รู้สึกท้อแท้กับชีวิตค่ะ ทะเลาะกับคนที่บ้านบ่อยมาก ทั้งพ่อ ทั้งพี่ . เราท้อจนชนิดที่ว่าถ้าเราหายไปคือ ตายจากกันไปมันจะดีกว่านี้มั๊ย ไม่อยากอยู่ในสภาพนี้แต่ไม่รู้จะทำเช่นไร ใครเคยเจอกับเรื่องแบบนี้บอกวิธีแก้ได้มั๊ยค่ะ
คือเป็นลูกคนเล็กค่ะ อายุห่างจากพี่คนอื่นก็เยอะอยู่ประมาณ 6-7ปีค่ะเลยทำให้ไม่สนิทกันเท่าไหร่. เวลาเราเกิดปัญหาเราก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร แต่ก่อนไม่มีปัญหาเท่าไหร่เพราะอยู่คนละที่ แต่เรื่องมันมาหนักขึ้น ตอนที่ทางบ้านบอกให้เรากลับไปช่วยงานค่ะ คือเราเป็นคนช้าพอทำงานได้ไม่เร็วทันใจเหมือนพี่คนอื่นๆพ่อเราก็หงุดหงิดใส่ พอเราถามว่าต้องทำยังไงถึงจะถูกใจก็โดนพ่อด่าอีกว่า ถามอะไรโง่ๆไม่มีปัญญาทำ แรกๆก็ทนค่ะ ทนมา2ปีมันเริ่มไม่ไหวล่ะค่ะ เราเริ่มอารมณ์เสียใส่พ่อ บางครั้งตะคอกกลับเลยค่ะ ยิ่งเราแรงใส่พ่อเค้าก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นแล้วก็มาลงกับคนรอบข้าง พี่คนอื่นๆและแม่โดนพ่อเหวี่ยงใสหมด ทีนี้ทุกคนเค้าก็มารุมเลยค่ะว่า "ก็รู้ว่าพ่อเป็นคนที่เถียงด้วยไม่ได้ทำไมไม่รู้จักปรับตัว คนอื่นเค้าก็ปรับตัวได้หมดมีเราอยู่คนเดียวนี่แหละที่ไม่คิดเปลี่ยนอะไรเลย ทำตัวไม่รู้จักโตแล้วรู้มั๊ยทุกครั้งที่พ่อโมโหแม่ถูกด่าเสมอว่าเลี้ยงลูกมาไม่ดี" คือด่าแรงค่ะ สงสารแม่มาก ที่ต้องมาโดนแทนเรา
ท้อกับชีวิตเหนื่อยที่ต้องทน
คือเป็นลูกคนเล็กค่ะ อายุห่างจากพี่คนอื่นก็เยอะอยู่ประมาณ 6-7ปีค่ะเลยทำให้ไม่สนิทกันเท่าไหร่. เวลาเราเกิดปัญหาเราก็ไม่รู้จะปรึกษาใคร แต่ก่อนไม่มีปัญหาเท่าไหร่เพราะอยู่คนละที่ แต่เรื่องมันมาหนักขึ้น ตอนที่ทางบ้านบอกให้เรากลับไปช่วยงานค่ะ คือเราเป็นคนช้าพอทำงานได้ไม่เร็วทันใจเหมือนพี่คนอื่นๆพ่อเราก็หงุดหงิดใส่ พอเราถามว่าต้องทำยังไงถึงจะถูกใจก็โดนพ่อด่าอีกว่า ถามอะไรโง่ๆไม่มีปัญญาทำ แรกๆก็ทนค่ะ ทนมา2ปีมันเริ่มไม่ไหวล่ะค่ะ เราเริ่มอารมณ์เสียใส่พ่อ บางครั้งตะคอกกลับเลยค่ะ ยิ่งเราแรงใส่พ่อเค้าก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นแล้วก็มาลงกับคนรอบข้าง พี่คนอื่นๆและแม่โดนพ่อเหวี่ยงใสหมด ทีนี้ทุกคนเค้าก็มารุมเลยค่ะว่า "ก็รู้ว่าพ่อเป็นคนที่เถียงด้วยไม่ได้ทำไมไม่รู้จักปรับตัว คนอื่นเค้าก็ปรับตัวได้หมดมีเราอยู่คนเดียวนี่แหละที่ไม่คิดเปลี่ยนอะไรเลย ทำตัวไม่รู้จักโตแล้วรู้มั๊ยทุกครั้งที่พ่อโมโหแม่ถูกด่าเสมอว่าเลี้ยงลูกมาไม่ดี" คือด่าแรงค่ะ สงสารแม่มาก ที่ต้องมาโดนแทนเรา