++++++ ขอแก้ไขนะค่ะ พอดีคนเขียนง่วงไปหน่อย เบลอจัดเลย ตั้งใจจะเขียนว่า สิเน่หาปรายฝนนะค่ะ ขออภัยที่ทำให้งงกันน้า ++++
ความรักของใครหลายคนอาจเรียกว่าสวยงาม ราบรื่น รักใครชอบใครเขาคนนั้นก็รักตอบ ชอบตอบกลับมา
แต่กลับบางคนที่พยายามมอบความรักให้เขาไปเท่าไหร่ ดูราวกลับมันไม่มีค่า ราวกลับเขาไม่เคยมองเห็นหัวใจ หรือแม้มันจะเป็นแค่เพียงเพราะเราใกล้กันจนเกินไป ใกล้จนไม่อาจมองเห็นไปถึงหัวใจ
ไม่ได้อยากดราม่า ไม่ได้อยากว่าใคร แต่เป็นความไม่เข้าใจว่าผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้สักคนหนึ่งจะมีความรักไม่ได้เชียวหรือ เพียงแค่รักคนที่เป็นเพื่อนสนิทเท่านั้น หรือเพราะรักนี้มันต้องห้าม ห้ามไม่ให้ก้าวข้ามไปเป็นคนรัก เราถึงไม่ได้รับความรักนั้นตอบกลับมาให้ชื่นใจกับเขาบ้าง
แค่อยากระบาย แค่อยากคาดหวังและอยากฝันหวาน ว่าสักวันเราจะได้รักกันบ้าง ก็แต่นั้น......
บทนำ
ย่างเข้าสู่เดือนกรกฎาคม สายฝนที่เคยตกโปรยปราย กลับกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ยอดไม้น้อยใหญ่ไหวเอนตามแรงลมที่พัดกระโชก หอบเอาใบไม้กิ่งไม้ปลิวว่อนไปในอากาศ ทว่าสายฝนกลับสร้างความชุ่มช่ำและให้คุณแก่ต้นไม้ใบหญ้า ไม้ดอกไม้ผลกลับผลิดอกออกช่องามด้วยหยาดฝนที่รดริน พืชพรรณไม้ต่างเขียวขจีดูงามตา แต่สายฝนก็สร้างความรำคาญแก่มนุษย์เดินดินบนโลกใบนี้ เพราะฝนทำให้การเดินทางไปไหนมาไหนไม่สะดวก พอฝนตกรถก็ติดยาวนานหลายชั่วโมง พื้นถนนที่ลื่นยิ่งก่อให้เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย หรือแค่เดินบนท้องถนนธรรมดาก็โดนละอองฝนมากระทบพลอยให้เจ็บไข้ได้ป่วยเอาง่ายๆ
มีคนเคยกล่าวไว้ว่าเวลาที่ฝนตกคือเวลาที่คนบนฟ้ากำลังร้องไห้ จึงได้กลั่นความเจ็บปวดออกมาเป็นดั่งสายฝน ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าใดฝนก็ยิ่งตกมากขึ้นเท่านั้น ถ้าคำกล่าวนี้เป็นจริง บางทีฟ้าอาจกำลังร้องไห้แทนใครบางคน ใครบางคนที่ไม่อาจหลั่งน้ำตาแม้จะเจ็บแทบขาดใจ ใครบางคนที่ต้องปั้นหน้ารับและยินดีให้คนที่รักเดินไปหาคนอื่นและทำทุกอย่างให้คนที่เรารักมีความสุข แม้เขาคนนั้นไม่เคยได้รับรู้ความในใจที่เธอมีก็ตาม
สิเหน่าปรายฝน (ที่มาที่ไป...ไปไหนดี)
ความรักของใครหลายคนอาจเรียกว่าสวยงาม ราบรื่น รักใครชอบใครเขาคนนั้นก็รักตอบ ชอบตอบกลับมา
แต่กลับบางคนที่พยายามมอบความรักให้เขาไปเท่าไหร่ ดูราวกลับมันไม่มีค่า ราวกลับเขาไม่เคยมองเห็นหัวใจ หรือแม้มันจะเป็นแค่เพียงเพราะเราใกล้กันจนเกินไป ใกล้จนไม่อาจมองเห็นไปถึงหัวใจ
ไม่ได้อยากดราม่า ไม่ได้อยากว่าใคร แต่เป็นความไม่เข้าใจว่าผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้สักคนหนึ่งจะมีความรักไม่ได้เชียวหรือ เพียงแค่รักคนที่เป็นเพื่อนสนิทเท่านั้น หรือเพราะรักนี้มันต้องห้าม ห้ามไม่ให้ก้าวข้ามไปเป็นคนรัก เราถึงไม่ได้รับความรักนั้นตอบกลับมาให้ชื่นใจกับเขาบ้าง
แค่อยากระบาย แค่อยากคาดหวังและอยากฝันหวาน ว่าสักวันเราจะได้รักกันบ้าง ก็แต่นั้น......
บทนำ
ย่างเข้าสู่เดือนกรกฎาคม สายฝนที่เคยตกโปรยปราย กลับกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ยอดไม้น้อยใหญ่ไหวเอนตามแรงลมที่พัดกระโชก หอบเอาใบไม้กิ่งไม้ปลิวว่อนไปในอากาศ ทว่าสายฝนกลับสร้างความชุ่มช่ำและให้คุณแก่ต้นไม้ใบหญ้า ไม้ดอกไม้ผลกลับผลิดอกออกช่องามด้วยหยาดฝนที่รดริน พืชพรรณไม้ต่างเขียวขจีดูงามตา แต่สายฝนก็สร้างความรำคาญแก่มนุษย์เดินดินบนโลกใบนี้ เพราะฝนทำให้การเดินทางไปไหนมาไหนไม่สะดวก พอฝนตกรถก็ติดยาวนานหลายชั่วโมง พื้นถนนที่ลื่นยิ่งก่อให้เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย หรือแค่เดินบนท้องถนนธรรมดาก็โดนละอองฝนมากระทบพลอยให้เจ็บไข้ได้ป่วยเอาง่ายๆ
มีคนเคยกล่าวไว้ว่าเวลาที่ฝนตกคือเวลาที่คนบนฟ้ากำลังร้องไห้ จึงได้กลั่นความเจ็บปวดออกมาเป็นดั่งสายฝน ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าใดฝนก็ยิ่งตกมากขึ้นเท่านั้น ถ้าคำกล่าวนี้เป็นจริง บางทีฟ้าอาจกำลังร้องไห้แทนใครบางคน ใครบางคนที่ไม่อาจหลั่งน้ำตาแม้จะเจ็บแทบขาดใจ ใครบางคนที่ต้องปั้นหน้ารับและยินดีให้คนที่รักเดินไปหาคนอื่นและทำทุกอย่างให้คนที่เรารักมีความสุข แม้เขาคนนั้นไม่เคยได้รับรู้ความในใจที่เธอมีก็ตาม