ความรัก กับ ความผูกพันธ์

ผมคบกับแฟนประมาณ 3 ปี มีอยู่ช่วงหนึ่ง ผมทะเลาะกับแฟนหนัก เกี่ยวกับเรื่องจู้จี้ ต้องอย่างนั้นอย่างนี้ งานผมก็หนัก ผมเหนื่อย จนผมเบื่อ จึงไปเที่ยวกับเพื่อน และผมไปเจอคนหนึ่ง เป็นเพื่อนของเพื่อนผมอีกที คุยสนุก เรามีอะไรคล้ายกันมาก ผมก็คุยกันอยู่สักพัก ประมาณ 2 อาทิตย์ รู้สึกดีมาก เขาก็รู้สึกดีกับผม แต่เขาก็รู้ว่าผมมีแฟน (ผมบอกเขาเองแหละ) เขาก็บอกว่า เราไม่คุยกันไหม ยิ่งคุยกันเรายิ่งรู้สึกดี เราไม่อยากทำผิดกับแฟนเธอ แต่มันห้ามไม่ได้อะ มันรู้สึกดีไปแล้ว มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมขึ้นไปเที่ยวที่บางแสน ไปงานวันเกิดเขาแหละ เมามากบอกตรงๆ พอตอนกลับผมก็ไปส่งเขาที่ห้อง เขากอดผมแน่นและร้องไห้ บอกว่าเราเลิกคุยกันได้ไหม เรารู้สึกไม่ดีเลยที่ทำอย่างนี้ ผมเลยนั่งอยู่กับเธอกล่อมเธอนอนถึงเช้า แต่ผมไม่ได้ทำอะไรนะครับ ผมว่าผมหลงรักเธอแล้วแหละ จากวันนั้นผมก็กลับมาทำงานที่ กทม. ต่อ แล้วแฟนก็จับได้ว่าผมมีคนอื่น แต่แฟนให้อภัยผมแล้วบอกว่าอย่าทำอีก ส่วนฝ่าย ผญ. คนนั้นรู้ว่าแฟนผมจับได้ เธอเลยบล๊อค เฟส ไลน์ ออกหมดเลย เบอร์เธอก็โดนแฟนผมลบ หลังจากนั้นก็ไม่เคยได้ติดต่อไปเลย ส่วนผมกับแฟนก็ไม่ค่อยดีกันเท่าไรนัก เราทะเลาะกันทุกวัน ผมสับสนไปหมด ว่าผมยังรักแฟนผมอยู่ไหม หรือเราผูกพันธ์กันมากกว่า ผมอยากให้เธอเจอคนที่ดีกว่าผม ผมอยากบอกเลิกเธอ แต่ก็สงสาร ไม่รู้ทำไม ผมรู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียว ทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องแคร์คนอื่นมากมายนัก หรือเรื่องนี้จะเป็นมาจาก ผญ. คนที่ผมคุยด้วย หรือว่าผมรักเธอ ทำให้ผมรักแฟนน้อยลง นี่เวลาก็ผ่านมาประมาณ 1 เดือนละ ผมกับแฟนก็ไม่เคยลงลอยกันมาเลยตั้งแต่นั้น แล้วอีกอย่างในสมองผม ก็ยังมี ผญ. คนนั้นวนเวียนไปมาให้นึกถึงเธออีกเวลาเหงาๆ เรื่องมันค้างคามานานมาก ผมไม่อยากให้มันค้างคาแบบนี้ มันเจ็บทั้งคู่ ผมไม่อยากทำร้ายแฟน อยากให้เธอเจอคนที่ดีผมเริ่มจะไม่มีความสุขและ เลิกงานกินเบียร์กินเหล้า ผมมักจะมีความสุขอยู่ในช่วงนั้นอย่างเดียวเลย พอมันหายเมา มันก็กลับมารู้สึกแบบเดิม  ...ผมควรทำยังไงดีครับ...