......ไม่เคยรู้มาก่อน ว่า การที่โดนคนที่เรารักมาก มาบอกเลิก ในวันที่เราตั้งใจจะไปคุยกับที่บ้านของเธอ เพื่อจะทำการสู่ขอ มันจะเศร้าใจได้ขนาดนี้
ผมรู้จัก เธอ เพราะเราทำงานที่เดียวกัน เธอเป็นคนสวยและน่ารักมากครับ และที่สำคัญ เรายังเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันมาก่อน ซึ่งแรกๆ นั้น ผมเอง ก็แค่ชอบแซวเธอตามประสารุ่นน้องในที่ทำงาน แต่ต่อมา เราพัฒนาความสัมพันธ์ จากแค่คุยเล่นๆ ในที่ทำงาน เปลี่ยนมาเป็นคุยปรึกษาปัญหาเรื่องต่างๆ ระหว่างกัน เราคุยกันอย่างนี้ ก็หลายเดือนอยู่ ผมเองก็ไม่รู้ตัวเลย ว่าไปหลงรักเธอเมื่อไร จนกระทั่ง มีคนมาจีบเธอ ไอ้ผมก็รู้ตัวดีว่าหน้าตารวมถึงฐานะทางการเงินและสังคมเนี่ยสู้คนที่มาจีบ ไม่ได้เลย ผมก็เลยพยายามลดการพูดคุยกับเธอลงและทำตัวเหินห่าง จนเธอ หาโอกาสมาคุยกับผมตรงๆ ว่า ชอบผมมากกว่าคนๆ นั้นเพราะผมดูจริงใจกับเธอ และหลังจากวันนั้ เราก็ตกลง คบเป็นแฟนกัน
ตลอดระยะเวลา 2 ปีแรกของการคบกัน ผมรู้สึกดีมากครับ เพราะเราต่างเข้าใจซึ่งกันและกันดี อาจเป็นด้วยบุคลิก ลักษณะนิสัยของผม คล้ายๆ กับนิสัยของเธอด้วย เราชอบแกล้งกัน ชอบอำ ชอบบอกรักกันก่อนนอน (ทางโทรศัพท์นะครับ เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ต่างคนต่างอยู่ที่บ้านพ่อและแม่) เธอเข้ากับครอบครัวและญาติของผมดีมากครับ จนผมเองตั้งใจไว้เลยว่า เธอคนนี้ เราจะต้องได้เธอมาเป็นคู่ครองแน่ๆ จนเมื่อเธอ ลาออกไปจากบริษัท ไปทำธุรกิจส่วนตัวกับครอบครัว ก็กลายเป็นว่า เราเจอกันน้อยลง ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจเธอ ,เธอเริ่มเครียดและหงุดหงิดง่ายขึ้น ไม่เป็นไร ผมเข้าใจเธอ ,และเธอ เริ่มไม่พอใจในสิ่งต่างๆ ที่ผมทำ เช่น การโทรคุยเล่นระหว่างวัน5-10 นาที หรือการโทรไปหาเธอในเวลาที่เธอทำงาน ผมจึงขอเธอไว้ว่า อย่างน้อยที่สุด เจอกันเดือนละครั้งก็ได้ และผม ยอมที่จะให้เธอเลือกวันที่เธอสะดวกอีกด้วย
แน่นอนครับ การเจอกันของเรา ในแต่ละเดือน คือวันที่เธอจะมาจ่ายค่าบัตรเครดิตตามห้าง หลังเลิกงาน ไปแล้ว ซึ่งเธอจะมีเวลาให้ผม เพียง แค่ช่วง 17.00-21.00 และถ้าเอาเวลาไปหักลบ การจ่ายเงินของเธอ ก็จะเหลือเวลา ที่จะอยู่ใกล้ชิดกับเธอก็แค่ 18.00-20.00 เท่านั้น ส่วนอีก 1 ชม. ที่เหลือ ผมต้องพาเธอกลับบ้านให้ได้ทันเวลาครับ ไม่อย่างนั้น ทางบ้านเธอจะเป็นห่วงเอามากๆ เวลาที่ผมไปส่งเธอที่บ้าน เธอจะไม่ให้ผมขึ้นไปหาพ่อกับแม่ของเธอ โดยเธอจะบอกอยู่เสมอ ว่าท่านทั้ง 2 พักผ่อนไปแล้ว ไม่อยากให้รบกวนเวลา ผมเองก็เห็นว่า ไม่ไม่เหมาะไม่ควร จึงทำตามที่เธอต้องการ และตามใจเธอเท่าที่ผมจะทำได้ครับ ผมบอกเธอเลยว่า เธอไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อเรา แต่เรา ยอมเปลี่ยนแปลงเพื่อเธอได้นะ และด้วยความที่ผม ไม่มีทรัพย์สมบัติจากพ่อและแม่ ผมจึงพยายามทำงานเก็บเงิน เพื่อซื้อทอง และเพื่อซื้อบ้าน เผื่อเอาไว้ว่าอาจเป็นเรือนหอ โดยที่ไม่ได้บอกเธอ ซึ่งในช่วงที่ผมกู้ซื้อบ้าน ก็เจอปัญหาเรื่องผู้รับเหมา ทิ้งงานสร้างบ้านหลังช่วงน้ำท่วม ปี 54 จนถึงปี 56 ทำให้ผม ต้องไปทุ่มเทกับการติดตามช่างในการสร้างบ้าน จนเรามีเวลาไม่ค่อยตรงกัน มาวันหนึ่งเธอโทรมาขอเลิกกับผม ผมจึงถามเหตุผล เธอบอกผมว่า ทำไมเวลามีปัญหา ถึงไม่ยอมบอกเธอ เห็นเธอไม่สำคัญใช่ไหม
ผมก้ได้ขอโทดเธอ และบอกถึงเหตุผล เธอดีใจครับ ที่ผมจริงใจกับเธอ และเราก็ผ่าน การเลิกราในครั้งแรกมาได้
แต่ด้วยความที่ผม ต้องผ่อนบ้าน ทำให้การใช้จ่ายต่างๆ ผมต้องประหยัดขึ้น จึงมีเวลาเจอกับเธอน้อยลง แต่ผมก็ยังมีช่องทางในการติดต่อเธอ เราทั้ง 2 ออกเบอร์โทรศัพท์เอาไว้คุยเฉพาะแค่ 2 คนเท่านั้น โดยผม เองก็พยายามโทรหาเธอเกือบทุกวัน เรียกได้ว่า 1 เดือน จะมีไม่เกิน 7 วัน ที่เธอจะโทรหาผมแทน เธอเริ่มพูดคุยน้อยลง เริ่มบ่นว่าผมชอบถามอะไรซ้ำๆ(คือคำถามทั่วไปในแต่ละวันครับ เช่น กินข้าวยัง ดูอะไรอยู่ ร้อนไหม ฯลฯ)ผมบอกรักเธอ เธอก็แค่ตอบ ว่า เออ อืม อะไรแบบนี้ เริ่มจะขอตัวไปดูละครทีวี ไปดูสุนัข ขอนอนก่อน ขี้เกียจคุยกับผมแล้ว ....ผมยอมครับ เข้าใจเธอ จนหลังๆ มาเธอเริ่มไม่พอใจหาว่า ผมไม่ทำอะไรเพื่อเธอ ผมก็ไปเปิดบัญชีร่วมคู่กับเธอ เธอบอกว่า ไม่คิดจะไปขอเธอกับพ่อแม่เหรอ คบมาหลายปีแล้ว ผมก็บอกว่า ผมยังไม่พร้อม (แต่จริงๆ คือผมเก็บเงินได้ประมาณหนึ่งแล้ว ก็ว่าจะไปบอกไปขอ กับพ่อแม่เธอเลยทีเดียว ) แต่ก็จะพยายามบอกเธอเสมอว่า ผมอยากพบกับครอบครัวของเธอ แต่ไม่ว่าจะยังยัง เธอก็ยังไม่ยอมให้ผมได้เจออยู่ดี หลายๆ ครั้ง ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิด ผมไม่เคยโกหกเธอ ผมไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน ไม่ติดกีฬา ไม่ติดละคร ไม่เคยนอกใจเธอสักครั้ง วันๆ ทำงาน เลิกงาน กลับบ้าน รอคุยกับเธอก่อนนอนเสมอๆ แต่เมื่อเธอโมโห เธอโวยวาย ผมยอมเป็นฝ่ายที่ขอโทด และปัญหาที่ผมเกิดขึ้นมันก็เริ่มมาจากการที่เธอมองว่าคำขอโทดของผมมันใช้ฟุ่มเฟือยจนเกินไป ทำอะไรก็ขอโทด
เริ่มว่าผม ไม่มีอะไรพร้อมที่จะดูแลเธอและครอบครัวเธอได้ เธอเริ่มมองว่าผมไม่สนใจเธออีกแล้ว เธอไม่ยอมบอกรักหรือคิดถึงเลย (ส่วนผมยังคงบอกรักเธอสม่ำเสมอครับ) ไม่ยอมคุยเหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่ยอมมาที่บ้านผม เราเริ่มคุยกันน้อยลง ที่มันน้อยลง เพราะคุยได้ไม่กี่คำเธอก็จะหงุดหงิดใส่ตลอด ผมเองก็ไม่กล้ารบกวนเธอ ไม่ใช่ว่าผมไม่น้อยใจนะครับ ผมทำเพื่อหลายๆสิ่งเพื่อเขามาก มากจนใครๆ ที่อยู่รอบข้างคิดว่า ผมจะแต่งงานภายในปี 58 จนเมื่อเดือน พย.ที่ผ่านมา เธอโทรบอกกับผมว่า เราเป็นเพื่อนกันเถอะ........
เมือวันที่ผมเลือกบอกรัก คือวันที่เธอเลือกบอกลา....
ผมรู้จัก เธอ เพราะเราทำงานที่เดียวกัน เธอเป็นคนสวยและน่ารักมากครับ และที่สำคัญ เรายังเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันมาก่อน ซึ่งแรกๆ นั้น ผมเอง ก็แค่ชอบแซวเธอตามประสารุ่นน้องในที่ทำงาน แต่ต่อมา เราพัฒนาความสัมพันธ์ จากแค่คุยเล่นๆ ในที่ทำงาน เปลี่ยนมาเป็นคุยปรึกษาปัญหาเรื่องต่างๆ ระหว่างกัน เราคุยกันอย่างนี้ ก็หลายเดือนอยู่ ผมเองก็ไม่รู้ตัวเลย ว่าไปหลงรักเธอเมื่อไร จนกระทั่ง มีคนมาจีบเธอ ไอ้ผมก็รู้ตัวดีว่าหน้าตารวมถึงฐานะทางการเงินและสังคมเนี่ยสู้คนที่มาจีบ ไม่ได้เลย ผมก็เลยพยายามลดการพูดคุยกับเธอลงและทำตัวเหินห่าง จนเธอ หาโอกาสมาคุยกับผมตรงๆ ว่า ชอบผมมากกว่าคนๆ นั้นเพราะผมดูจริงใจกับเธอ และหลังจากวันนั้ เราก็ตกลง คบเป็นแฟนกัน
ตลอดระยะเวลา 2 ปีแรกของการคบกัน ผมรู้สึกดีมากครับ เพราะเราต่างเข้าใจซึ่งกันและกันดี อาจเป็นด้วยบุคลิก ลักษณะนิสัยของผม คล้ายๆ กับนิสัยของเธอด้วย เราชอบแกล้งกัน ชอบอำ ชอบบอกรักกันก่อนนอน (ทางโทรศัพท์นะครับ เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ต่างคนต่างอยู่ที่บ้านพ่อและแม่) เธอเข้ากับครอบครัวและญาติของผมดีมากครับ จนผมเองตั้งใจไว้เลยว่า เธอคนนี้ เราจะต้องได้เธอมาเป็นคู่ครองแน่ๆ จนเมื่อเธอ ลาออกไปจากบริษัท ไปทำธุรกิจส่วนตัวกับครอบครัว ก็กลายเป็นว่า เราเจอกันน้อยลง ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจเธอ ,เธอเริ่มเครียดและหงุดหงิดง่ายขึ้น ไม่เป็นไร ผมเข้าใจเธอ ,และเธอ เริ่มไม่พอใจในสิ่งต่างๆ ที่ผมทำ เช่น การโทรคุยเล่นระหว่างวัน5-10 นาที หรือการโทรไปหาเธอในเวลาที่เธอทำงาน ผมจึงขอเธอไว้ว่า อย่างน้อยที่สุด เจอกันเดือนละครั้งก็ได้ และผม ยอมที่จะให้เธอเลือกวันที่เธอสะดวกอีกด้วย
แน่นอนครับ การเจอกันของเรา ในแต่ละเดือน คือวันที่เธอจะมาจ่ายค่าบัตรเครดิตตามห้าง หลังเลิกงาน ไปแล้ว ซึ่งเธอจะมีเวลาให้ผม เพียง แค่ช่วง 17.00-21.00 และถ้าเอาเวลาไปหักลบ การจ่ายเงินของเธอ ก็จะเหลือเวลา ที่จะอยู่ใกล้ชิดกับเธอก็แค่ 18.00-20.00 เท่านั้น ส่วนอีก 1 ชม. ที่เหลือ ผมต้องพาเธอกลับบ้านให้ได้ทันเวลาครับ ไม่อย่างนั้น ทางบ้านเธอจะเป็นห่วงเอามากๆ เวลาที่ผมไปส่งเธอที่บ้าน เธอจะไม่ให้ผมขึ้นไปหาพ่อกับแม่ของเธอ โดยเธอจะบอกอยู่เสมอ ว่าท่านทั้ง 2 พักผ่อนไปแล้ว ไม่อยากให้รบกวนเวลา ผมเองก็เห็นว่า ไม่ไม่เหมาะไม่ควร จึงทำตามที่เธอต้องการ และตามใจเธอเท่าที่ผมจะทำได้ครับ ผมบอกเธอเลยว่า เธอไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเพื่อเรา แต่เรา ยอมเปลี่ยนแปลงเพื่อเธอได้นะ และด้วยความที่ผม ไม่มีทรัพย์สมบัติจากพ่อและแม่ ผมจึงพยายามทำงานเก็บเงิน เพื่อซื้อทอง และเพื่อซื้อบ้าน เผื่อเอาไว้ว่าอาจเป็นเรือนหอ โดยที่ไม่ได้บอกเธอ ซึ่งในช่วงที่ผมกู้ซื้อบ้าน ก็เจอปัญหาเรื่องผู้รับเหมา ทิ้งงานสร้างบ้านหลังช่วงน้ำท่วม ปี 54 จนถึงปี 56 ทำให้ผม ต้องไปทุ่มเทกับการติดตามช่างในการสร้างบ้าน จนเรามีเวลาไม่ค่อยตรงกัน มาวันหนึ่งเธอโทรมาขอเลิกกับผม ผมจึงถามเหตุผล เธอบอกผมว่า ทำไมเวลามีปัญหา ถึงไม่ยอมบอกเธอ เห็นเธอไม่สำคัญใช่ไหม
ผมก้ได้ขอโทดเธอ และบอกถึงเหตุผล เธอดีใจครับ ที่ผมจริงใจกับเธอ และเราก็ผ่าน การเลิกราในครั้งแรกมาได้
แต่ด้วยความที่ผม ต้องผ่อนบ้าน ทำให้การใช้จ่ายต่างๆ ผมต้องประหยัดขึ้น จึงมีเวลาเจอกับเธอน้อยลง แต่ผมก็ยังมีช่องทางในการติดต่อเธอ เราทั้ง 2 ออกเบอร์โทรศัพท์เอาไว้คุยเฉพาะแค่ 2 คนเท่านั้น โดยผม เองก็พยายามโทรหาเธอเกือบทุกวัน เรียกได้ว่า 1 เดือน จะมีไม่เกิน 7 วัน ที่เธอจะโทรหาผมแทน เธอเริ่มพูดคุยน้อยลง เริ่มบ่นว่าผมชอบถามอะไรซ้ำๆ(คือคำถามทั่วไปในแต่ละวันครับ เช่น กินข้าวยัง ดูอะไรอยู่ ร้อนไหม ฯลฯ)ผมบอกรักเธอ เธอก็แค่ตอบ ว่า เออ อืม อะไรแบบนี้ เริ่มจะขอตัวไปดูละครทีวี ไปดูสุนัข ขอนอนก่อน ขี้เกียจคุยกับผมแล้ว ....ผมยอมครับ เข้าใจเธอ จนหลังๆ มาเธอเริ่มไม่พอใจหาว่า ผมไม่ทำอะไรเพื่อเธอ ผมก็ไปเปิดบัญชีร่วมคู่กับเธอ เธอบอกว่า ไม่คิดจะไปขอเธอกับพ่อแม่เหรอ คบมาหลายปีแล้ว ผมก็บอกว่า ผมยังไม่พร้อม (แต่จริงๆ คือผมเก็บเงินได้ประมาณหนึ่งแล้ว ก็ว่าจะไปบอกไปขอ กับพ่อแม่เธอเลยทีเดียว ) แต่ก็จะพยายามบอกเธอเสมอว่า ผมอยากพบกับครอบครัวของเธอ แต่ไม่ว่าจะยังยัง เธอก็ยังไม่ยอมให้ผมได้เจออยู่ดี หลายๆ ครั้ง ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิด ผมไม่เคยโกหกเธอ ผมไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน ไม่ติดกีฬา ไม่ติดละคร ไม่เคยนอกใจเธอสักครั้ง วันๆ ทำงาน เลิกงาน กลับบ้าน รอคุยกับเธอก่อนนอนเสมอๆ แต่เมื่อเธอโมโห เธอโวยวาย ผมยอมเป็นฝ่ายที่ขอโทด และปัญหาที่ผมเกิดขึ้นมันก็เริ่มมาจากการที่เธอมองว่าคำขอโทดของผมมันใช้ฟุ่มเฟือยจนเกินไป ทำอะไรก็ขอโทด
เริ่มว่าผม ไม่มีอะไรพร้อมที่จะดูแลเธอและครอบครัวเธอได้ เธอเริ่มมองว่าผมไม่สนใจเธออีกแล้ว เธอไม่ยอมบอกรักหรือคิดถึงเลย (ส่วนผมยังคงบอกรักเธอสม่ำเสมอครับ) ไม่ยอมคุยเหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่ยอมมาที่บ้านผม เราเริ่มคุยกันน้อยลง ที่มันน้อยลง เพราะคุยได้ไม่กี่คำเธอก็จะหงุดหงิดใส่ตลอด ผมเองก็ไม่กล้ารบกวนเธอ ไม่ใช่ว่าผมไม่น้อยใจนะครับ ผมทำเพื่อหลายๆสิ่งเพื่อเขามาก มากจนใครๆ ที่อยู่รอบข้างคิดว่า ผมจะแต่งงานภายในปี 58 จนเมื่อเดือน พย.ที่ผ่านมา เธอโทรบอกกับผมว่า เราเป็นเพื่อนกันเถอะ........