ใหม่ๆก็รักพอหลังจากที่เราตั้งท้องอะไรที่เขาเคยทำให้เรามีความสุขเปลื่ยนไปทำให้เราเสียใจแทน (18+)

กระทู้คำถาม

สวัสดีค่ะเราขอเล่าประสบการณ์รักของเราเป็นชื่อเล่นจริงๆของเราและแฟนนะคะ จะมาเล่าและแชร์และเราก็มีคำถามด้วยค่ะ....

จากผู้ชายที่เราไม่ได้ชอบเขาเลยแต่เขามาชอบเรามาทำให้เรารู้สึกดีมาก เข้าใจแล้วกับคำว่ามองคน 1 คนผิดไปจริงๆ
แนะนำตัวก่อนค่ะ เราชื่อนิ้งนะคะส่วนแฟนเราชื่อบอมคะ เราสองคนคบกันมาได้ก็จะเข้าปีแล้วคะ เจอเค้าครั้งแรกเพราะน้าที่เรารู้จักก็เป็นน้าของบอมคะ
แต่ไม่ใช่น้าในเครือญาติ วันนั้นน้าบอกว่าจะไปรับน้องมาบ้านเราก็เลยถามว่าใครหรอน้า น้าก็ถามเราว่าจะไปรับด้วยไหมละหรือจะรอที่บ้าน เราก็เลย
ตัดสินใจไปด้วย น้าแกเป็นผู้ชายประเภทเที่ยวผับมีสาวเพียบแต่น้าก็ชอบชวนเราไปเที่ยวด้วยเราก็ตามอารมณ์ไปไม่ไปได้หมด ช่วงอยู่ในรถเค้าก็เล่าว่า
ที่จะไปรับน้องก็คือน้องโทรหานี่ว่าให้มารับหน่อยหนีตำรวจมาคือบอมขี่รถแหกด่านมาเราก็ไม่ได้สงสัยอะไร พอไปถึงเราเห็นบอมเดินออกมาจากข้างๆ
ประตูวัด เราก็งงแต่พอเห็นหน้า " (คิดในใจ) แหกด่านหรือแหกคุกวะ หน้าตาน่ากลัวจังวะ - 0- " พอบอมขึ้นรถเราก็นั่งฟังน้ากับบอมคุยกันเราก็เงียบ
น้าก็แซวว่า" นิ้ง เป็นใบ้หรอนั่งเงียบกริบเลยนะ... " เราก็ไม่ได้พูดอะไร จนถึงบ้านน้าคือเราสงสัยมากกว่าทำไมบอมถึงมองหน้าเราแต่เงียบไม่พูดสุขุม
แต่ถามแค่เราชื่อไรไปเที่ยวกับน้ามาหรอเราก็ตอบอืม คือเราสองใจ ใจก็กลัวอีกใจก็งงว่าทำไมถึงต้องมองหน้าเราแบบจะพูดไรแต่ก็ไม่พูด
หลังจากวันที่เจอกันวันแรก เราก็กลับบ้าน พอมาอีก 2 วันน้าโทรมาบอกว่าบอมชอบเราขอเบอเราจากน้าไปให้บอมโทรหาได้ปะ เราก็บอกก็โทรมาดิ
ทีนี้เราก็คุยตลกๆคือเป็นคนตลกๆอยู่แล้ว คุยมาได้สักเกือบครึ่งเดือนบอมก็มารับไปห้องบอม แล้วความสุภาพของบอมทำให้เรารู้สึกชอบบอมมากแค่ชอบ
ไม่ได้คิดไร ขอถามหน่อยนะคะ!! ผู้ชายอะไรอยู่กับผู้หญิง 2 คนเกือบเป็น 2 3 อาทิตย์ไม่รู้สึกมีอารมณ์เลยรึไง?? เราสงสัยในใจว่าบอมเป็นโรครึป่าว
เป็นเอดส์ปะวะ รึไม่แข็ง5555555 แค่คิดในใจค่ะ ทีนี้เค้าถามเราว่าจะไปเช่าห้องอยู่เป็นเดือนกับบอมไหม จ่ายรายวันเปลืองคือคนบ้าอะไรคุยกันยังไม่ถึง
เดือนเลยจะไปเปิดห้องรายเดือนแล้วขอให้เราไปอยู่กับเขาด้วย เห้ยยยเราก็เอาวะก็ชอบออกบ้านมาเที่ยวแล้วไม่ค่อยกลับบ้านอยู่แล้วก็เลยตกลงอยู่
บอมก็เทคแคร์ดูแลเราดีมากตังนี่ไม่ต้องพูดถึง ขอไปเที่ยวเท่าไหร่ก็ให้เราป่วยก็ดูแลไม่ห่างเลย ก็พอจะรู้คร่าวๆว่าบ้านบอมค่อนข้างมีฐานะ ก็ไม่ได้คิดไร
เค้าเบื่อเราเดี๋ยวก็ไปเองแหละ แต่ตอนนั้นเราไม่ได้รักแค่ชอบการกระทำของบอม พออยู่ด้วยกันเกือบ 2 เดือนเค้าพึ่งมาขอมีอะไรด้วยเราก็งงดิ เห้ยย
ไม่เคยรู้เลยรึไงว่าเราก็มีอารมณ์กับเค้าตั้งนานแล้วแต่เค้าพึ่งมาขอเนี่ยนะ เห้ยยไม่เคยเจอตั้งแต่เกิดมาเลยนะคนแบบเนี่ย ทีนี้เรารักเค้าแล้วนิสัยดีจัง
ไม่เคยล่วงเกินเราเลยพึ่งมาขอ น้อยคนที่จะมาขอว่าปะคะ? ก็คบกันไปจนมาผิดสังเกตุเราเริ่มเบื่อข้าวกินอะไรก็อาเจียนมันเริ่มหนักขึ้นจนเราปวดหัว
หน้ามืดลุกเดินไม่ได้บอมก็ดูแลดีมากซื้อยาซื้อข้าวมาป้อนจนเราถามเค้าว่าถ้าท้องจะทิ้งกันปะเนี่ย บอมก็ตอบว่า "จะทิ้งได้ไงก็คนมันรัก ท้องก็ท้องสิลูกนะ
ก็ต้องรับสิจะให้ทำไงละ" โอ้ยยยยเราบอกกับใจเลยว่าก็คงหยุดกับบอมแล้วละ พอไปตรวจก็มีน้องจริงด้วย เราดีใจนะแต่บอมก็ทำหน้าแบบจะดีใจหรือ
เคลียดดีเพราะยังไม่ทันเตรียมตัวเลย เราก็บอกแค่ว่าอย่าพึ่งคิดอะไรเลยแค่ดูแลนิ้งก็พอ หลังจาก ท้องได้ 3 เข้า 4 เดือน ทะเลาะกันตั้งแต่ 3 เดือนแล้ว
มันเริ่มรุนแรงขึ้นเค้าปล่อยให้เรารอที่ห้องนานเกือบวัน เราไม่ค่อยอยากไปด้วยเพราะเราท้องเราอ่อนแอแบบไม่มีแรงเป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้ เค้าออกไป
เราบอกบอมว่าให้ซื้อข้าวมาให้กินด้วยนะ ข้าวเช้าเป็นข้าวบ่ายไม่ก็เย็นมันเริ่มเป็นแบบนี้ถี่ขึ้นเรื่อยออกไปนานขึ้นเรื่อยๆ แต่เรารู้คะว่าไปไหน บอมมีนิสัย
ที่แตกต่างและหายากกว่าผู้ชายคนอื่นคือ เกเรนะแต่ไม่ค่อยเที่ยว ไม่กินเหล้า วันๆอยู่แต่กับไก่ชน แถมม ไม่มั่วผู้หญิง ไม่เจ้าชู้ มั่นใจได้แค่ไหนหรอคะก็
นอนด้วยกันทุกวันไม่เคยมีวันไหนที่ต้องห่างกันแบบต่างคนต่างนอนอีกคนออกไปนอนที่อื่นคือไม่มีคะตั้งแต่คบกันแล้ว โทรศัพท์เราก็ดูทุกวันทั้งวันทั้งคืน
ไม่มีการแอบคุยบางทีเราก็รับเพราะมีแต่เพื่อนที่เลี้ยงไก่โทรมาให้ไปเช็ดน้ำไก่ แต่เวลาทะเลาะกันเค้าไม่เคยพูดรึโต้ตอบเราช่วงแรกๆแต่มาหลังๆเริ่มหยาบ
เริ่มจะทำร้ายแต่แค่พูดไม่ได้ทำ บางครั้งก็ขู่จะขี่รถชนเราแค่เดินร้องไห้คือจะกลับห้องเองเดินหนีเค้าไม่อยากคุยอะคุยก็แรงขึ้นๆ เราก็ไม่เข้าใจที่มองว่า
ดีที่แท้เก็บกฎหรอเนี่ยยย เราไม่เคยเจอคนที่สุภาพแบบบอมแล้วก็ไม่เคยเจอผู้ชายที่อารมณ์ร้ายคนเก็บกฎแบบนี้ในคนเดียวกันเราพลาดจริงๆ ทุกครั้ง
เราจะกลับบ้านเค้ารั้งทุกครั้งแต่พออยู่ด้วยกันมันก็มีแต่ย่ำแย่ขึ้นเรื่อยเราท้องแม้แต่จะดูแลแค่เรื่องกินข้าวให้เป็นเวลาบอมก็ทำไม่ได้ เราต้องกินยาบำรุง
ครรภ์ ยาบำรุงเลือดหลังอาหารเช้าเย็น วันนึงเรากินข้าว มื้อเดียวเพราะต้องรอที่ห้อง เราสงสารตัวเองร้องไห้ทุกวันไม่รู้จะดูแลตัวเองกับลูกยังไงเคย
เปิดใจคุยกับบอมแล้ว เค้ากับเงียบบ่ายเบี่ยงไปคุยเรื่องอื่นเราร้องไห้ทุกครั้งตั้งแต่คบกันมาเค้าก็ไม่เคยมีแบบเดินมากอดหรือปลอบใจเลยนะมีแต่จะออกไป
ข้างนอกพอเราหยุดร้องรึเค้าง่วงก็จะกลับมาแล้วก็ไม่คุยหรือเคลียปล่อยให้มันเป็นเรื่องที่เราต้องคิดเองเออเองทุกอย่างจนเราเก็บความรู้สึกที่บอมทำ
เราเสียใจมาตลอดๆเราเลยระเบิดนิสัยที่เราไม่คิดจะกลับมาทำนิสัยแบบนี้แล้วเราเป็นคนโมโหร้ายโมโหน่ากลัวมาก คือเป็นคนเสียงดังมากตั้งแต่คบกันเรา
ไม่เคยทำนิสัยนี้ตั้งนานแล้ว ไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเราทำไมนิสัยแบบนี้ เรากลัวบาปกรรมมากกว่าเพราะเคยทำเอาความรู้สึกของคนที่รักเรามาเล่น
แต่เราเลิกนิสัยนี้ตั้งแต่ก่อนคบบอมแล้วแต่เราเก็บความรู้สึกแย่ๆที่บอมทำกับเราไม่ไหวเราเลยบอกว่า จะเอายังไงหะ กูไม่ไหวแล้วนะ เคยห่วงกู
เคยคิดจะดูแลกูกับลูกบ้างปะวะ พร้อมจะเป็นพ่อคนแล้วหรอที่ออกไปทุกวันให้กูรอข้าวรอน้ำทุกวันนานๆคิดว่าดูแลกูดีแล้วใช่ปะ
พูดแบบโมโหมากร้องไห้ด้วย บอมก็บอกเกลียดวะไม่ชอบเลยคนนิสัยแบบเนี่ย เราเลยบอกไปว่า แล้ววันที่ผลักกูล้มแล้วขู่จะขี่รถชนกูเพราะกูเดินหนี
อันนี้คือนิสัยของคนที่กำลังจะมีลูกหรอวะ ถามกูด้วยนะว่ากูเกลียดนิสัยสันดารแบบนี้รึป่าว!!!! ทุกครั้งคะบอมจะมีข้ออ้างทั้งที่ตัวเองผิด พอเราพูดเหตุผล
ไปจนบอมพูดไม่ออกก็ด่าเราแรงๆแล้วก็หนีปัญหาคือออกจากห้อง เลือกที่จะไม่เคลียปล่อยให้มันค้างคาอยู่แบบนี้ เราร้องไห้ก็คือไร้สาระไม่เคยปลอบใจ
เราไม่อยากทนเจ็บแล้วเราขอให้เค้าไปส่งที่ท่ารถเราจะกลับไปหาปู่ไม่อยากกลับบ้านที่อยู่แถวบ้านบอมไม่กล้าเจอแม่อยากกลับไปต่างจังหวัด
เค้าก็รั้งไว้ อยู่เราก็เจ็บมีแต่แย่ลงๆ ถ้าเราไปได้เราก็คงจะไปแล้วละเพราะห้องที่เช่าใช้คีการ์ด แล้วมีแค่ใบเดียวก็อยู่กับเค้าอีก ใจไม่อยากไปไหนหรอก
แต่อยู่ก็มีแต่แย่ลงๆเราปรับตัวเข้าหาเค้าคนเดียวตั้งแต่เค้าเปลื่ยนไปแต่เค้าไม่เคยปรับตัวเข้าหาเราเลยวิ่งหนีตลอดเราต้องวิ่งตามตลอดอะหรอ
ก็คงไม่ใช่ แล้วเราท้อง4 เดือนกว่าแล้วตอนนี้ของที่เก็บจะไปตจว.มันเยอะมากหมอเค้าก็ห้ามยกของหรือก้มหรือทำอะไรที่มันหนักๆถ้าเป็นไรมาจะส่งผล
กับลูกแค่ทุกวันนี้เรากินข้าวตรงเวลาสักวันไม่เคยตรงเลย รอเหมือนนักโทษเลย เราควรจะหาทางไปถ้าไปจากบอมแล้วลูกก็กลายเป็นเด็กไม่มีพ่อมีปม
ถ้าไม่ไปเราก็สุขภาพจิตสุขภาพร่างกายอ่อนแอ เรากลัวลูกเป็นอะไรมากกว่า เพราะเราร้องไห้ทุกวันเลย ใครเคยเจอแบบนี้แล้วหาวิธีปลงได้ก็ช่วยแนะนำ
เราทีคะ เราติดบ่วงทุกข์ไม่ไหวจะรับความเสียใจแล้ว ใครมีวิธีแนะนำด้วยคะ ขอบคุณคะ.