มีอยู่ช่วงนั้นผมได้โกรธแฟนของผมมาก เหตผลเรื่องไร้สาระของคู่รัก ผมได้โพสข้อความในหน้าเฟสของผมประมาณว่าไม่หน้ารอเลย โดยไม่คิดอะไรพอตื่นเช้าวันต่อมา ปกติเราจะไปรถไฟพร้อมกันทุกเช้าเลยแต่เช้านี้เธอไม่ได้มารถไฟ ผมก็คิดว่าเธอมาไม่ทันหรือเปล่าผมเลยโทรไปถามเธอแต่โทรไม่ติดขึ้น''โอนสายไม่ว่าง'' [ฮ่าอารมณ์ผมก็คิดไร้สาระเพิ่มอิกแมร้งมีคนอื่นปะวะ] ผมก็โทรๆและรอเธอแต่สายไม่ว่างสักทีจนเพื่อนเธอมาบอกว่าแฟนผมไม่ทันรถไฟ ผมก็เดินไปวิทลัยคนเดียว ผมเป็นห่วงเธอมากผมไม่เห็นเธอมาวิทลัยสักทีผมเลยลองโทรอีกคนสรุปขึ้นรอสาย[ผมคิดทำไมมันรอสายนานจังวะ] ผมเลยลองเอาโทรศัพเพื่อนผมโทรดู สรุปกับโทรติด ผมได้คุยกับเธอ
''เธอบอกว่าไม่อยากไปรถไฟอยากตื่นสาย'' ''ผมก็บอกว่าแล้วทำไมไม่โทรบอก'' ''เธอบอกว่าบอกไปแล้วในเฟส'' ''ผมก็บอกว่าผมไม่มีเน็ตโทรสับโทรบอกหน่อยไม่ได้หรอ'' ''วางสาย''
แล้วผมเรียนวันนั้นผมเลิกเรียนเร็ว 13.00 ผมรู้ว่าเธอโกรธๆผมอยู่ผมรอเวลาจะโทรง้อเธอ ปกติเรากลับมาจะคุยโทรศัพกันเธอจะเลิกเรียนกลับถึงบ้านประมาณ 18.00 ผมเธอทักเฟสมาเมื่อถึงบ้านแล้ว ผมรอตอนแรกไม่คิดอะไรเล่นเกม พอผ่านไปประมาณ 20.00 เธอยังไม่ทักมาสักที ผมเป็นห่วงเลยลองโทรดู ผมโทรไม่ติดอิกขึ้นโอนสายไม่ว่าง [กุคิดมากอิกละ] ผมรอจน 21.00 ผมเอาเบอร์ของแม่โทรไปหา สรุปว่าโทรติดผมก็โล่งใจเมื่อได้ยินเสียงเธอ
แต่ดูเธอเปลี่ยนๆไปเมื่อเราได้คุยทำความเข้าใจกันสักพัก ปกติเราทะเลาะกันหรือมีอะไรไม่เข้าใจกันเธอจะ อารมณ์เสียตลอดเวลาตอนคุยกัน แต่รอบนี้ต่างออกไป เธอคุยกับผมใจเย็นมากจนใจของผมเริ่ม รู้สึกแปลกๆ
จนเธอพูดออกมาว่า ''เขาจะบอกเลิกอะ จะเลิกกับเขาไหม'' ''ผมอยากเลิกจริงๆก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่รู้สึกดีๆมีให้กันแล้วหรอ'' ''เธอบอกก็ยังรู้สึก ''เธอบอกแต่เขาก็รู้สึกแย่ๆด้วยเหมือนกัน'' ''เธอบอกงั้นเราลองห่างกันสักพักไหม''
พอผมได้ยินคำนี้ผมเสียใจมาก ผมคุยง้อเธอนานมากจาก 21.00 ถึง 1.30 เธอก็ยังไม่เปลี่ยนใจที่อยากจะห่างกับผม ผมขอให้เธอให้เธอให้โอกาสผมแก้ตัว ให้เธอมารถไฟตอนเช้าแบบปกติวันสุดท้ายแล้วเราค่อยห่างกัน แต่เธอไม่ยอมมา เธอบอกจะห่างกันก็ห่างกันเลย อาจจะดีสำหรับเราทั้งคู่ เธอบอกลองกลับไปให้ใจตัวเองคิด ผมบอกท่าเราห่างกันไปแล้วเธอรู้ชินกับการอยู่โดยที่ไม่มีผมอ่ะ เธอบอกเราก็คงต้องเลิกกัน เธอบอกผมอาจจะเป็นคนชินเองก็ได้ เป็นผลดีของเรา 2คน น้ะ ตอนนั้นผมไม่อยากห่างกับเธอเลยผมคิดว่าห่างกันไปเราเลิกกันแน่ๆอยู่แล้ว เธอบอกเธอเหนื่อย เธอมีงานต้องทำ เธอต้องไปแข่งขันทักษะ วิชาชีพ มีเรื่องหลายอย่างต้องทำต้องคิด เธอบอกห่างกันไปสักพักอาจจะกลับมาเหมือนเดิมก็ได้ ท่าผมยังเหมือนเดิม ผมได้ยินเธอบอกแบบนี้ผมทำอะไม่ได้แล้วต้องตอบกลับไปว่า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อืม
ผมได้มาคิดว่าผมไม่ไปโพสข้อความในเฟสบุค
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ไม่บอกความลับ สั้นๆคำนั้นผมอาจจะไม่ต้องห่างกับเธอก็ได้ ผมรู้สึกสนตีนกับชีวิตมากตอนนี้ อยากจะถามกับทุกคนดูน้ะว่าตอนจากนี้เป็นยังไงแล้วจะมาบอกครับ เธอบอกจะให้คำตอบวันที่ 19 เดือนธันวาเธอแข่งเสร็จนี่คือเวลาระยะห่างของเรา ''รักกันทำไมต้องห่างกัน คนรักน้ะเว้ยไม่ใช่ศัตรู''
แฟนอยากห่างกับผมที่ผมทำให้รู้สึกแย่ มันจะดีขึ้น ?
''เธอบอกว่าไม่อยากไปรถไฟอยากตื่นสาย'' ''ผมก็บอกว่าแล้วทำไมไม่โทรบอก'' ''เธอบอกว่าบอกไปแล้วในเฟส'' ''ผมก็บอกว่าผมไม่มีเน็ตโทรสับโทรบอกหน่อยไม่ได้หรอ'' ''วางสาย''
แล้วผมเรียนวันนั้นผมเลิกเรียนเร็ว 13.00 ผมรู้ว่าเธอโกรธๆผมอยู่ผมรอเวลาจะโทรง้อเธอ ปกติเรากลับมาจะคุยโทรศัพกันเธอจะเลิกเรียนกลับถึงบ้านประมาณ 18.00 ผมเธอทักเฟสมาเมื่อถึงบ้านแล้ว ผมรอตอนแรกไม่คิดอะไรเล่นเกม พอผ่านไปประมาณ 20.00 เธอยังไม่ทักมาสักที ผมเป็นห่วงเลยลองโทรดู ผมโทรไม่ติดอิกขึ้นโอนสายไม่ว่าง [กุคิดมากอิกละ] ผมรอจน 21.00 ผมเอาเบอร์ของแม่โทรไปหา สรุปว่าโทรติดผมก็โล่งใจเมื่อได้ยินเสียงเธอ
แต่ดูเธอเปลี่ยนๆไปเมื่อเราได้คุยทำความเข้าใจกันสักพัก ปกติเราทะเลาะกันหรือมีอะไรไม่เข้าใจกันเธอจะ อารมณ์เสียตลอดเวลาตอนคุยกัน แต่รอบนี้ต่างออกไป เธอคุยกับผมใจเย็นมากจนใจของผมเริ่ม รู้สึกแปลกๆ
จนเธอพูดออกมาว่า ''เขาจะบอกเลิกอะ จะเลิกกับเขาไหม'' ''ผมอยากเลิกจริงๆก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่รู้สึกดีๆมีให้กันแล้วหรอ'' ''เธอบอกก็ยังรู้สึก ''เธอบอกแต่เขาก็รู้สึกแย่ๆด้วยเหมือนกัน'' ''เธอบอกงั้นเราลองห่างกันสักพักไหม''
พอผมได้ยินคำนี้ผมเสียใจมาก ผมคุยง้อเธอนานมากจาก 21.00 ถึง 1.30 เธอก็ยังไม่เปลี่ยนใจที่อยากจะห่างกับผม ผมขอให้เธอให้เธอให้โอกาสผมแก้ตัว ให้เธอมารถไฟตอนเช้าแบบปกติวันสุดท้ายแล้วเราค่อยห่างกัน แต่เธอไม่ยอมมา เธอบอกจะห่างกันก็ห่างกันเลย อาจจะดีสำหรับเราทั้งคู่ เธอบอกลองกลับไปให้ใจตัวเองคิด ผมบอกท่าเราห่างกันไปแล้วเธอรู้ชินกับการอยู่โดยที่ไม่มีผมอ่ะ เธอบอกเราก็คงต้องเลิกกัน เธอบอกผมอาจจะเป็นคนชินเองก็ได้ เป็นผลดีของเรา 2คน น้ะ ตอนนั้นผมไม่อยากห่างกับเธอเลยผมคิดว่าห่างกันไปเราเลิกกันแน่ๆอยู่แล้ว เธอบอกเธอเหนื่อย เธอมีงานต้องทำ เธอต้องไปแข่งขันทักษะ วิชาชีพ มีเรื่องหลายอย่างต้องทำต้องคิด เธอบอกห่างกันไปสักพักอาจจะกลับมาเหมือนเดิมก็ได้ ท่าผมยังเหมือนเดิม ผมได้ยินเธอบอกแบบนี้ผมทำอะไม่ได้แล้วต้องตอบกลับไปว่า [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ผมได้มาคิดว่าผมไม่ไปโพสข้อความในเฟสบุค[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ สั้นๆคำนั้นผมอาจจะไม่ต้องห่างกับเธอก็ได้ ผมรู้สึกสนตีนกับชีวิตมากตอนนี้ อยากจะถามกับทุกคนดูน้ะว่าตอนจากนี้เป็นยังไงแล้วจะมาบอกครับ เธอบอกจะให้คำตอบวันที่ 19 เดือนธันวาเธอแข่งเสร็จนี่คือเวลาระยะห่างของเรา ''รักกันทำไมต้องห่างกัน คนรักน้ะเว้ยไม่ใช่ศัตรู''