบนี้จนถึง... วันเปิดเทอม2 มายตื่นไป รร ด้วยตาบวมแดง เพื่อนก็ถามมายก็ตอบว่าไม่มีอะไร วันนี้มายก็ยังมองหาพี่มิ้นยุดี แต่ทั้งวันมายก็ไม่เจอพี่มิ้นเลย จนถึงตอนเย็นๆเพื่อนมายโทรมาบอกว่าพี่มิ้นไปเที่ยวกับเจน ยิ่งเจ็บมายก็ยิ่งอยากรับฟัง ยิ่งซ้ำเติมก็ยิ่งสะใจ พอกลับบ้านมายก็นั่งมองโทสับ รอว่าพี่มิ้นจะโทหามั้ย รอๆๆๆๆได้แต่รอเพราะไม่กล้าโทหา รอๆๆๆจนเผลอหลับไป... เย็นวันนั้นเสียงโทสับมายดังขึ้น กริ้งงง เบอร์พี่มิ้นโทมา มายรีบรับทันที สิ่งที่พี่มิ้นพูดคือ ขอโทด ย้ำ!!แค่พี่มิ้นพูดว่าขอโทด น้ำตามายก็ไหลออกมา ในตอนนั้นมายให้อภัยในทุกความผิดที่พี่เค้าทำกับมาย มายไม่รู้สึกโกดพี่มิ้นเลย พี่มิ้นโทมาขอคืนดี มายก็เลยโอเค ไม่ต้องถามนะทำไมมายจึงคืนดีง่ายๆจนเหมือนดูเป็นของตาย มายไม่ได้โง่ มายแค่รักพี่มิ้นมากๆแค่นั้นเอง ก็คุยกันเรื่อยๆประมาน2อาทิตย์ แล้วช่วงหลังๆพี่มิ้นก็ไม่โทรมา มายก็แปลกๆใจอยู่ และแล้ววันนึง เพื่อนมายก็โทรมาบอกกับมายว่า พี่มิ้นทำ ผญ ท้อง และ ผญ คนนั้นก็คือเจนนั่นเอง..ไม่ต้องถามหรอกมายเจ็บแค่ไหน ถึงกับพูดไม่ออก ที่รู้ว่าคนที่คบๆกันอยู่แล้วอยุ่ดีเค้าก็ไปทำคนอื่นท้อง มันเจ็บและทรมานมากแค่ไหน.....มีตอนต่อไปด้วยนะ คัยไม่ชอบก็ขอโทดด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่