[CR] ************ โขนพระราชทาน กับมุมมองของผมที่เปลี่ยนไป ไป ไปดูกันเยอะๆ นะครัช **********

สวัสดีครับ d=(^o^)=b

ตัวผมมีโอกาสได้ไปดูโขนพระราชทาน ตอนล่าสุด นาคบาศ มาแล้วรู้สึกประทับใจมากกกกก รู้สึกถึงมุมมองต่อศิลปะชนิดนี้เปลี่ยนไป เลยอยากมาเล่าสู่กันฟังครับ 

*ผมไม่ใช่ทีมผู้จัดนะครับ ( ̄0 ̄; เป็นเด็กที่อยากลองของคนนึงครับ

เริ่มจาก ตัวผมนี้ไม่มีความรู้เรื่องโขนเลย ภาพลักษณ์ของผมต่อโขนคือ ของมีครู (น่ากลัววว) ศิลปะไทยแบบเข้าใจยาก แตะต้องลำบาก และจำเป็นต้องมีความรู้ในนาฏศิลป์ในระดับหนึ่ง ถึงจะดูสนุก หรือรู้เรื่อง ซึ่งผมเองคิดว่า ผมกับโขนคงต่อกันไม่ติด

ผมนั้นเติบโตมากับศิลปะการเล่าเรื่องที่รวดเร็ว ฉับไว และบางทีก็ฉาบฉวย ชอบบอกชอบ รักบอกรัก เกลียดก็แสดงให้เห็นง่ายๆ แต่กับโขน ที่ใช้ศิลปะอย่างเช่นการร่ายรำ การร้องบอกเล่าเรื่องราวแบบดั้งเดิม แถมภาษาที่บอกเรื่องราวนั้นยังเป็นภาษาเก่า ที่บางทีผมก็ตีความไม่ถูก ง่ายๆคือฟังไม่รู้เรื่อง ยิ่งมาประกอบกับการร้องแบบเอื้อนเสียงไปเรื่อยๆ ด้วยแล้วยิ่งแบบ เบื่อครับ จะหลับ

คือปัญหาของการฟังการร่ายกลอนแบบนี้ของผมนะ คือบางทีเรื่องมันมีแค่ครึ่งบรรทัด แต่พลังการเอื้อนนมันทำให้เรื่อง (ประโยค) นั้นถูกตัดแบ่งคำออกไป จากภาษาที่มันฟังยากอยู่แล้ว พอถูกแบ่ง ก็ยิ่งฟังไม่รู้เรื่องเข้าไปใหญ่ (* ̄∇ ̄)ノ

นอกนั้น ยังมีในส่วนของการตีความต่างๆ เช่น สีของหัวโขน เสื้อผ้า ภาษากาย ฯลฯ ที่แค่คิดก็ยากละ แถมชื่อครับ ถ้าไม่ใช่ชื่อพวกแบบ ทศกัณฐ์ พระราม พระลักษณ์ หนุมาน อินทรชิต ไมยราพ ฯลฯ ที่คุ้นหูสมัยเรียนแล้วก็แทบจำไม่ได้เลยครับ

เอาล่ะ นั่นคืออะไรในหัวที่ผมมีต่อ โขน ตั้งแต่สมัยนั่งดูเป็นวีดีโอในคลาสตอนมัธยมครับ

ละวันนึง ผมได้มาพบกระทู้ในพันทิปนี่ล่ะ เป็นการรีวิว กว่าจะมาเป็นโขนพระราชทาน มีการโชว์พวกเครื่องแต่งกาย การแต่งหน้า การฝึกซ้อม และฉากสุดอลัง และกระทู้นั้นมันทำให้ผมตื่นครับ ตื่นตาเลย ผู้ชายยงานดีๆ ทั้งนั้น 555 (σ≧▽≦)σ แต่นั่นก็สองปีละมั้งครับ

กระทู้นั่นอ่ะนะ มันทำให้ผมอยากลองครับ ผมคิดว่าอะไรที่มันอยู่มาน้านนาน ถ้ามันไม่ดีด้วยตัวของมันเอง มันคงไม่มีชีวิตรอดมาถึงปัจจุบันได้ (ยกตัวอย่างคาบุกิ โน โดราเอมอน  หรือแม้แต่มาดอนน่า) ผมอยากรู้ความคิดของเด็กวัยรุ่นที่เล่นโขน (หรือเรียนหว่า) ทำไมเขาถึงเล่น ชอบ หรือ ตามใจพ่อแม่ ถ้าชอบ ทำไมถึงชอบ ก็อย่างที่รู้ว่าต้องอาศัยการฝึกฝน ความพยายามอย่างมาก ไม่อึด ไม่รักจริงคงอยู่ไม่ได้ พวกเขามีมุมมองอย่างไรต่อโขนในยุคปัจจุบัน

และอีกอย่าง ผมเชื่อว่ากระทู้นั่นมีพลังลึกลับ มันทำให้คนอ่านสัมผัสถึงความมีชีวิตชีวาของโขน  ความน่าหลงใหลของจิตวิญญาณของผู้สืบทอดศิลปะโบราณ ที่ส่งต่อมายังเด็กๆ รุ่นใหม่ และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเหตุผลในการหาเรื่องไปชมของคนๆนึง

เชื่อมั๊ยครับ กระทู้นั้นสองปีละ แต่ผมเพิ่งจะได้ไปดูครั้งแรกมาเมื่อวาน (ศุกร์ 28 พย) นี้เอง หลังจากเคลียร์ธุระ เคลียร์งานเสร็จ ผมก็นั่ง MRT ไปดู ผมจองไว้รอบทุ่มครึ่งครับ (เพิ่งมารู้ทีหลังว่าจบนึงเค้าแสดงเกือบสามชม.!) ดูจบนี่ผมถึงบ้านตีหนึ่งเลยอ่ะ 555

ด้วยความตื่นเต้น ผมถึงไปก่อนเวลาประมาณชั่วโมง ทานข้าวแล้วถึงเข้าไปที่ศูนย์วัฒฯ ผมเดินไปแบบไม่รู้ทางนะ ไปโผล่แถวห้องแต่งตัวเค้า ละผมก้อเจอออ ยักษ์ครับ ยักษ์สี่ตนกำลังสูบบุหรี่นั่งเมาท์มอยกันอยู่ ในชุดเต็มยศขาดแค่ยิ้มวโขนนั่นล่ะ ผมนี่อึ้งไปเลย ...

ก็ไปต่อครับ ไปถึงโรงอาหารนักแสดง ( ทำไมไปโผล่แต่แถวนั้นฟะ) ทั้งยักษ์ทั้งลิงนั่งพักผ่อนทานข้าวกันอยู่ แหม่ ลิงเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ น่าร้ากกกก ヘ(≧▽≦ヘ)♪

คนเยอะมากครับ ผู้ใหญ่ วัยรุ่น เด็กๆ ผู้สูงอายุ โดยเฉพาะวัยรุ่นเนี่ย สวยๆ หล่อๆ ดูดีๆ ทั้งนั้น มี่แก๊งน้องผู้หญิงสามคน เค้าเข้าไปขอพิเภกที่เพิ่งทานข้าวเสร็จถ่ายรูปด้วยครับ ผมเลยแจมด้วยเล้ยยย (ก็คนเดียวมันเหงานี่นะ)

ในงานมีอาหารขายด้วยครับ มีแบรนด์รังนกแจกฟรี ด้านหน้าฮอลล์มีสินค้าลิมิเต็ทพวกเสื้อ สูจิบัตร ฯลฯ ของโขนชุดนี้ และสินค้าจากศูนย์ศิลปาชีพจำหน่ายครับ

ผมไม่ได้ซื้ออะไรเลย พอถึงเวลา ผมก้อเข้าไปนั่งรอด้านในครับ ตั๋วของผมเป็น E19 ชั้นแรกแถวที่ห้าจากเวที (คิดว่าใกล้ไปครับ T-T) ด้านหลังผมมีคุณป้าที่มีพระคุณต่อการดูครั้งนี้มากๆ เดี๋ยวเล่าให้ฟังครับ

ด้านล่างจะเริ่มมีสปอยนะครับ แฮ่

โขนเปิดด้วยการร้องกลอนบอกเรื่องราวที่มาของโขนพระราชทาน ตามด้วยเพลงสรรเสริญ ก่อนเวทีจะเปิด มีหุ่นพระนารายณ์ทรงสุบรรณองค์เบอเร่อแถมตาปล่อยไฟได้ด้วย ปรบมือสักพัก ขบวนรำนารายณ์เจ็ดปางก็ออกมารำครับ เนื้อหาของเรื่องก็เล่าให้ฟังถึงการอวตารของพระนารายณ์ทั้งเจ็ดปาง ชุดคนรำ ตัวพระ ตัวนางเหลืองสะท้อนไฟ มีกระพรวนที่ขาดังกรุ้งกริ้ง ฟังแล้วเพลินมาก แต่...

มันยาวมากกก (;゜∀゜) คุณพี่ขา เกือบๆ สิบนาทีมั้ง มีคนร้อง+ เล่า+ เอื้อน และมีการโชวเนื้อหาบนจอสกรีน คืออย่างที่คิด เนื้อหามีไม่เยอะ แต่พี่ลากซะ ผมแบบอ่านจบไปละ หันไปดูรำ กลับไปอ่าน หันไปดูรำ ละหันไปดูคนดูคนอื่นๆ เจ๊ฝั่งตรงข้ามนี่นั่งเหมือนจะหลับเล้ย นี่ก็คิดว่า ชิปละกรู ถ้าเป็นอย่างนี้ทั้งเรื่องกรูไม่รอดแน่ๆ

ก็ย่ามใจมาน่ะ ปกติผมชอบดูหนังญี่ปุ่น ยิ่งเอวีนะ เอ้ย หนังที่ถ่ายแบบทิ้งกล้องยาวๆ ไว้ไม่เคลื่อนไหวน่ะครับ กี่เรื่องๆ ก็ไม่เคยฟุบ  (ขนาดนอนดูบนเตียงตอนบ่ายๆนะ)  แถมฝึกสกิลด้วยการแว่บไปดูคาบุกิในยูทูปมาอีกสองสามเรื่องด้วยนะ

แต่ความหวาดกลัวก็หมดไป เมื่อเจอซีนของกรุงลงกาครับ อลังการ ยิ่งใหญ่ สวยบาดจับจิตมาก (เสียดายห้ามถ่ายรูป) ขบวนยักษา ทศกัณฐ์ และเหล่าเสนาก็ดูสง่าทรงพลังมากๆ ครับ ผมหันไปมองเจ้ข้างๆ เธอลุกนั่งปกติเลยครับ

ทศกัณฐ์ก็ขี้เล่นน่าดู ท่าหัวเราะของแกนี่ มุ้งมิ้งมาก มีหอมแก้มหลานชายด้วยนะแกรรรร (* ̄∇ ̄*) (นี่จาเปนฟิควายช่ายป่ะ)

จากนั้นก็ตื่นตาตลอดแล้วครับ ภาษาก็ฟังได้เข้าใจมากขึ้น ท่าทางที่ไม่เข้าใจ คุณป้าสองคนข้างหลังก็พากษ์ให้ฟังจนรู้เรื่อง ฉากก็อลังมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งตอนฉากชุบศรนะ โฮ่ เธอทำได้อย่างไร บอกชั้นที เวทีนี่เปิดออก ปล่อย Dried ice มีพยานาคมาคายพิษใส่อ่าง แล้วยิ่งตอนฝ่ายพระรามแปลงร่างเป็นหมี ผมหมายถึงหมีจริงๆ เลยนะ (ตอนแรกคิดว่าจะเป็นหมีห่มสไบใส่มงกุฏซะอีก) เธอออกมาทำลายพิธีชุบศรครับ มีเหาะเหอะมาเลยอ่ะ อินทรชิต ก็ออกมาไล่ด้วยท่าทางโกรธมากๆ แต่ผมว่าท่าไล่เค้าน่าเอ็นดูจะตายครับ (วายได้อีกอ่ะ 555)

พระเอกของงานอยู่ที่ หลานของทศกัณฐ์ "วิรุญมุข" เด็กแว้นที่ขี่ม้าสุดซิ่งไปป่วนทัพพระลักษณ์ เพื่อขัดตาทัพให้อินทรชิตไปชุบศรให้เสร็จ บทเธอเยอะมากกกกก มีฉากเท่ห์เยอะ ฉากตลกยิ่งเยอะ คือช่วงหลังจากปล่อยพัก 20 นาทีนี่ คนดูหัวเราะไม่ได้หยุดเลยครับ
(เธอมีง้องอนกะหนุมานด้วยครัช (*´ω`*))

พระลักษณ์อีกองค์ครับ หล่อโฮกกกก เข้าใจเลยว่าตัวพระ นอกจากฝีมือแล้ว หน้าต้องมาด้วย เพราะต้องโชว์หน้าจริงๆ รอบที่ผมดูมีแก๊งตลกแซวพระลักษณ์คนนี้ว่าฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมวด้วะ พระลักษณ์นี่ชี้นิ้วใส่เลยจ้าาา คนดูฮาครืนนน

คณะตลกเสนาวานรทั้งสี่ครับ ออกมาจัดการเค้นความลับ จากเจ้ายักษ์เด็กแว้น แก๊งนี้คือตลกขั้นเวลาครับ ทำหน้าที่ได้ดีมากๆ คนดูข้างๆ ผมชอบใจจนแทบจะลุกกระโดดปรบมือ ก็พวกเค้าเล่นใช้มุขปัจจุบันทั้งนั้นเลย คือฮาแต่ไม่ได้พาออกนอกเรื่องอ่ะครับ เก่ง เก่ง เก่ง

ฉากที่ผมรอดูสุดก็ตอนอินทรชิตยิงศรนาคบาศละออกมาเป็นพยานาคนี่ล่ะ คงเหมือนกะตอนดูแม่นาค แล้วรอดูฉากเก็บมะนาว คือลุ้นว่ามันจะออกมาเปนไง ละก็ไม่ผิดหวังจริงๆ ครับ ถือว่าปิดฉากตอนนาคบาศนี่ได้เป็นอย่างดี

จากนั้นก็ถึงตอนจบครับ เวทีเปิด นักแสดงออกมาขอบคุณ เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว (และผมเห็นที่ว่างแค่ที่เดียว นอกนั้นเต็มหมด) ตอนนี้เริ่มมีคนถ่ายรูปละครับ ผมก็ได้มาสองสามรูปเช่นกัน

สรุปว่า ชอบคตคตครับ คือมันเข้ากับยุคสมัยใหม่ได้โดยที่ไม่แลดูตกยุค โขนกับเทคนิคการนำเสนอ เวที สลิง แสงสี การร่ายรำ เสื้อผ้าที่งามระยับ นักร้อง นักดนตรี และนักแสดง ขอบคุณที่ตั้งใจนำเสนอศิลปะแขนงนี้ให้เราได้สัมผัสกัน ขอบคุณคณะผู้จัดด้วย พวกคุณเจ๋งสุดๆ ครับd=(^o^)=b

อยากบอกว่าคนที่กำลังลังเล หรือมีโอกาส รีบไปดูเลยครับ ไม่ได้น่าเบื่อเลย ละคุณก็จะรู้สึกเหมือนผมแน่ๆ นี่ยังว่าจะไปเบิ้ลอีกรอบนะแต่ยังหาเพื่อนไม่ได้ (ไม่อยากดูคนเดียวละ)

ปล. ด้วยความเคารพ ผมยังไม่แก่นะครับ 555 และผมเชื่อว่าวัยรุ่นอย่างคุณก็ต้องชอบครับ
ปล 2 ชอบวายให้ไปดูเรยครัช อย่าช้าา
ปล 3 บัตรตอนนี้เหลือแต่ชั้นสามครับ ประมาณสองร้อยมั้ง

อยากให้ดูรูปจังครับ แต่ไฟล์ใหญ่เว่อมาก เดี๋ยวย่อแล้วจะมาลงอีกครั้งนะคับ (รูปจากมือถือครั ไม่ได้ดีมากนะ 555)

ศิลปะไทยจงเจริญ !!!!
ชื่อสินค้า:   โขนพระราชทาน 2557 ศึกอิทรชิต ตอน นาคบาศ
คะแนน:     
**CR - Consumer Review : ผู้เขียนรีวิวนี้เป็นผู้ซื้อสินค้าหรือเสียค่าบริการเอง ไม่มีผู้สนับสนุนให้สินค้าหรือบริการฟรี และผู้เขียนรีวิวไม่ได้รับสิ่งตอบแทนในการเขียนรีวิว
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่