สันดานผู้ชาย แก้ไม่ได้ หายไม่ได้ ใช่ไหม

ขอเกริ่นก่อนนะครับ
เรื่องนี้เป็นของเจ้าของกระทู้เอง ไม่มีพี่ น้อง ญาติ เพื่อนมาฝากโพสทั้งนั้น
เจ้าของกระทู้เกิดปี 31 ตอนนี้อายุก็ 26 กว่าๆแล้ว

ขอเริ่มเลยนะครับ
ตอนเริ่มเข้ามหาลัยปี1 ปี50 ช่วงรับน้องผมได้เจอกับผุ้หญิงคนหนึ่งตัวเล็กผมสั้น น่ารักๆ
จากที่ผมสังเกตุ เธอชอบแอบมองผม เวลาเราเจอกัน บังเอิญว่าพี่รหัสเขาเป็นรุ่นพี่ในกลุ่มผมด้วย
ผมเลยถามพี่เขา พี่เขาเลยเล่าให้ผมฟังว่า เธอได้แอบปลื้มผม จากตอนที่มีเรียนปรับพื้นฐานด้วยกัน
ตอนนั้นที่นั่งมันไม่พอ ผมเลยลุกให้เพื่อนเธอนั่ง ซึ่งเธอก็เห็น แต่ผมยังไม่รู้เรื่องอะไร

กลับมาต่อนะครับ หลังจากที่ผมรู้ว่าเธอปลื้มผม ผมก็สนใจในตัวเธอเหมือนกัน
ก็ตามผู้ชายส่วนมากแหละครับ ตอนแรกดูผู้หญิงจากหน้าก่อน ซึ่งผมก็เช่นกัน
ผมชอบนะ ท่าทางหน้าตาของเธอ เวลาที่เธอแอบมองผม มันน่ารัก ใสซื่อมากๆ เลย

หลังๆมาเวลาเธอแอบมองผม ผมก็มองสบตากลับไปพร้อมยิ้มให้เธอรู้ว่าผมเห็นนะ
พอเธอเห็นผมมองสบตากลับไปนี่ เธออายมากเลย ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่
ผมเลยวานให้พี่รหัสของเธอ สืบเบอร์โทรของเธอให้หน่อย ซึงได้ผล พี่เขาหามาให้ผมได้

วันนั้นเธอมีเรียนอังกฤษตอนเช้า ตามประสาผู้ชายไม่เคยมีแฟน ไม่เคยจีบผู้หญิง จะให้โทรไปก็ไม่กล้า
เลยส่งข้อความไปหาดีกว่า ข้อความก็ไม่มีอะไรมากครับ  "ตั้งใจเรียน ENG-xxx น๊ะ"

พอถึงเย็นวันนั้นผมเลยตัดสินใจโทรหาเธอ เธอถามว่าตอนเช้าส่งข้อความมาเหรอ ผมก็ตกใจว่ารู้ได้ไง
เธอก็บอกว่า คงไม่มีใครทำแบบนี้แล้วหล่ะ คืนนั้นเราคุยกันไม่นาน เพราะต่างคนต่างเขิน ผมก็คิดคำพูดไม่ออก
ได้แค่ถามว่า เรียนหนักไหม เรียนอะไรมาบ้าง กินข้าว กินอะไร คำถามเบสิคๆมากๆ
สรุป คืนนั้นจบไปได้ด้วยดี

ปล. ถ้าไม่เป็นการรบกวนฝากโหวตด้วยนะครับ เผื่อเธอคนนั้นจะเห็น
แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ความรักวัยรุ่น ความรักวัยทำงาน
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่