สิ่งที่สูญเสียไปในชีวิตจากผู้ชายเลวๆ หนึ่งคน

ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมาตั้งกระทู้โดนสมน้ำหน้าใน pantip  แต่ก่อนผมเคยคิดว่าจะมาตั้งกระทู้ที่มีแต่คนอิจฉา ซึ่งตอนนี้ก็คงไม่มีโอกาสได้ตั้งแล้วอาจจะเหมือนการระบาย หรืออยากจะแค่ให้เธอคนนั้นได้มาอ่านซักนิดก็ยังดี

          เรื่องราวของผมก็เกิดขึ้นจากการที่เล่นเว็บที่ชื่อว่า pantip นี้ล่ะซึ่งช่วงนั้นเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ผมได้ตั้งกระทู้เวิ่นเว้อเรื่องความรักบ้าง ความเหงาบ้าง ไปตอบคอมเม้นส์ ตามกระทู้คนโสดบ้าง จนผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งจากที่นี้ โดยการหลังไมล์มาของเธอ ซึ่งตอนแรกผมก็ งง ว่า ใครหว่าเข้ามาทักผม  
ผมยังจำได้อยู่เลยประมาณว่า

          "หวัดดีคะ เห็นการตอบกระทู้ของคุณ แล้วชอบความคิดเห็นหลายๆๆ อย่างน่ะครับน่าจะมีอะไรคล้ายๆๆ กัน เราเป็นเพื่อนกันได้ไหม"
          "ชื่อล็อคอินก็เหมือนชื่อเพลงที่เราชอบ"

          วันนั้นล่ะผมเป็นปลื้มเลย จำได้ว่าน่าจะเป็นเวลากลางคืนประมาณ ทุ่ม 2 ทุ่มนี้ ล่ะ ตอนนั้นผมอยู่ที่หอที่ต่างจังหวัดซึ่งด้านหลังเป็นป่าอ้อย ต้องเปิดประตูหลังบ้านให้เจอคลื่นสัญญาณอันน้อยนิด ยุงก็จะหาม แต่กลายเป็นว่าผม มีความสุขอยู่กลับการตอบกระทู้หลังไมค์ของเธอซะอย่างนั้น

           จากนั้นผมก็คุยหลังไมค์กับเธอตลอดที่มีเวลาว่าง ช่วงนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร ก็คิดว่ามีเพื่อนคุยเพิ่มมาอีกคน  ตอนนั้นก็มีการแลกfacebook ส่งรูปกันให้ดู นาทีแรกที่เห็นรูปคนที่เราคุยด้วยทุกๆ วัน   แว๊บแรก "เอ๋ยน่ารักอะ ขาวจั๊ว ถึงจะทำหัวทองก็เถอะ"

           ช่วงนั้นพอดีเธอไปเที่ยวเชียงราย เธอก็อัพรูปโน้นนี้นั้น  เราก็อดชื่นชมไม่ได้ว่าเก่งนะนี้ไปเที่ยวคนเดียวได้ชอบๆ จากคุยเป็นอาทิตย์ก็ เป็น 2 อาทิตย์  ผมก็เลยตัดสินใจนัดเจอเธอ โดยการชวนไปดูหนัง  เธอบอกว่าผมชั่งกล้านะชวนไปดูหนังพึ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เธอก็ตอบตกลง  
          
          เจอกันครั้งแรกเธอในชุดเสื้อยืด กระโปรงยาว คลุมข้อเท้าเดินมาจากบันไดเลื่อน ลงมาก้อเหมือนในรูปนะ แต่ตัวกระเปี้ยกเดียวหรือเตี้ยนั้นเอง

          จากนั้นก็เดินไปโรงหนังแต่เธอเดินเร็วมากๆ ผมก็พยายามเดินตามให้ทันก็แบบจะเดินเร็วไปไหนคนกรุงเทพ
    
          เรื่องที่ดูคือ สไปเดอร์แมน ปกติแล้วเธอจะดูแต่ หนังซับ ซึ่งเราก้อไม่เคยดูเลย ดูแต่พากย์ไทยตลอด( แบบว่า อ่อนอังกฤษอย่างแรง) แต่เธอก็บอกดูพากย์ไทยก็ได้ ไม่ได้ดูนานแล้ว หลังจากนั้นก็ทานข้าวกัน เสร็จผมก็กลับบ้านที่กาญจนบุรี

          ผมก็คุยกลับเธอเรื่อยมา คงไม่ต้องคุยหลังไมค์แล้ว คุยโทรศัพท์บ้าง เฟสบุ๊คบ้าง ก็มีความสุขดีครับ
          
          แล้ววันสำคัญของผมก็มาถึงคือการได้เป็นแฟนกับเธอคนนี้ โดยการเป็นแฟนกันครั้งนี้คือการที่เธออยากมาเที่ยว กาญจนบุรี (ผมมาทำงานที่นี้) ผมก็พาไปเที่ยว ตอนแรกผมก็คิดว่าเธอไว้ใจเรามากๆ ที่เราจะพาเขาไปเที่ยวที่นู้นที่นี้ แต่ก็ขอบคุณเธอที่ไว้ใจในตัวผม  หลังจากวันนั้นเราก็ตกลงเป็นแฟนกัน (ในใจนะครับ ไม่ได้ออกมาเป็นคำพูด )

          ผมก็ไปหาเธอบ้าง เธอมาหาผมบ้าง ช่วงนั้นเป็นช่วงที่มีความสุขมากๆ ครับ คบกันทุกอย่างเข้ากันได้หมดเลย เคยคิดว่าทำไมเราโชคดีแบบนี้ มีคนที่เข้าใจ คุยรู้เรื่องไปทุกอย่าง คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร  

          แล้วปัญหาก็เริ่มเข้ามาทดสอบ คือผมต้องย้ายกลับไปทำงานที่บ้านเกิด แล้วคือที่บ้านไม่ทราบว่าผมมีแฟนที่คบกันอยู่  ที่บ้านค่อนข้างมองโลกแบบระวัง (ผมเป็นลูกชายคนเดียว)กลัวว่าจะโดนเขาหลอก คิดว่าเขาไม่ดีบ้างล่ะ คือแรกๆ ผมนี้แบบเครียด จะอะไรกันนักกันหนา  ก็เลยต้องพาเธอมาบ้าน ก็น่าสงสารเธอที่ทำตัวเกรงๆ ทำไรไม่ค่อยถูก  หลังจากนั้นปัญหาเรื่องนี้ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนผมกับเธอผ่านปัญหาที่บ้านได้ แต่ปัญหาอีกอย่างคือเวลาผมกับเธอเจอกันก็จะลดลง คือจากปกติเจอกันทุกอาทิตย์ ก็เหลือเป็น อาทิตย์เว้นอาทิตย์

         ตอนนั้นปัญหาที่เกิดก็คือตัวผมเอง เมื่อเริ่มมีเวลาไม่ค่อยเจอเค้า เริ่มทำนิสัยที่ไม่ดี เริ่มเล่นโปรแกรม WeChat เล่นโปรแกรมหาคู่ ถามว่าตอนแรกก็เล่นไปเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร มีคนคุยสนุกสนาน แต่ผมกับลืมคิดถึงจิตใจคนที่เป็นแฟนเราว่าเค้าจะรู้สึกอย่างไร ถ้าแฟนของเราไปคุยกับคนอื่น เค้าก็บอกผมซึ่งตอนนั้นก็ยังผมก็ยังเหมือนไม่สำนึกผิด คิดว่าก็ไม่ได้คิดจะเลิกหรือมีใคร จากวันนั้น โปรแกรมนี้ก็กลายเป็นโปรแกรมที่เธอเกลียดไปเลย (โปรแกรมขึ้นอยู่กับผู้ใช้นะครับ ไม่ใช่ความผิดโปรแกรม)

        แล้วเรื่องก็มีอีก ก็เกิดจากผมอีกนั้นละครับจากความไม่รู้จักพอของตัวเอง ทำให้เกิดเรื่องผมถึงขั้นจะบอกเลิกแฟนเพราะไปเจอคนอื่นก็จากโปรแกรมหาคู่อีกนั้นล่ะ ซึ่งตอนนั้นผมกลับตัวกลับใจได้ทัน แต่เรื่องมันจะเกิดก็ต้องเกิด แฟนผมจับได้ว่าคุยกับผู้หญิงอื่นถึงขั้นจะเลิกกับเขา แต่ครั้งนี้เธอยอมอภัยให้ผมอีก แล้วผมก็สัญญาว่าจะไม่ทำอีกแล้ว

        แต่ปัญหาที่สำคัญสุดก็คือตัวผมเอง (ระหว่างที่คบกันเธอไม่เคยจะสร้างปัญหาอะไรให้ผมเลย เธอดีทุกอย่าง) คือว่าเธอได้ซื้อบ้านแล้ว เธอก็พาหลานของเธอมาอยู่ นั้นก็เริ่มทำให้ผมคิดว่าอ้าวแล้วเมื่อไรจะได้มีอนาคตกัน เหมือนคบกันไปเรื่อยๆ (แต่เธอบอกแล้วว่าให้รอก่อน) จนตอนนั้นผมเริ่มทำตัวมีปัญหาตลอด เหมือนเด็กโดนแย่งความรัก เธอก็ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนเมื่อก่อน ไปเที่ยวไหนก็ไม่ค่อยได้ไปด้วยกัน พอจะไปก็จะมีเรื่องหลานเข้ามาเสมอ คือหลานกลายเป็นเรื่องอันดับหนึ่งของเธอไป (ซึ่งถามว่าถูกต้องไหมคือถูกทุกอย่าง แต่ผมไม่ดีเอง)

       จนผมมาจุดที่คิดว่า เราคงไปด้วยกันไม่ได้แล้ว คือช่วงนั้นผมกับเธอวันหนึ่งๆ จะไม่ค่อยได้ติดต่อกัน เธอกลับมาก็เหนื่อย  ก็จะคุยกันอย่างมากประมาณ 20 นาที ผมก็เริ่มคิดว่าไม่ไหวแล้วถ้าเป็นแบบนี้ ก็เลยคิดว่าจะเลิกกลับเธอ ตอนนั้นก็ผมก็เริ่มทำตัวห่าง เสาร์-อาทิตย์ ที่ต้องไปหาก็ไม่ไปอ้างติดธุระ ติดงานบ้างล่ะ จนเธอเริ่ม สงสัย ว่าเป็นอะไร พูดแปลกๆ ดูแปลกๆ ไป

         คนเรามันจะมีเรื่องนะครับ เธอก็เลยเอา user ที่ผมใช้ประจำ ไป serach หาใน google ไปเจอไอ้สิ่งที่ผมสมัครเอา เว็บจับคู่บ้าง หาคู่บ้าง ไอ้ที่ร้ายแรงที่สุดคือ เว๊บสวิ๊งกิ้ง (ถามว่าผมไปสมัครไอ้เว๊บนี้ทำไม ผมแค่อยากรู้อยากเห็นเฉยๆ แต่ทำจริงๆ ผมไม่กล้าหรอกครับกลัว) จนเธอทนผมไม่ได้ก็แค็ปมาให้ผมดู คือมันก็เป็นจริงตามที่ผมทำ ผมก็ยอมรับ

        ซึ่งเธอคงทนผมไม่ไหวแล้ว ถามว่าเข้าทางผมไม่มันเป็นเรื่องเข้าทางเลยผมเลยปล่อยให้เลยตามเลย คือเข้าไปขอโทษไม่มีอะไรแก้ตัว ตอนนั้นผมไม่เคยคิดจะง้ออะไรเธอเลย คือปล่อยให้เธอไปจากชีวิตของผมดีแล้ว ผมทำเธอเสียใจมาหลายครั้งแล้วบวกกับปัญหาต่างๆ ที่มีมา ผมก็เลยปล่อยเธอไป ก่อนไปเธอก็บอกให้ผมใช้ชีวิตแบบที่ต้องการซะ จากนั้นผมก็ไม่ติดต่อเธออีกเลย  ประมาณ 3 เดือน ผมก็ใช้ชีวิตของผมตามปกติ ก็ไม่ได้มีใครใหม่ ตอนแรกคิดว่าสบายแล้วชีวิต เดี๋ยวก็หาใหม่ แต่มันไม่ใช่เลยผมยังไม่ลืมเธอคนนั้น  กลายเป็นว่าผมกลับมองหาเธอคนนั้นคนที่ผมทิ้งเธอไปอย่างไม่คิดอะไร
      
       ผมยังคงรักเธอ คิดถึงเธอ คิดถึงเธอทุกวัน แต่ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำเลวร้ายเกินไปกว่าเธอจะรับได้ ผมเลยได้เเต่ยอมรับ

       วันนี้ ผมกับนึกถึงสิ่งที่เคยมี เคยเป็น นึกถึงทุกๆอย่างของเธอ ในวันที่เขาไม่อยู่ให้เราได้เห็นอีกต่อไป คนเรามักจะมองเห็นสิ่งนั้นมีค่าในวันที่ไม่มีสิ่งนั้นอยู่ข้างกายอีกแล้ว

       กระทู้ที่ผมเขียนขึ้นมานี้ ผมแค่อยากให้รับรู้ว่าถ้าใครที่กำลังเป็นเหมือนผม เคยทำแบบผม ถ้าคุณยังมีเวลา  ได้คิดซักนิดถึงสิ่งที่คุณกระทำอยู่ อยากให้คิดถึงคนที่รักคุณให้มากๆ ว่าเค้าจะคิดอย่างไรถ้ารู้ว่าคนที่เธอรักคิดนอกใจ อย่าคิดว่าเดี๋ยวก็ดีกัน ไม่ไปไหนหรอกถึงจะจับได้ เดี๋ยวก็ง้อได้ สิ่งนั้นคือ การเห็นแก่ตัว โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกถึงอีกคน เมื่อคุณรู้ตัวอีกที่สิ่งที่มีค่าที่สุดจะไม่ได้อยู่กับคุณอีกแล้ว

       จนตอนนี้ผมได้สูญเสียสิ่งที่มีค่ามากในชีวิตของผมไปแล้ว ทุกๆ สิ่ง ทุกอย่างที่เป็นเธอคือ สิ่งมีค่าสำหรับผม แต่ผมรู้ค่าในวันที่มันสายเกินไปเสียแล้ว และคงไม่มีทางจะได้กลับคืนมา

       ปล . ผมไม่ทราบว่ากระทู้นี้เธอคนนั้นจะได้เห็นหรือได้อ่านหรือไม่แต่อยากจะบอกให้คุณได้รู้ไว้นะครับว่า ผมดีใจและโชคดีมากที่ชีวิตนี้ครั้งหนึ่งผมเกิดมาแล้วได้เจอคุณ ได้รักคุณ ได้อยู่กับคุณ ผมขอโทษกับทุกๆ เรื่องที่ทำให้คุณเสียใจ ผมคิดได้เมื่อวันสายเกินไปแล้ว...