คือ ต้องพูดก่อนว่า ที่ผ่านมาผมชอบเเต่คนสวยคนน่ารักมาตลอด ชอบเพราะหน้าตาของคนๆนั้นล้วนๆเลย
ผมเรียนที่รร.ศิลปะเเห่งหนึ่งครับ ปีที่ผมเข้าเรียนมีอาจารย์ผู้หญิงเข้ามาใหม่คนนึง เป็นอาจารย์จบใหม่ ครั้งเเรกที่ผมเรียนกับอาจารย์ตอนเทอม1ผมก็รู้สึกเฉยๆนะ(ที่จริงอาจารย์เค้าสวยมากๆ เเต่ผมเข็ดเเล้วกับคนสวยๆน่ารักๆก็เลยรู้สึกเฉยๆนะครับ) สัปดาห์ที่เรียนกับอ. อ.เค้าจะเเนะนำตัวว่าเป็นใครจบมาจากไหน เเล้วก็เสนอช่องทางการติดต่อพวกเฟสไลน์เบอร์โทรอะไรพวกนี้เเหละครับ เอาไว้ถามเรี่องงานเรื่องเรียน ผมก็จดๆเก็บไว้ (ผมก็เข้าไปเเอดเฟสอ. เเล้วก็ส่องเฟสอ.เเหละครับเพราะผมเป็นพวกต้องสืบว่าใครเป็นใครที่จริงเค้าเป็นคนยังไง) เเล้วผมก็ไปเจอig ของอ. ผมก็ฟอลโลว์ไป วันต่อมาอยู่ๆอ. เค้าก็กดไลค์รูปของผมในig เเทบจะทุกรูปเลยก็ไม่มีอะไร พอเรียนไปหลายๆสัปดาห์เข้าอ.เค้าสั่งงาน ผมเด็กเรียนไงก็เลย เข้าไปถามเรื่องงานอ.เเกเเทบจะทุกงานเลย เพราะบางทีเรียนในคาบไม่เข้าใจ สักพักก็เริ่มสนิท(สนิทนี่หมายความว่า บางทีกวนตีนอ.ได้ บางทีเล่นมุกเเป้กอ.ก็ขำได้) เเต่ผมก็ยังไม่รู้สึกจะชอบอ.เค้านะครับ เพราะก็อ.กับลูกศิษย์ธรรมดา ไม่มีอะไร (บอกนิดนึงว่าผมทำงานศิลปะส่งอ.ส่วนใหญ่มันจะดาร์คๆมืดๆทุกข์ๆ อ.เค้าเลยบอกว่ามาคุยกับอ.บ่อยๆจะได้ทำงานให้มันสื่อออกมามีความสุขซะบ้าง เเล้วเค้าก็บอกว่าเธออะชอบคิดมาก) มีอยู่สัปดาห์นึงอ.เค้าสั่งงาน ให้ทำเรื่องความสุข พอกลับมาบ้านผมดันทะเลาะกับที่บ้าน(ทะเลาะเรื่องเเบบ ผมทำดีทุกสิ่งทุกอย่างเเล้วทำไม ที่บ้านไม่เคยเห็นความดีบ้างเลย)เเล้วทีนี้ผมต้องมาทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จ การที่ผมทะเลาะกับที่บ้านผมทำงานออกมามันก็เลยเป็นเเบบเศร้าๆเเต่ใช้สีฉูดฉาดเพื่อให้ดูตรงคอนเซปต์ความสุขที่อ.สั่ง พอถึงวันเอาไปส่งผมก็พรีเซ้นให้อ.ฟัง อ.เค้าก็ถามว่า"ทำไมทำอย่างงี้ล่ะ ให้ทำเรื่องความสุขไม่ใช่หรอ" ผมก็บอกว่าผมทะเลาะกับที่บ้านเเล้วทีนี้ผมทำงานความสุขไม่ออกหรอกครับ อ.เค้าก็บอกว่าไหนเล่ามาซิทะเลาะเรื่องอะไร ผมก็เล่า เเล้วทีนี้อ.เค้าก็ถามว่า"เเล้วเรารักคนในครอบครัวมั้ย ถ้ารักก็ขอให้ทำต่อไป เธอเเค่น้อยใจที่บ้านเท่านั้นเอง" ตอนนั้นผมน้ำตาไหลเลยครับ อ.เค้าเกือบเดินมาปลอบ ผมก็บอกไม่เป็นไรครับๆ รีบปาดน้ำตาเเล้วก็ทำงานชิ้นอื่นต่อ
ในตอนนั้นผมร็สึกเหมือนเจอใครซักคนที่เข้าใจเราจริงๆเลยครับ หลังจากนั้นผมเริ่มมองเค้าเปลี่ยนไป ผมเริ่มเป็นห่วงเค้าเวลาอ.เค้า เเชร์เพลงเศร้าๆ(ช่วงที่เค้าเข้ามาสอนเหมือนจะเพิ่งเลิกกับเเฟนมั้ง เเต่ผมไม่มั่นใจนะเเค่ตีความจากที่ผมสืบมา) ผมเริ่มคิดนู่นคิดนี่เกี่ยวกับตัวอ.เค้ามากขึ้น ผมไม่มั่นใจกับความรู้สึกตัวเองเเล้วครับ ว่าตกลงคววามรู้สึกพวกนี้คืออะไรกันเเน่ พอวันเกิดอ.เค้าผมก็ทำของขวัญไปให้เค้าเป็นภาพเค้าวาดด้วยสีน้ำ เเต่ไม่ค่อยสวยหรอก เเต่ถือว่าทำด้วยใจ เพื่อนในห้องก็ล้อผมทุกวัน เรื่องผมชอบอ. เเต่ผมก็ยังไม่มั่นใจกับความรู้สึกตัวเองอยู่ดี เวลาผมยืนดูวิวบนตึกเห็นอ.เค้า ก็มักจะเผลอสบตากันเสมอเลย เเละเเล้ววันนั้นก็มาถึงครับ วันสอบวิชาอ.เค้าครับ(วิชาอ.เค้ามีเรียนเเค่เทอมเดียว เทอมต่อไปไม่มีเเล้วครับ)ผมรีบทำงานสอบให้เสร็จเลยครับ เพราะจะรีบไปขอ อ.เค้าถ่ายรูปเก็บไว้ พอถ่ายเสร็จผมก็อัพลงig เขียนประมาณว่า"ขอบคุณนะครับที่เป็นทั้งพี่เป็นทั้งอาจารย์ ที่ให้คำปรึกษาได้ทุกเรี่อง ทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้นค้นพบตัวเองมากขึ้น" ที่จริงยาวกว่านี้ครับ เเล้วทีนี้อ.เค้าก็มาคอมเม้นประมาณว่า"อ.ก็ขอบคุณเธอนะที่สนใจทั้งเรื่องเรียนเเละเรื่องส่วนตัวอ. อ.มีเรื่องอยากจะสอนเธออีกเยอะเลย เเต่เธอก็ยังมาปรึกษาเรื่องต่างๆกับอ.ได้อีกนะ ซึ้งใช่มะ อย่าร้องนะ555" ผมน้ำตาไหลอีกเเล้วครับเเต่เล็ดๆ555 เเล้วพอปิดเทอมผมก็ไปรร.เอางานไปให้เพื่อนเเก้0 เพื่อนไม่มาซะทีเลยจะออกไปข้างนอก เเล้วอ.เค้าก็เดินมาชวนขึ้นไปนั่งห้องสมุด ผมก็ไปเเล้วก็นั่งคุยกันนิดหน่อยผมก็อ่านหนังสืออ.เค้านั่งทำคะเเนน เเล้วซักพักผมมองไปอีกทีทั้งห้องเหลืออยู่สองคน ในใจ"เอ้าตายละ ถ้านั่งในนี่ต่อไปคงต้องหลุดปากพูดว่าชอบอ.โดยที่ยังสับสนในใจเเน่เลย" ผมก็เลยบอกอ.เค้าว่า"ผมลงไปนั่งข้างล่างนะ เดี่ยวเพื่อนหาว่าหม้ออ.อีก" อ.เค้าก็ยิ้มๆเเล้วก็พูดอะไรผมจำไม่ค่อยได้ละ เเล้วผมก็ลงมานั่งรอเพื่อนข้างล่าง ถึงตอนนี้หลายเดือนผ่านไปผมก็ยังไม่มั่นใจกับความรู้สึกนี้เลย จะพูดว่าชอบมันก็รู้สึกผิด เพราะศิษย์กับอ. เรื่องเเบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้อยู่เเล้ว เเค่คิดผมยังรู้สึกผิดเลย เเต่อีกใจนึงก็ไม่อยากโกหกความรู้สึกตัวเอง อยากให้ช่วยหน่อยครับ
ชอบอาจารย์มันผิดมั้ยครับ?
ผมเรียนที่รร.ศิลปะเเห่งหนึ่งครับ ปีที่ผมเข้าเรียนมีอาจารย์ผู้หญิงเข้ามาใหม่คนนึง เป็นอาจารย์จบใหม่ ครั้งเเรกที่ผมเรียนกับอาจารย์ตอนเทอม1ผมก็รู้สึกเฉยๆนะ(ที่จริงอาจารย์เค้าสวยมากๆ เเต่ผมเข็ดเเล้วกับคนสวยๆน่ารักๆก็เลยรู้สึกเฉยๆนะครับ) สัปดาห์ที่เรียนกับอ. อ.เค้าจะเเนะนำตัวว่าเป็นใครจบมาจากไหน เเล้วก็เสนอช่องทางการติดต่อพวกเฟสไลน์เบอร์โทรอะไรพวกนี้เเหละครับ เอาไว้ถามเรี่องงานเรื่องเรียน ผมก็จดๆเก็บไว้ (ผมก็เข้าไปเเอดเฟสอ. เเล้วก็ส่องเฟสอ.เเหละครับเพราะผมเป็นพวกต้องสืบว่าใครเป็นใครที่จริงเค้าเป็นคนยังไง) เเล้วผมก็ไปเจอig ของอ. ผมก็ฟอลโลว์ไป วันต่อมาอยู่ๆอ. เค้าก็กดไลค์รูปของผมในig เเทบจะทุกรูปเลยก็ไม่มีอะไร พอเรียนไปหลายๆสัปดาห์เข้าอ.เค้าสั่งงาน ผมเด็กเรียนไงก็เลย เข้าไปถามเรื่องงานอ.เเกเเทบจะทุกงานเลย เพราะบางทีเรียนในคาบไม่เข้าใจ สักพักก็เริ่มสนิท(สนิทนี่หมายความว่า บางทีกวนตีนอ.ได้ บางทีเล่นมุกเเป้กอ.ก็ขำได้) เเต่ผมก็ยังไม่รู้สึกจะชอบอ.เค้านะครับ เพราะก็อ.กับลูกศิษย์ธรรมดา ไม่มีอะไร (บอกนิดนึงว่าผมทำงานศิลปะส่งอ.ส่วนใหญ่มันจะดาร์คๆมืดๆทุกข์ๆ อ.เค้าเลยบอกว่ามาคุยกับอ.บ่อยๆจะได้ทำงานให้มันสื่อออกมามีความสุขซะบ้าง เเล้วเค้าก็บอกว่าเธออะชอบคิดมาก) มีอยู่สัปดาห์นึงอ.เค้าสั่งงาน ให้ทำเรื่องความสุข พอกลับมาบ้านผมดันทะเลาะกับที่บ้าน(ทะเลาะเรื่องเเบบ ผมทำดีทุกสิ่งทุกอย่างเเล้วทำไม ที่บ้านไม่เคยเห็นความดีบ้างเลย)เเล้วทีนี้ผมต้องมาทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จ การที่ผมทะเลาะกับที่บ้านผมทำงานออกมามันก็เลยเป็นเเบบเศร้าๆเเต่ใช้สีฉูดฉาดเพื่อให้ดูตรงคอนเซปต์ความสุขที่อ.สั่ง พอถึงวันเอาไปส่งผมก็พรีเซ้นให้อ.ฟัง อ.เค้าก็ถามว่า"ทำไมทำอย่างงี้ล่ะ ให้ทำเรื่องความสุขไม่ใช่หรอ" ผมก็บอกว่าผมทะเลาะกับที่บ้านเเล้วทีนี้ผมทำงานความสุขไม่ออกหรอกครับ อ.เค้าก็บอกว่าไหนเล่ามาซิทะเลาะเรื่องอะไร ผมก็เล่า เเล้วทีนี้อ.เค้าก็ถามว่า"เเล้วเรารักคนในครอบครัวมั้ย ถ้ารักก็ขอให้ทำต่อไป เธอเเค่น้อยใจที่บ้านเท่านั้นเอง" ตอนนั้นผมน้ำตาไหลเลยครับ อ.เค้าเกือบเดินมาปลอบ ผมก็บอกไม่เป็นไรครับๆ รีบปาดน้ำตาเเล้วก็ทำงานชิ้นอื่นต่อ
ในตอนนั้นผมร็สึกเหมือนเจอใครซักคนที่เข้าใจเราจริงๆเลยครับ หลังจากนั้นผมเริ่มมองเค้าเปลี่ยนไป ผมเริ่มเป็นห่วงเค้าเวลาอ.เค้า เเชร์เพลงเศร้าๆ(ช่วงที่เค้าเข้ามาสอนเหมือนจะเพิ่งเลิกกับเเฟนมั้ง เเต่ผมไม่มั่นใจนะเเค่ตีความจากที่ผมสืบมา) ผมเริ่มคิดนู่นคิดนี่เกี่ยวกับตัวอ.เค้ามากขึ้น ผมไม่มั่นใจกับความรู้สึกตัวเองเเล้วครับ ว่าตกลงคววามรู้สึกพวกนี้คืออะไรกันเเน่ พอวันเกิดอ.เค้าผมก็ทำของขวัญไปให้เค้าเป็นภาพเค้าวาดด้วยสีน้ำ เเต่ไม่ค่อยสวยหรอก เเต่ถือว่าทำด้วยใจ เพื่อนในห้องก็ล้อผมทุกวัน เรื่องผมชอบอ. เเต่ผมก็ยังไม่มั่นใจกับความรู้สึกตัวเองอยู่ดี เวลาผมยืนดูวิวบนตึกเห็นอ.เค้า ก็มักจะเผลอสบตากันเสมอเลย เเละเเล้ววันนั้นก็มาถึงครับ วันสอบวิชาอ.เค้าครับ(วิชาอ.เค้ามีเรียนเเค่เทอมเดียว เทอมต่อไปไม่มีเเล้วครับ)ผมรีบทำงานสอบให้เสร็จเลยครับ เพราะจะรีบไปขอ อ.เค้าถ่ายรูปเก็บไว้ พอถ่ายเสร็จผมก็อัพลงig เขียนประมาณว่า"ขอบคุณนะครับที่เป็นทั้งพี่เป็นทั้งอาจารย์ ที่ให้คำปรึกษาได้ทุกเรี่อง ทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้นค้นพบตัวเองมากขึ้น" ที่จริงยาวกว่านี้ครับ เเล้วทีนี้อ.เค้าก็มาคอมเม้นประมาณว่า"อ.ก็ขอบคุณเธอนะที่สนใจทั้งเรื่องเรียนเเละเรื่องส่วนตัวอ. อ.มีเรื่องอยากจะสอนเธออีกเยอะเลย เเต่เธอก็ยังมาปรึกษาเรื่องต่างๆกับอ.ได้อีกนะ ซึ้งใช่มะ อย่าร้องนะ555" ผมน้ำตาไหลอีกเเล้วครับเเต่เล็ดๆ555 เเล้วพอปิดเทอมผมก็ไปรร.เอางานไปให้เพื่อนเเก้0 เพื่อนไม่มาซะทีเลยจะออกไปข้างนอก เเล้วอ.เค้าก็เดินมาชวนขึ้นไปนั่งห้องสมุด ผมก็ไปเเล้วก็นั่งคุยกันนิดหน่อยผมก็อ่านหนังสืออ.เค้านั่งทำคะเเนน เเล้วซักพักผมมองไปอีกทีทั้งห้องเหลืออยู่สองคน ในใจ"เอ้าตายละ ถ้านั่งในนี่ต่อไปคงต้องหลุดปากพูดว่าชอบอ.โดยที่ยังสับสนในใจเเน่เลย" ผมก็เลยบอกอ.เค้าว่า"ผมลงไปนั่งข้างล่างนะ เดี่ยวเพื่อนหาว่าหม้ออ.อีก" อ.เค้าก็ยิ้มๆเเล้วก็พูดอะไรผมจำไม่ค่อยได้ละ เเล้วผมก็ลงมานั่งรอเพื่อนข้างล่าง ถึงตอนนี้หลายเดือนผ่านไปผมก็ยังไม่มั่นใจกับความรู้สึกนี้เลย จะพูดว่าชอบมันก็รู้สึกผิด เพราะศิษย์กับอ. เรื่องเเบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้อยู่เเล้ว เเค่คิดผมยังรู้สึกผิดเลย เเต่อีกใจนึงก็ไม่อยากโกหกความรู้สึกตัวเอง อยากให้ช่วยหน่อยครับ