คือวันนี้ผมนั่งBTSจากหมอชิตจะมาลงที่พระขโนง เวลาที่ขึ้นก็ดึกมากแล้วจำได้ว่าลงพระขโนงสี่ทุ่มครึ่งได้ พอดีมีคุณแม่และน้องเด็กผู้ชายอีกสามคนขึ้นมาประมานสถานีสยามแล้วไม่ได้นั่งก็มายืนเกาะเสาตรงผม(ผมนั่งริมสุด) แล้วคนเยอะมากๆจนเบียดน้องๆสามคนนี้ น้องเค้าก็บ่นเมื่อยและมีแอบนั่งบนพื้นด้วย แม่น้องเค้าก็ดีมากครับบอกสอนน้องๆให้อดทน ไม่ใช่ว่าผมไม่มีน้ำใจนะครับแต่เนื่องจากทั้งเมารถ(ก่อนขึ้นbtsผมขึ้นแท๊กซี่มา)ทั้งเหนื่อยงาน คือยืนไม่ไหวแน่ๆรู้ตัว แล้วก็ไม่มีคนอื่นลุกให้น้องๆเค้านั่งด้วยที่สำคัญ แล้วก็มีสายตาผู้ใหญ่ใจดีสองสามคู่มองมาด้วยอาการประมานว่าทำไมไม่ลุกให้เพราะน้องๆเขามายืนตรงหน้าคุณ

งแล้ว มองผมด้วยสายตาที่เหยียดเลยแบบสัมผัสได้ ก็แค่อยากจะบอกว่าบางทีคนเราก็มีเหตุผลที่บางทีคนอื่นๆไม่รู้นอกจากตัวเราครับ อาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่ผมก็รู้สึกเสียใจและเฟลนิดหน่อยที่โดนมองแบบนี้
กระทู้แรกครับ แท๊กผิดถูก กราบขออภัยด้วย
ไม่ลุกให้เด็กนั่งบนBTS แล้วโดนคนอื่นมองด้วยสายตาไม่ดี
กระทู้แรกครับ แท๊กผิดถูก กราบขออภัยด้วย