ผมตัดสินใจสมัครพันทิป เพื่อเล่าเรื่องราวของผู้ชายที่ไม่เอาไหนแบบผมนะครับ หวังว่าจะเตือนสติผู้ชายหลายๆคนที่กำลังทำตัวแย่ๆกับคนที่รักเราอยู่ (ถ้าคิดว่าเรื่องที่ผมพิมมา มันกระทบต่อตัวเค้า ผมก็จะลบกระทู้ออกนะครับ) ผมพิมเก็บไว้เมื่อคืนเลยโพสทีเดียวเลย
เรารู้จักกันมาได้ 5 ปีละมั้งครับ ตั่งแต่ผมอยู่ ม.4 น้องเค้าน่ารักมากครับ เรียกได้ว่าฮ๊อตในโรงเรียนเลยก็ว่าได้ ส่วนตัวผมก็น่าจะพอๆกันมั้ง ก็มีรุ่นน้อง มีคน มาชอบอยู่บ้าง ครั้งแรกที่เราเจอกันผมกำลังเล่นบาสอยู่ที่สนามฝั่ง ม.ต้น รถตู้น้องเค้าเข้ามากลับรถแถวสนามบาสพอดี น้องเค้าคงจะเห็นผมจากข้างในรถ ผมกลับมาบ้านก็มาเปิดเฟสบุ๊คเล่น น้องเค้าก็แอดมาครับ
เค้าก็ทักมาว่า พี่ใช่คนที่เล่นบาสอยู่ที่สนาม ใช่ป่าว พี่ขาวมาก ตอนนั้นผมก็งงๆครับ แล้วน้องเค้าก็เล่าให้ฟังว่ารถตู้เข้าไปกลับรถพอดี ผมก็นึกออก ว่าเห็นรถตู้เข้ามากลับรถอยู่ หลังจากนั้นเราก็คุยกันตลอด ผมก็เฉยๆนะไม่ได้คิดอะไร แต่พอคุยไปด้วยกันนานๆ น้องเค้าเป็นคนชวนคุยเก่งครับ คุยสนุกมาก แบบเป็นคนเฟรนรี้ น่าจะเรียกยังงี้ แล้วผมก็ชวนน้องเค้าไปดูหนังครับ ตอนคุยกันผมไม่เคยเจอตัวจริงน้องเค้าเลย ได้แต่ดูในรูป ตอนแรกผมก็คิดว่าน้องเค้าคงจะอ้วน เพราะดูจากมุมถ่ายรูป
ครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมชวนน้องเค้าไปดูหนัง ผมยังจำเรื่องแรกที่เราดูด้วยกันได้เลย Fight Night ตอนนั้นผมซื้อตั๋วแล้วมารอน้องเค้านานมากครับ น้องเค้าก็บอกว่ารถติด ตอนนั้นหลังก็เริ่มฉายไปแล้ว 20 นาทีได้มั้ง ก็รอจนน้องเค้ามา ตอนนั้นผมเห็นน้องเค้าเดินมา ครั้งแรกที่ผมเห็นน้องเค้า ผมรู้ตัวเลยครับว่าตกหลุมรักน้องเค้าแล้ว หลังจากนั้นมาผมก็คุยกับน้องเค้ามากขึ้นกว่าเดิม แล้วผมก็ตัดสินใจขอเค้าเป็นแฟนครับ น้องเค้าก็ตอบตกลง ตอนนั้นผมมีความสุขมาก เห็นอะไรก็มีความสุขไปหมด
เป็นแฟนกันได้ 2 วันครับ น้องเค้าก็โทรมาบอกว่า เราเป็นพี่น้องกันดีกว่า ผมงงมาก ถามน้องเค้าว่าอำกันเล่นป่าว พึ่งเป็นแฟนกัน 2 วัน หลังจากนั้นก็เหมือนน้องเค้าตัดขาดไปจากผมเลย แต่ผมก็ยังรักน้องเค้าอยู่นะ ไม่รู้ว่าคำว่ารักมันเร็วไปรึป่าว แต่ผมก็ยังตามดูน้องเค้าห่างๆ ผมส่องเฟสน้องเค้าทุกวัน เชื่อปะผมเห็นน้องเค้าถ่ายรูปคู่กับคนอื่นหรือเห็นคุยอยู่กับคนอื่นผมปวดใจมาก มันปวดใจจริงๆครับ แล้วทุกเย็น หลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายผมจะรีบ ไปเล่นบาสฝั่ง ม.ต้น ที่ผมไปเล่นทุกวันเพราะผมอยากเจอน้องเค้าจริงๆ แค่ได้เห็นก็พอจริงๆแล้วครับตอนนั้น ผมจะรู้ว่าน้องเค้าเรียนห้องไหน ตึกอะไร ผมจะถามจากน้องที่อยู่ห้องเดียวกับน้องเค้า ผมก็ทำยังงั้นทุกวันครับ จนปีใหม่ ผมเข้าไปในเฟส แล้วเห็นน้องเค้าไปฉลองวันปีใหม่ที่บ้านเพื่อนผม น้องเค้ากำลังคุยอยู่กับเพื่อนผมครับ ผมเสียใจมาก บอกตัวเองว่า เอาหวะ เราต้องตัดใจ ลืมได้แล้ว มันก็เกือบปีแล้ว ที่เป็นแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็พยายามทำใจครับ มันก็ลืมๆไปได้ ก็มีบางทีเพื่อนก็แซวเล่นๆ ก็เจ็บจริงนะครับ เพื่อนคงแซวแค่ขำๆเราไม่ได้คุยกันอีกเกือบปีครับ ตอนนั้นผมก็ลืมๆเรื่องน้องเค้าไปแล้ว แต่ก็พอได้ยินจากเพื่อนว่าน้องเค้าคุยกับใคร คบกับใครอยู่
จนผมขึ้น ม.5 ครับตอนนั้นน้องเค้าขึ้น ม.4 พอดี เราก็ได้เจอกันอีก โรงเรียนผมจะแยกฝั่ง ม.ต้น กับ ม.ปลาย ตอนเจอกันครั้งแรกผมก็เฉยๆละครับ เหมือนตัดใจไปแล้ว เจอกันก็โอเค ดีใจอยู่นะที่ได้เจอกัน แต่ก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว เราก็เจอกันเกือบทุกวันครับ เพราะห้องผมมันอยู่ชั้นเดียวกันน้องเค้าผมดี ผมก็จะเดินผ่านทุกวัน ตอนนั้นผมก็เริ่มสังเกตได้นะ ว่าแบบเวลาเดินผ่านๆ น้องเค้าจะทำตัวแปลกๆ แล้วเพื่อนน้องเค้าก็จะแซวน้องเค้า แต่ผมก็เฉยๆอะ ไม่ได้คิดไรมาก จนน้องเค้าทักทวิตเตอมา ตอนนั้นผมเพิ่งหัดเล่นทวิตเตอ ก็ทักมา ใช้คำเรียกว่าพี่ ผมก็งงนะ เพราะทุกทีเราคุยกัน ผมจะแทนตัวเองว่าเรา จะใช้ชื่อเล่นเรียกเค้า เค้าก็จะเรียกชื่อเล่นผม หลังจากนั้นผมก็คุยเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้คิดไรนะ ก็มีคุยเฟสกันมั้ง ตอนนั้นยอมรับเลยครับ ว่าผมไม่ได้สนใจน้องเค้าเลย ผมก็มีไปคุยกับคนอื่นนะ มีไปชอบคนโน้นคนนี้ แต่เราเค้าก็ยังทักมาปกติ แม้บางครั้งผมจะไม่ตอบเลยก็ตาม
ก็มีเข้าไปตอบมั้งครับ แต่น้องเค้าก็ยังทักมาสม่ำเสมอ ก็เป็นแบบนี้อยู่อีกเกือบปีมั้ง ตอนนั้นผมก็เริ่มรู้สึกกับน้องเค้าขึ้นมาทีละนิดๆ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่ก็มีบางครั้งเหมือนเห็นน้องเค้าไปคบกับคนโน้นคนนี้ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็คุยกันแบบนี้จนผม จบ ม.6 น้องเค้าก็ทำของปัจฉิมมาให้ ผมก็ดีใจนะที่น้องเค้าเอามาให้ ผมยังจำได้อยู่ทุกวันนี้เลย มันเป็นกล่องธรรมดา เล็กๆ เปิดมาข้างในก็เป็นตุ๊กตาหมีขนนุ่มมาก แล้วก็มีข้อความเขียนใส่กระดาษไว้ข้างในกล่อง น้องเค้าเขียนว่าชอบผมครับผมยังจำได้เลย
จนผมขึ้นปี 1 เราก็ยังคุยกันทุกวัน ก็มีบางช่วงที่ผมหายไปเลย แบบเข้า ปี1 ก็ต้องไปเจอ ผญ ที่มหาลัย ก็มีไปคุยกันบ้าง ก็ช่วงนั้นผมอกหักครับ เศร้ามาก ผมก็บอกน้องเค้าว่าอกหักมาไรบ้าง แต่น้องเค้าก็ยังตอบนะครับ ก็พูดปลอบผม เหมือนเค้าเป็นห่วงผมมาก ขนาดผมหายไปนาน เค้ายังรอผมเลย ก็ใช้เวลากว่าจะหายเฮริท 1 เทอมครับ เข้าเทอม 2 ผมก็คุยกับน้องเค้า ดีขึ้นเรื่อยๆ ก็เหมือนผูกพันกันไปแล้วมั้ง คุยกันมาตอนนั้นก็จะ 4 ปีละ จนวันลอยกระทงผมชวนน้องเค้าไปลอยกระทงครับ ลอยเสร็จ ผมก็ขอน้องเค้าเป็นแฟน ผมยังจำภาพได้เลยตอนขอเค้าเป็นแฟน นึกแล้วมันมีความสุขจิงๆ เค้าคงจะเขิน แล้วตอบมาแค่ ก็ได้
เราก็เป็นแฟนกันครับ ช่วงนั้นทุกอย่างมันโอเคมาก ผมดูแลใส่ใจทุกอย่าง ก็เราไปเที่ยวถนนคนเดินด้วยกันครับ แล้วมันบังเอิญมาก ไปเจอพ่อแม่ผม หลังจากนั้นพ่อแม่ก็รู้เรื่องครับ พ่อกับแม่ผมชอบน้องเค้ามาก น้องเค้าเป็นคนน่ารัก นิสัยดีครับ พ่อแม่เลยชอบมาก น้องผญผมก็ชอบด้วย เหมือนกันสนิทกันเป็นเพื่อนเลยก็ว่าได้ มันก็มาถึงระยะหลังๆครับ ผมเริ่มทำตัวแย่ๆกับน้องเค้า
ช่วงนั้นผมติดเกมมาก บางคำที่พูดออกไป ก็เป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจมาก บางทีเล่นแพ้แล้วก็อารมณ์เสีย ก็มาลงที่เค้า คือตอนนั้นผมทำตัวแย่จริงๆครับ มาคิดทบทวนวันนี้ พ่อผมยังเตือนผมเลย ว่าทำไมทำกับน้องเค้ายังงี้ แต่ผมก็ไม่ฟังครับ ไม่สนใจ ยังทำตัวแย่ๆ แบบนี้ต่อไป ทำน้องเค้าร้องไห้ก็หลายรอบครับ ผมจำได้หมดว่าทำเรื่องแย่อะไรไว้มั้ง จนน้องเค้าคงทนไม่ไหวครับ บอกเลิกผม ตอนเลิกกับไปสักพัก ผมก็คิดได้ครับว่า มันขาดน้องเค้าไม่ได้จริงๆ ผมก็กลับไปง้อ ไปขอโทษ พ่อผมก็ช่วยคุยให้ด้วย ผมก็ไม่รู้นะว่าคนอื่นจะมองยังไง ว่าเหมือนพ่อเราไปง้อเค้าให้ด้วย จะมองพ่อเราแย่ๆรึเปล่า ผมก็บอกเค้าครับ ว่าขอโอกาศอีกสักครั้ง ผมจะทำมันให้ดีขึ้น ผมสัญญา
หลังจากนั้นเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม ผมก็ทำตัวดีมากครับ ช่วงนั้น พ่อกับแม่ก็บอกว่าผมทำตัวดีนะ ก็เหมือนจะดีใจ ทุกอย่างโอเคมาก จนผ่านไปสัก 2 3 เดือน ผมก็เริ่มกลับมาทำตัวแย่ๆอีกแล้วครับ ทีนี้หนักกว่าเดิม ผมคุยกับผู้หญิงคนอื่นด้วย ไม่สนใจน้องเค้าเลย ผมคุยแชทให้เห็นเลยนะครับ มาคิดๆดูแล้วผมมันเลวมาก ก็มีบางครั้งครับที่ พ่อกับแม่ผมจะไปทำธุระแถวบ้านน้องเค้า ก็จะแวะไปรับน้องเค้าแล้วรวดไปส่งที่บ้านด้วย แต่วันนั้น ผมไปทำโปรเจคหอเพื่อนผช เพราะต้องเขียนโค้ดโปรแกรมด้วยกัน พ่อก็โทรมาว่าเดียวจะไปรับไปส่งพ่อทำธุระหน่อย ผมก็โอเค จนพ่อมาถึง ผมเปิดรถไปตกใจเลยครับ น้องเค้ามาด้วย แต่พ่อผมไม่ได้บอก คือผมก็พูดออกมาเลยนะ ว่ามาทำไม พ่อผมก็มองหน้าผมเลย ไม่คิดว่าผมจะพูดคำแบบนี้ออกมา น้องเค้าคงพยายามอดทนตลอดทั้งทาง เพราะผมพูดไม่ดีกับน้องเค้าตลอดทั้งทางครับ ก็มีบ่นกับพ่อมั้ง ขุดเรื่องแย่ๆมาพูดมั้ง คือบางทีตอนคบกันตอนผมทำแย่ๆกับเค้า เค้าก็จะถามผมนะครับ ว่าอยากจะเอาคืนเรื่องตอน ม.3 รึป่าว เราจะทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมากครับ เรื่องเมื่อตอน ม.3 เวลาทะเลาะกัน ผมจะหยิบเรื่องนี้มาพูดทุกที ก็จนไปทำธุระแล้วกินข้าวอะไรด้วยกัน ตอนกินข้าวผมก็ยังทำแย่ๆครับตอนนั้น คือผมก็เห็นนะว่าน้องเค้าเหมือนจะร้องไห้เลย แต่ผมก็ยังทำไม่ดีต่อ กินข้าวเสร็จก็ไปส่งน้องเค้าที่บ้าน แล้วพ่อก็มาส่งผมที่หอ พ่อกับแม่ผมก็บ่นกับผมตลอดทั้งทางว่า ทำไมทำตัวยังงี้ ทำไมทำนิสัยแบบนี้ คือด่าเลยครับ บางคำมันรุนแรงจิงๆ ที่พ่อแม่ด่าผม แต่ผมก็เฉยๆครับ คือตอนนั้น มันเหมือนคุยกับคนอื่นอยู่ด้วยเลยไม่ได้สนใจอะไร
จนกลับมาที่หอเพื่อนก็นั่งทำโปรเจคกับต่อ อยู่ๆน้องเค้าก็โทรมาครับ บอกว่าเราเลิกกันเถอะ คือตอนนั้นผมก็เสียใจนะ ก็ถามว่าจะเลิกกันจริงๆหรอ น้องเค้าก็ยืนยันครับ ผมก็เลิกไป คุยเสร็จผมก็กลับมาทำงานต่อ แค่บอกเพื่อนว่าเลิกกับน้องเค้าละ เพื่อนก็ถามว่าจะเลิกกันทำไม คบกันมาตั้งนาน ผมก็แค่ยิ้มครับ แล้วก็นั่งทำงานต่อ จากนั้นมาผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลย ก็มีบางครั้งที่ผมเข้าไปดูในเฟสน้องเค้า น้องเค้าก็เพ้อนะครับ แต่ผมก็ไม่สนใจ ทวิตเตอที่น้องเค้าล๊อคอินไว้ในเครื่องผม ผมก็ไม่ได้ออกครับ ถึงแม้ตอนเลิกกันน้องเค้าจะบอกให้ออก ผมก็ยังเข้าไปดูตลอดเห็นน้องเค้าเพ้อ
จนมาวันนี้ครับ เหตุผลของผมมันอาจจะฟังไม่ขึ้นนะครับ หรือมันอาจจะบ้า วันเสาร์ที่ผ่านมาผมไปคอนเสริตมาครับ ได้ฟังวง Lomosonic ผมนั่งฟังทุกเพลงครับ จนถึงเพลง ขอ รู้มั้ยครับ ว่ามันทำให้ผมนึกถึงน้องเค้า หลังจากนั้นกลับมา ผมก็ทักน้องเค้าไปครับ ก็เหมือนบอกว่าเราจะกลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้รึป่าว น้องเค้าก็บอกผมว่า ไม่ใช่ของตายนะ จะไปก็ไปจะกลับมาก็มา แล้วน้องเค้าก็ถามผมว่า 6 เดือนที่ผ่านมาไปทำอะไรอยู่ ตอนนี้น้องเค้าตัดใจจากผมไปแล้ว ผมเสียใจมากครับ นั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ว่าจริงๆแล้วผู้หญิงที่เค้ารักผมมาก ผู้หญิงที่ดีๆ ผู้หญิงที่ผมจะดูแลเค้าไปตลอดชีวิต อยู่ข้างๆผมมาตลอดแท้ๆ แต่ผมก็กลับทำร้ายเค้า ที่ผ่านมา 6 เดือนตั่งแต่เลิกกัน ผมไม่เคยสนใจ ไม่เคยกลับไปคุยกับเค้าเลย ตอนเลิกกันใหม่ๆ เค้าก็ยังโทรมาหาพ่อผม ว่าทำไมผมต้องทำกับเค้ายังงี้ พ่อผมก็ตอบไม่ได้ คือผมเป็นผู้ชายที่แย่มากครับ พ่อกับแม่ก็เสียใจที่ผมทำแบบนี้กับน้องเค้า เพราะพ่อกับแม่ชอบน้องเค้ามาก พ่อผมก็เคยบอกบ่อยๆว่ารักน้องเค้าเหมือนลูกสาวอีกคนเลย ก็หลังจากวันที่คอนเสริตกลับมา ไม่รู้ผมคิดบ้าอะไร ผมตัดสินใจขับรถจากบ้านผมไปบ้านน้องเค้าเลยครับ ร้อยกิโลได้มั้ง ใบขับขี่ผมก็ยังไม่ได้ทำ แต่ผมก็ตัดสินใจไปครับ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องไป แต่ใจมันอยู่โน้นแล้ว ผมก็บอกพ่อว่าจะไปนะ พ่อก็บอกอย่าไปนะ
แต่ผมก็แอบไปจนได้ครับ ผมก็ทักไปบอกน้องเค้าว่าจะไปหาที่บ้านนะ อยากคุยด้วย จริงๆผมอยากไปคุยกับคนในครอบครัวเค้าด้วย แต่ไม่รู้ว่าครอบครัวเค้าจะเกลียด ครอบครัวผมไปด้วยรึป่าว เพียงเพราะตัวผมคนเดียว ก็ไปถึงผมก็รู้นะครับว่ายังไงเค้าก็ไม่ออกมา ยังไงก็ต้องโดนไล่กลับ แต่ผมก็ยังหวังไว้ว่าสักนิดเค้าคงจะออกมาคุยด้วย ผมยืนรอหน้าบ้านเค้าเกือบชมครับ ตอนนั้นมัน 3 ทุ่มหน่อยๆ ได้ หนาวมาก ผมก็ทักเฟสไปบอกน้องเค้าก็ตอบมาว่า กลับไปเถอะ จนผมตะโกนเรียกชื่อไปทีนึง น้าเค้าก็ออกมาครับ บอกให้ผมกลับไปเถอะ พ่อแม่จะเป็นห่วง ต่างคนต่างอยู่ก็ดีแล้ว ผมคิดว่าครอบครัวเค้าคงจะเกลียดผมมากครับ ที่ผมมาทำยังงี้กับน้องเค้า ก็คิดทบทวนตลอดทั้งทางกลับบ้านนะครับ ก็เล่าให้พ่อฟังว่าขับรถไปไหนมา พ่อก็โกรธมาก แต่ก็อธิบายให้พ่อเข้าใจ
สุดท้ายนี้ ผมก็ไม่รู้นะครับว่ามันพอจะมีหนหางไหนทำให้เรากลับมาเหมือนเดิม ไม่รู้ว่ามันจะมีความหวังอยู่รึป่าว แต่ผมก็จะพยายามนะครับ ถึงรู้ว่าไม่มีหวัง แต่ความรู้สึกผมมันยังบอกว่ายังมีหวังอยู่ ถึงแม้ 6 เดือนที่ผ่านมา ผมไม่ได้สนใจเค้าเลย แต่ผมก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า คนที่ผมรัก ผมพร้อมจะดูแลเค้าไปตลอดชีวิต อยู่ตรงนี้แล้ว มาคิดได้ตอนนี้ไม่รู้มันจะสายไปแล้วรึป่าว แต่ผมก็จะรอนะ
ผมตัดสินใจสมัครพันทิป เพื่อเล่าเรื่องราวของผู้ชายที่ไม่เอาไหนแบบผมนะครับ หวังว่าจะเตือนสติผู้ชายหลายๆคนที่กำลังทำตัวแย่ๆ
เรารู้จักกันมาได้ 5 ปีละมั้งครับ ตั่งแต่ผมอยู่ ม.4 น้องเค้าน่ารักมากครับ เรียกได้ว่าฮ๊อตในโรงเรียนเลยก็ว่าได้ ส่วนตัวผมก็น่าจะพอๆกันมั้ง ก็มีรุ่นน้อง มีคน มาชอบอยู่บ้าง ครั้งแรกที่เราเจอกันผมกำลังเล่นบาสอยู่ที่สนามฝั่ง ม.ต้น รถตู้น้องเค้าเข้ามากลับรถแถวสนามบาสพอดี น้องเค้าคงจะเห็นผมจากข้างในรถ ผมกลับมาบ้านก็มาเปิดเฟสบุ๊คเล่น น้องเค้าก็แอดมาครับ
เค้าก็ทักมาว่า พี่ใช่คนที่เล่นบาสอยู่ที่สนาม ใช่ป่าว พี่ขาวมาก ตอนนั้นผมก็งงๆครับ แล้วน้องเค้าก็เล่าให้ฟังว่ารถตู้เข้าไปกลับรถพอดี ผมก็นึกออก ว่าเห็นรถตู้เข้ามากลับรถอยู่ หลังจากนั้นเราก็คุยกันตลอด ผมก็เฉยๆนะไม่ได้คิดอะไร แต่พอคุยไปด้วยกันนานๆ น้องเค้าเป็นคนชวนคุยเก่งครับ คุยสนุกมาก แบบเป็นคนเฟรนรี้ น่าจะเรียกยังงี้ แล้วผมก็ชวนน้องเค้าไปดูหนังครับ ตอนคุยกันผมไม่เคยเจอตัวจริงน้องเค้าเลย ได้แต่ดูในรูป ตอนแรกผมก็คิดว่าน้องเค้าคงจะอ้วน เพราะดูจากมุมถ่ายรูป
ครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมชวนน้องเค้าไปดูหนัง ผมยังจำเรื่องแรกที่เราดูด้วยกันได้เลย Fight Night ตอนนั้นผมซื้อตั๋วแล้วมารอน้องเค้านานมากครับ น้องเค้าก็บอกว่ารถติด ตอนนั้นหลังก็เริ่มฉายไปแล้ว 20 นาทีได้มั้ง ก็รอจนน้องเค้ามา ตอนนั้นผมเห็นน้องเค้าเดินมา ครั้งแรกที่ผมเห็นน้องเค้า ผมรู้ตัวเลยครับว่าตกหลุมรักน้องเค้าแล้ว หลังจากนั้นมาผมก็คุยกับน้องเค้ามากขึ้นกว่าเดิม แล้วผมก็ตัดสินใจขอเค้าเป็นแฟนครับ น้องเค้าก็ตอบตกลง ตอนนั้นผมมีความสุขมาก เห็นอะไรก็มีความสุขไปหมด
เป็นแฟนกันได้ 2 วันครับ น้องเค้าก็โทรมาบอกว่า เราเป็นพี่น้องกันดีกว่า ผมงงมาก ถามน้องเค้าว่าอำกันเล่นป่าว พึ่งเป็นแฟนกัน 2 วัน หลังจากนั้นก็เหมือนน้องเค้าตัดขาดไปจากผมเลย แต่ผมก็ยังรักน้องเค้าอยู่นะ ไม่รู้ว่าคำว่ารักมันเร็วไปรึป่าว แต่ผมก็ยังตามดูน้องเค้าห่างๆ ผมส่องเฟสน้องเค้าทุกวัน เชื่อปะผมเห็นน้องเค้าถ่ายรูปคู่กับคนอื่นหรือเห็นคุยอยู่กับคนอื่นผมปวดใจมาก มันปวดใจจริงๆครับ แล้วทุกเย็น หลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายผมจะรีบ ไปเล่นบาสฝั่ง ม.ต้น ที่ผมไปเล่นทุกวันเพราะผมอยากเจอน้องเค้าจริงๆ แค่ได้เห็นก็พอจริงๆแล้วครับตอนนั้น ผมจะรู้ว่าน้องเค้าเรียนห้องไหน ตึกอะไร ผมจะถามจากน้องที่อยู่ห้องเดียวกับน้องเค้า ผมก็ทำยังงั้นทุกวันครับ จนปีใหม่ ผมเข้าไปในเฟส แล้วเห็นน้องเค้าไปฉลองวันปีใหม่ที่บ้านเพื่อนผม น้องเค้ากำลังคุยอยู่กับเพื่อนผมครับ ผมเสียใจมาก บอกตัวเองว่า เอาหวะ เราต้องตัดใจ ลืมได้แล้ว มันก็เกือบปีแล้ว ที่เป็นแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็พยายามทำใจครับ มันก็ลืมๆไปได้ ก็มีบางทีเพื่อนก็แซวเล่นๆ ก็เจ็บจริงนะครับ เพื่อนคงแซวแค่ขำๆเราไม่ได้คุยกันอีกเกือบปีครับ ตอนนั้นผมก็ลืมๆเรื่องน้องเค้าไปแล้ว แต่ก็พอได้ยินจากเพื่อนว่าน้องเค้าคุยกับใคร คบกับใครอยู่
จนผมขึ้น ม.5 ครับตอนนั้นน้องเค้าขึ้น ม.4 พอดี เราก็ได้เจอกันอีก โรงเรียนผมจะแยกฝั่ง ม.ต้น กับ ม.ปลาย ตอนเจอกันครั้งแรกผมก็เฉยๆละครับ เหมือนตัดใจไปแล้ว เจอกันก็โอเค ดีใจอยู่นะที่ได้เจอกัน แต่ก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว เราก็เจอกันเกือบทุกวันครับ เพราะห้องผมมันอยู่ชั้นเดียวกันน้องเค้าผมดี ผมก็จะเดินผ่านทุกวัน ตอนนั้นผมก็เริ่มสังเกตได้นะ ว่าแบบเวลาเดินผ่านๆ น้องเค้าจะทำตัวแปลกๆ แล้วเพื่อนน้องเค้าก็จะแซวน้องเค้า แต่ผมก็เฉยๆอะ ไม่ได้คิดไรมาก จนน้องเค้าทักทวิตเตอมา ตอนนั้นผมเพิ่งหัดเล่นทวิตเตอ ก็ทักมา ใช้คำเรียกว่าพี่ ผมก็งงนะ เพราะทุกทีเราคุยกัน ผมจะแทนตัวเองว่าเรา จะใช้ชื่อเล่นเรียกเค้า เค้าก็จะเรียกชื่อเล่นผม หลังจากนั้นผมก็คุยเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ได้คิดไรนะ ก็มีคุยเฟสกันมั้ง ตอนนั้นยอมรับเลยครับ ว่าผมไม่ได้สนใจน้องเค้าเลย ผมก็มีไปคุยกับคนอื่นนะ มีไปชอบคนโน้นคนนี้ แต่เราเค้าก็ยังทักมาปกติ แม้บางครั้งผมจะไม่ตอบเลยก็ตาม
ก็มีเข้าไปตอบมั้งครับ แต่น้องเค้าก็ยังทักมาสม่ำเสมอ ก็เป็นแบบนี้อยู่อีกเกือบปีมั้ง ตอนนั้นผมก็เริ่มรู้สึกกับน้องเค้าขึ้นมาทีละนิดๆ ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่ก็มีบางครั้งเหมือนเห็นน้องเค้าไปคบกับคนโน้นคนนี้ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็คุยกันแบบนี้จนผม จบ ม.6 น้องเค้าก็ทำของปัจฉิมมาให้ ผมก็ดีใจนะที่น้องเค้าเอามาให้ ผมยังจำได้อยู่ทุกวันนี้เลย มันเป็นกล่องธรรมดา เล็กๆ เปิดมาข้างในก็เป็นตุ๊กตาหมีขนนุ่มมาก แล้วก็มีข้อความเขียนใส่กระดาษไว้ข้างในกล่อง น้องเค้าเขียนว่าชอบผมครับผมยังจำได้เลย
จนผมขึ้นปี 1 เราก็ยังคุยกันทุกวัน ก็มีบางช่วงที่ผมหายไปเลย แบบเข้า ปี1 ก็ต้องไปเจอ ผญ ที่มหาลัย ก็มีไปคุยกันบ้าง ก็ช่วงนั้นผมอกหักครับ เศร้ามาก ผมก็บอกน้องเค้าว่าอกหักมาไรบ้าง แต่น้องเค้าก็ยังตอบนะครับ ก็พูดปลอบผม เหมือนเค้าเป็นห่วงผมมาก ขนาดผมหายไปนาน เค้ายังรอผมเลย ก็ใช้เวลากว่าจะหายเฮริท 1 เทอมครับ เข้าเทอม 2 ผมก็คุยกับน้องเค้า ดีขึ้นเรื่อยๆ ก็เหมือนผูกพันกันไปแล้วมั้ง คุยกันมาตอนนั้นก็จะ 4 ปีละ จนวันลอยกระทงผมชวนน้องเค้าไปลอยกระทงครับ ลอยเสร็จ ผมก็ขอน้องเค้าเป็นแฟน ผมยังจำภาพได้เลยตอนขอเค้าเป็นแฟน นึกแล้วมันมีความสุขจิงๆ เค้าคงจะเขิน แล้วตอบมาแค่ ก็ได้
เราก็เป็นแฟนกันครับ ช่วงนั้นทุกอย่างมันโอเคมาก ผมดูแลใส่ใจทุกอย่าง ก็เราไปเที่ยวถนนคนเดินด้วยกันครับ แล้วมันบังเอิญมาก ไปเจอพ่อแม่ผม หลังจากนั้นพ่อแม่ก็รู้เรื่องครับ พ่อกับแม่ผมชอบน้องเค้ามาก น้องเค้าเป็นคนน่ารัก นิสัยดีครับ พ่อแม่เลยชอบมาก น้องผญผมก็ชอบด้วย เหมือนกันสนิทกันเป็นเพื่อนเลยก็ว่าได้ มันก็มาถึงระยะหลังๆครับ ผมเริ่มทำตัวแย่ๆกับน้องเค้า
ช่วงนั้นผมติดเกมมาก บางคำที่พูดออกไป ก็เป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจมาก บางทีเล่นแพ้แล้วก็อารมณ์เสีย ก็มาลงที่เค้า คือตอนนั้นผมทำตัวแย่จริงๆครับ มาคิดทบทวนวันนี้ พ่อผมยังเตือนผมเลย ว่าทำไมทำกับน้องเค้ายังงี้ แต่ผมก็ไม่ฟังครับ ไม่สนใจ ยังทำตัวแย่ๆ แบบนี้ต่อไป ทำน้องเค้าร้องไห้ก็หลายรอบครับ ผมจำได้หมดว่าทำเรื่องแย่อะไรไว้มั้ง จนน้องเค้าคงทนไม่ไหวครับ บอกเลิกผม ตอนเลิกกับไปสักพัก ผมก็คิดได้ครับว่า มันขาดน้องเค้าไม่ได้จริงๆ ผมก็กลับไปง้อ ไปขอโทษ พ่อผมก็ช่วยคุยให้ด้วย ผมก็ไม่รู้นะว่าคนอื่นจะมองยังไง ว่าเหมือนพ่อเราไปง้อเค้าให้ด้วย จะมองพ่อเราแย่ๆรึเปล่า ผมก็บอกเค้าครับ ว่าขอโอกาศอีกสักครั้ง ผมจะทำมันให้ดีขึ้น ผมสัญญา
หลังจากนั้นเราก็กลับมาคบกันเหมือนเดิม ผมก็ทำตัวดีมากครับ ช่วงนั้น พ่อกับแม่ก็บอกว่าผมทำตัวดีนะ ก็เหมือนจะดีใจ ทุกอย่างโอเคมาก จนผ่านไปสัก 2 3 เดือน ผมก็เริ่มกลับมาทำตัวแย่ๆอีกแล้วครับ ทีนี้หนักกว่าเดิม ผมคุยกับผู้หญิงคนอื่นด้วย ไม่สนใจน้องเค้าเลย ผมคุยแชทให้เห็นเลยนะครับ มาคิดๆดูแล้วผมมันเลวมาก ก็มีบางครั้งครับที่ พ่อกับแม่ผมจะไปทำธุระแถวบ้านน้องเค้า ก็จะแวะไปรับน้องเค้าแล้วรวดไปส่งที่บ้านด้วย แต่วันนั้น ผมไปทำโปรเจคหอเพื่อนผช เพราะต้องเขียนโค้ดโปรแกรมด้วยกัน พ่อก็โทรมาว่าเดียวจะไปรับไปส่งพ่อทำธุระหน่อย ผมก็โอเค จนพ่อมาถึง ผมเปิดรถไปตกใจเลยครับ น้องเค้ามาด้วย แต่พ่อผมไม่ได้บอก คือผมก็พูดออกมาเลยนะ ว่ามาทำไม พ่อผมก็มองหน้าผมเลย ไม่คิดว่าผมจะพูดคำแบบนี้ออกมา น้องเค้าคงพยายามอดทนตลอดทั้งทาง เพราะผมพูดไม่ดีกับน้องเค้าตลอดทั้งทางครับ ก็มีบ่นกับพ่อมั้ง ขุดเรื่องแย่ๆมาพูดมั้ง คือบางทีตอนคบกันตอนผมทำแย่ๆกับเค้า เค้าก็จะถามผมนะครับ ว่าอยากจะเอาคืนเรื่องตอน ม.3 รึป่าว เราจะทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมากครับ เรื่องเมื่อตอน ม.3 เวลาทะเลาะกัน ผมจะหยิบเรื่องนี้มาพูดทุกที ก็จนไปทำธุระแล้วกินข้าวอะไรด้วยกัน ตอนกินข้าวผมก็ยังทำแย่ๆครับตอนนั้น คือผมก็เห็นนะว่าน้องเค้าเหมือนจะร้องไห้เลย แต่ผมก็ยังทำไม่ดีต่อ กินข้าวเสร็จก็ไปส่งน้องเค้าที่บ้าน แล้วพ่อก็มาส่งผมที่หอ พ่อกับแม่ผมก็บ่นกับผมตลอดทั้งทางว่า ทำไมทำตัวยังงี้ ทำไมทำนิสัยแบบนี้ คือด่าเลยครับ บางคำมันรุนแรงจิงๆ ที่พ่อแม่ด่าผม แต่ผมก็เฉยๆครับ คือตอนนั้น มันเหมือนคุยกับคนอื่นอยู่ด้วยเลยไม่ได้สนใจอะไร
จนกลับมาที่หอเพื่อนก็นั่งทำโปรเจคกับต่อ อยู่ๆน้องเค้าก็โทรมาครับ บอกว่าเราเลิกกันเถอะ คือตอนนั้นผมก็เสียใจนะ ก็ถามว่าจะเลิกกันจริงๆหรอ น้องเค้าก็ยืนยันครับ ผมก็เลิกไป คุยเสร็จผมก็กลับมาทำงานต่อ แค่บอกเพื่อนว่าเลิกกับน้องเค้าละ เพื่อนก็ถามว่าจะเลิกกันทำไม คบกันมาตั้งนาน ผมก็แค่ยิ้มครับ แล้วก็นั่งทำงานต่อ จากนั้นมาผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลย ก็มีบางครั้งที่ผมเข้าไปดูในเฟสน้องเค้า น้องเค้าก็เพ้อนะครับ แต่ผมก็ไม่สนใจ ทวิตเตอที่น้องเค้าล๊อคอินไว้ในเครื่องผม ผมก็ไม่ได้ออกครับ ถึงแม้ตอนเลิกกันน้องเค้าจะบอกให้ออก ผมก็ยังเข้าไปดูตลอดเห็นน้องเค้าเพ้อ
จนมาวันนี้ครับ เหตุผลของผมมันอาจจะฟังไม่ขึ้นนะครับ หรือมันอาจจะบ้า วันเสาร์ที่ผ่านมาผมไปคอนเสริตมาครับ ได้ฟังวง Lomosonic ผมนั่งฟังทุกเพลงครับ จนถึงเพลง ขอ รู้มั้ยครับ ว่ามันทำให้ผมนึกถึงน้องเค้า หลังจากนั้นกลับมา ผมก็ทักน้องเค้าไปครับ ก็เหมือนบอกว่าเราจะกลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้รึป่าว น้องเค้าก็บอกผมว่า ไม่ใช่ของตายนะ จะไปก็ไปจะกลับมาก็มา แล้วน้องเค้าก็ถามผมว่า 6 เดือนที่ผ่านมาไปทำอะไรอยู่ ตอนนี้น้องเค้าตัดใจจากผมไปแล้ว ผมเสียใจมากครับ นั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ว่าจริงๆแล้วผู้หญิงที่เค้ารักผมมาก ผู้หญิงที่ดีๆ ผู้หญิงที่ผมจะดูแลเค้าไปตลอดชีวิต อยู่ข้างๆผมมาตลอดแท้ๆ แต่ผมก็กลับทำร้ายเค้า ที่ผ่านมา 6 เดือนตั่งแต่เลิกกัน ผมไม่เคยสนใจ ไม่เคยกลับไปคุยกับเค้าเลย ตอนเลิกกันใหม่ๆ เค้าก็ยังโทรมาหาพ่อผม ว่าทำไมผมต้องทำกับเค้ายังงี้ พ่อผมก็ตอบไม่ได้ คือผมเป็นผู้ชายที่แย่มากครับ พ่อกับแม่ก็เสียใจที่ผมทำแบบนี้กับน้องเค้า เพราะพ่อกับแม่ชอบน้องเค้ามาก พ่อผมก็เคยบอกบ่อยๆว่ารักน้องเค้าเหมือนลูกสาวอีกคนเลย ก็หลังจากวันที่คอนเสริตกลับมา ไม่รู้ผมคิดบ้าอะไร ผมตัดสินใจขับรถจากบ้านผมไปบ้านน้องเค้าเลยครับ ร้อยกิโลได้มั้ง ใบขับขี่ผมก็ยังไม่ได้ทำ แต่ผมก็ตัดสินใจไปครับ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องไป แต่ใจมันอยู่โน้นแล้ว ผมก็บอกพ่อว่าจะไปนะ พ่อก็บอกอย่าไปนะ
แต่ผมก็แอบไปจนได้ครับ ผมก็ทักไปบอกน้องเค้าว่าจะไปหาที่บ้านนะ อยากคุยด้วย จริงๆผมอยากไปคุยกับคนในครอบครัวเค้าด้วย แต่ไม่รู้ว่าครอบครัวเค้าจะเกลียด ครอบครัวผมไปด้วยรึป่าว เพียงเพราะตัวผมคนเดียว ก็ไปถึงผมก็รู้นะครับว่ายังไงเค้าก็ไม่ออกมา ยังไงก็ต้องโดนไล่กลับ แต่ผมก็ยังหวังไว้ว่าสักนิดเค้าคงจะออกมาคุยด้วย ผมยืนรอหน้าบ้านเค้าเกือบชมครับ ตอนนั้นมัน 3 ทุ่มหน่อยๆ ได้ หนาวมาก ผมก็ทักเฟสไปบอกน้องเค้าก็ตอบมาว่า กลับไปเถอะ จนผมตะโกนเรียกชื่อไปทีนึง น้าเค้าก็ออกมาครับ บอกให้ผมกลับไปเถอะ พ่อแม่จะเป็นห่วง ต่างคนต่างอยู่ก็ดีแล้ว ผมคิดว่าครอบครัวเค้าคงจะเกลียดผมมากครับ ที่ผมมาทำยังงี้กับน้องเค้า ก็คิดทบทวนตลอดทั้งทางกลับบ้านนะครับ ก็เล่าให้พ่อฟังว่าขับรถไปไหนมา พ่อก็โกรธมาก แต่ก็อธิบายให้พ่อเข้าใจ
สุดท้ายนี้ ผมก็ไม่รู้นะครับว่ามันพอจะมีหนหางไหนทำให้เรากลับมาเหมือนเดิม ไม่รู้ว่ามันจะมีความหวังอยู่รึป่าว แต่ผมก็จะพยายามนะครับ ถึงรู้ว่าไม่มีหวัง แต่ความรู้สึกผมมันยังบอกว่ายังมีหวังอยู่ ถึงแม้ 6 เดือนที่ผ่านมา ผมไม่ได้สนใจเค้าเลย แต่ผมก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า คนที่ผมรัก ผมพร้อมจะดูแลเค้าไปตลอดชีวิต อยู่ตรงนี้แล้ว มาคิดได้ตอนนี้ไม่รู้มันจะสายไปแล้วรึป่าว แต่ผมก็จะรอนะ