ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม?💋

วันนี้ตั้งกะทู้เป็นครั้งแรกค่ะ มีเรื่องของเรากับแฟนมาเล่าให้ฟังค่ะ เรื่องค่อยข้างยาวน่ะค่ะ เพราะต้องย้อนกลับไปเมื่อ 6-7 ปีที่แล้วเลยค่ะ😋ต้องบอกก่อนน่ะค่ะ ตอนนี้เราอายุ 23 ปี ส่วนแฟนอายุ 21 ปี (มีแฟนเด็ก อิออ)
เข้าเรื่องเลยดีกว่าน่ะค่ะ ย้อนกลับไป ตอนนั้นเราอยู่ ม.3 เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรกค่ะ เราก็ไปโรงเรียนตามปกติ แต่พอหลังจากเลิกแถว คือ ม.2 ต้องเดินผ่านแถว ม.3 ไง เราก็ยื่นมองปกติ และเราก็หยุดสายตาที่เด็กใหม่คนนึง (คือแฟนเรา) แบบว่าเหมือนแบบตอนนั้นมองเห็นแต่เขาไง เลยสะกิดเพื่อนให้ดูเด็กใหม่ น่ารักอ่ะ แบบตอนนั้นยังเด็กไงไม่รู้หรอก อาการชอบมันเป็นไง รู้แค่ว่าใจสั่นมาก คิดว่าต้องคุยกะคนนี้ให้ได้ เราก็เริ่มสืบว่าเขาอยู่ห้องไหน แล้วบังเอิญเรากะเขาวันนั้นดันมีเรียนข้างห้องกันพอดี เขาเรียนอยู่ไง แต่เราอ่ะอาจารย์ยังไม่มาสอน เราเลยไปนั่งดูเขาเรียน เขาคงรู้เหละว่าเราสนใจเขา ตอนนั้นเขาแอบกินขนมมันทอดที่หลังห้อง555 พอหมดคาบเรียน เราก็เดินออกจากห้องเรียนพร้อมเขาพอดี เราเลยขอเบอร์เลย (ก็คนมันชอบอ่ะ) เขาก็ให้มาน่ะ แต่เป็นเบอร์บ้าน พอตกเย็นเราก็กลับบ้าน แต่ตอนนั้นมันก็ดึกๆล่ะน่ะ เราเลยตัดสินใจโทรหาเขาครั้งแรก เบอร์บ้านน่ะ แม่เขานับ (เสียงแอบดุ อิอิ) เราก็ขอสายเขา เขาก็มารับมาคุยด้วย แต่คุยกันได้ไม่นานค่ะ เราได้ยินเสียงแม่เขาบอกว่า นอนได้แล้วดึกแล้ว เราก็ต้องวาง ใจจิงอยากคุยต่ออ่ะ เราคบกันแบบแทบจะไม่ได้ไปไหนมาไหนเลยค่ะ แต่ด้วยความที่ว่าบ้านเราอ่ะขายกับข้าวอ่ะ บ้านเขาขายไก่ไง เราเลยต้องไปซื้อของที่บ้านเขาเกือบทุกวัน แต่ส่วนมากจะเจอที่โรงเรียนมากกว่า ก็คบกันไปเรื่อยๆค่ะ เขาเป็นคนน่ารักค่ะ แต่ค่อยข้างขี้อาย ติดเพื่อน เขาเคยซื้อซ็อคโกแลควันวาเลนไทม์ให้ด้วย พอเอามาให้วางลงในมือแล้ววิ่งหนีไปเลย 555
จุดเริ่มต้นมันก็เกิดขึ้นที่ตรงนี้ วันนั้นเขาซื้อแหวนเงินมาให้เรา เรากำลังเรียนอยู่ค่ะ เขาเรียกเรา เราก็เดินออกมา (ขออนุญาตคุณครูแล้วน่ะค่ะ) เราเดินมาเขาก็บอกว่ามีอะไรจะให้ เราก็ทำหน้างง เขาบอกว่าแบร่มือสิ แล้วเขาก็วางแหวนลงบนมือเรา เราก็เลยแกล้งเขา เราเลยบอกว่าใส่ให้หน่อยจิ เขาก็รีบใส่แล้วยิ้มวิ่งหนีลงบรรไดไปเลย555 ตอนนั่นแบบเหมือนโลกหยุดหมุนเลยค่ะ รู้สึกดีมากๆ แต่ความรู้สึกนั้นก็พังลงไม่กี่วันค่ะ เราดันทำแหวนเขาหายเราจะทาแป้งฝุ่นไงเรากลัวมันขูดหน้าเราเลยถอดมันไว้แล้วเราก็ลืม พอนึกได้ก็รีบวิ่งไปดูที่ๆนั่ง มันหายไปล่ะ ตอนนั้นรู้สึกแย่มากเดินหาอยู่นานก็หาไม่เจอ ยอมโดดเรียนเพื่อมาหาแหวนเลยค่ะ แต่ตอนนั่นเรายังไม่บอกเขา เราเลยไปปรึกษาเพื่อนของเขา(ผู้หญิง) เพื่อนเขาก็น่ะ ดันเอาเรื่องแหวนไปบอกกะเขา เขาโกดมากเลย ไม่ยอมคุยกะเราเดินหนีตลอด คือเราอ่ะไม่ค่อยชอบง้อใครอยู่แล้วด้วยความที่ว่าเป็นคนฟอร์มจัด เราจึงเลิกตามแต่ในใจอ่ะไม่อยากเลิกเลย คิดว่าเขาจะมาง้อ แต่ต่างคนก็ต่างเฉย เลยทำให้เราห่างกัน แล้วก็เลิกกันไปโดยปริยาย ตอนนั้นเสียใจมากค่ะ กินไม่ได้นอนไม่หลับเลย แต่ไม่มีใครรู้ค่ะ เราเก็บอาการ เดวมาต่อน่ะค่ะ