คือเรื่องมีอยู่ว่าเราเคยคุยกับรุ่นพี่ที่รร. ใช้เวลาทั้งหมด 5 เดือน พี่เขาดูเป็นผช.ธรรมดามากๆ ไม่มีอะไร ชอบช่วยงานกิจกรรมของโรงเรียน ตอนเเรกกะจะคุยเเค่ผ่านๆ เเต่พอได้คุยกันนานขึ้นเลยทำให้รู้สึกดีขึ้นมา ตอนที่คุยรู้สึกว่าพี่เขาเป็นผช. ที่ดีมากๆ เเบบไม่เคยเจอมาก่อน ตอนที่เราคุยกับพี่เขานะมีความสุขมากๆ
ได้รู้จักกับพี่เขามากขึ้น มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราต้องสืบประวัติคนที่เราคุย เราได้รู้ว่าพี่เขายังอะไรกับเเฟนเก่าเขาอยู่ ตอนนั้นเรานอยพี่เขามาก เเต่ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามมองไปในเเง่ดีตลอด หลังจากนั้นเราก็คุยกับพี่เขาปกติทำไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอเข้าเดือนที่5 เพื่อนสนิทเราได้บอกว่าเห็รุ่นพี่ที่เราคุยเดินกับรุ่นพี่ที่ทำงานกิจกรรมในรร.กับเรา พอเรารู้เรื่องเท่านั้นเเหละ เราเลยน้อยใจเเล้วก็เสียความรู้สึกมากความรู้สึกในใจที่เราคิดอยู่ตอนนั้นคือพอกันทีไม่ไหวเเล้ว ขอออกมาดีกว่า เเต่เรื่องนี้พี่เขายังไม่รู้ พอพี่เขาไลน์มาหาเรา เราก็ตอบเเบบไม่เหมือนทุกวันที่เราตอบพี่เขา พี่เขาถามว่าเป็นอะไร เราก็พูดในสิ่งที่เพื่อนบอกมา ว่ามีรุ่นพี่คนนั้นอยู่ทั้งคนจะมาคุยกับเราทำไม พี่เขาก็ได้เเค่ตอบคำว่าขอโทษนะที่ทำให้เสียความรู้สึก เเล้วเราก็ถามว่าเเล้วที่คุยกับเราหละ
คำตอบที่ได้มันรู้สึกเจ็บมาก คือคำว่าพี่น้อง เเล้วบอกกับเราว่าคุยเเล้วรู้สึกดีคุยเเล้วหายเครียด คำนี้เหมือนเป็นคำพูดที่เจ็บมากๆ เหมือนเราเป็นตัวอะไรสักอย่างสำหรับเขาหรอ เหมือนเราไม่มีค่าเลย เราเลยตัดสินใจเลิกคุยกับพี่เขา ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เฮิร์ทมากๆเลย พอเวลาผ่านไปอาทิตย์หนึ่ง เขาก็ทักเเชทเฟสเรามา ตอนเเรกกะจะไม่ตอบ เเต่เผลอใจอ่อนไป เพราะตอนนั้นยังรู้สึกดีกับพี่เขาอยู่ เเล้วหลังจากนั้นเราก็คุยกันเหมือนปกติ เเต่มันก็อึดอัดใจอยู่ดี คิดมากสารพัดคุยได้ 2-3 อาทิตย์เราเลยตัดสินใจออกห่างพี่เขามาจริงๆ ลบไลน์ ลบเฟส เเบบพี่เขาไม่รู้ตัว เพื่อเป็นการตัดใจ ให้เขาไปคุยกับคนที่รู้สึกดีรู้สึไปเจอคนที่รับนิสัยเขาไหว อีกอย่างคุยกันไปก็ไม่สบายใจอยู่ดี เเต่พอเห็นหน้ากันมันกลับคิดเเต่เรื่องเก่าที่เหมือนจะลืมเเล้วมันกลับมา เเต่เราก็ฝืนใจตลอด เเต่พอช่วงหลังนี้ได้รู้ว่าพี่เขาคุยกับคนที่เรารู้จักเหมือนกัน เลยเเบบเราไม่น่าคิดเสียดายความรู้สึกดีๆเลย ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดีอย่างที่เราคิดตลอดเเต่บางทีมันก็อดไม่ได้เลยที่จะนึกถึง เเต่ทบทวนดีๆ มันก็ไม่มีอะไรให้นึกถึง นึกเเล้วก็มีเเต่เรื่องเเย่ๆ หลังจากเกิดเรื่องนี้ทำให้เราไม่กล้าจะไปคุยกับใครเลย เหมือนกลัวเรื่องความรักไปเลย
ไม่กล้าจะมีความรักTT
ได้รู้จักกับพี่เขามากขึ้น มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราต้องสืบประวัติคนที่เราคุย เราได้รู้ว่าพี่เขายังอะไรกับเเฟนเก่าเขาอยู่ ตอนนั้นเรานอยพี่เขามาก เเต่ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามมองไปในเเง่ดีตลอด หลังจากนั้นเราก็คุยกับพี่เขาปกติทำไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอเข้าเดือนที่5 เพื่อนสนิทเราได้บอกว่าเห็รุ่นพี่ที่เราคุยเดินกับรุ่นพี่ที่ทำงานกิจกรรมในรร.กับเรา พอเรารู้เรื่องเท่านั้นเเหละ เราเลยน้อยใจเเล้วก็เสียความรู้สึกมากความรู้สึกในใจที่เราคิดอยู่ตอนนั้นคือพอกันทีไม่ไหวเเล้ว ขอออกมาดีกว่า เเต่เรื่องนี้พี่เขายังไม่รู้ พอพี่เขาไลน์มาหาเรา เราก็ตอบเเบบไม่เหมือนทุกวันที่เราตอบพี่เขา พี่เขาถามว่าเป็นอะไร เราก็พูดในสิ่งที่เพื่อนบอกมา ว่ามีรุ่นพี่คนนั้นอยู่ทั้งคนจะมาคุยกับเราทำไม พี่เขาก็ได้เเค่ตอบคำว่าขอโทษนะที่ทำให้เสียความรู้สึก เเล้วเราก็ถามว่าเเล้วที่คุยกับเราหละ
คำตอบที่ได้มันรู้สึกเจ็บมาก คือคำว่าพี่น้อง เเล้วบอกกับเราว่าคุยเเล้วรู้สึกดีคุยเเล้วหายเครียด คำนี้เหมือนเป็นคำพูดที่เจ็บมากๆ เหมือนเราเป็นตัวอะไรสักอย่างสำหรับเขาหรอ เหมือนเราไม่มีค่าเลย เราเลยตัดสินใจเลิกคุยกับพี่เขา ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เฮิร์ทมากๆเลย พอเวลาผ่านไปอาทิตย์หนึ่ง เขาก็ทักเเชทเฟสเรามา ตอนเเรกกะจะไม่ตอบ เเต่เผลอใจอ่อนไป เพราะตอนนั้นยังรู้สึกดีกับพี่เขาอยู่ เเล้วหลังจากนั้นเราก็คุยกันเหมือนปกติ เเต่มันก็อึดอัดใจอยู่ดี คิดมากสารพัดคุยได้ 2-3 อาทิตย์เราเลยตัดสินใจออกห่างพี่เขามาจริงๆ ลบไลน์ ลบเฟส เเบบพี่เขาไม่รู้ตัว เพื่อเป็นการตัดใจ ให้เขาไปคุยกับคนที่รู้สึกดีรู้สึไปเจอคนที่รับนิสัยเขาไหว อีกอย่างคุยกันไปก็ไม่สบายใจอยู่ดี เเต่พอเห็นหน้ากันมันกลับคิดเเต่เรื่องเก่าที่เหมือนจะลืมเเล้วมันกลับมา เเต่เราก็ฝืนใจตลอด เเต่พอช่วงหลังนี้ได้รู้ว่าพี่เขาคุยกับคนที่เรารู้จักเหมือนกัน เลยเเบบเราไม่น่าคิดเสียดายความรู้สึกดีๆเลย ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดีอย่างที่เราคิดตลอดเเต่บางทีมันก็อดไม่ได้เลยที่จะนึกถึง เเต่ทบทวนดีๆ มันก็ไม่มีอะไรให้นึกถึง นึกเเล้วก็มีเเต่เรื่องเเย่ๆ หลังจากเกิดเรื่องนี้ทำให้เราไม่กล้าจะไปคุยกับใครเลย เหมือนกลัวเรื่องความรักไปเลย