สวัสดีครับกับความรักและการสิ้นสุด

ก่อนอื่น ผมชั่งใจมานานมากที่จะตั้งกระทู้ความรู้สึกที่เก็บงำคนเดียวไว้นาน
โดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนตลก คุยสนุกลุกนั่งบ่อย อวบๆไม่ขาวมากๆไม่ดำเยอะ ตายตี่ผมตรง ชอบกินก๋วยเตี๋ยว
ผมเคยมีความรักที่แตกสลายเพราะตัวของผมเอง โดยที่มันเกิดจากลักษณะนิสัยของตัวผมเอง เอ๊ะยังไง

เริ่มแรก
ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึงโดยการไปทำกิจกรรมเพื่อส่วนรวมช่วงเรียนมหาลัย คือที่จริงก็ไม่ได้อยากไปนะครับ
แต่กฎมหาลัยต้องทำหน่วยกิจกิจกรรมครบถึงจะเรียนจบได้ เลยได้ไปที่แห่งนึง เอาเป็นว่าที่นั้นตัดขาดจากโลกภายนอกได้เลย

ผมได้รู้จักผู้หญิงคนอื่นผ่านทาง Facebook ของค่าย มันก็คือ การเอากระดาษ A4 มาทำเป็นสมุดเขียนให้กันและกันครับ
ผมแอบไปเขียนหาเค้าทุกวัน เช่น อากาศดีจัง สวัสดีสาวHotของค่าย โดยเนื่องจากเขาเป็น สวยค่ายน่าตาดีระดับนึงเลยแหละ
เพื่อนๆพี่ๆผู้ชายแซวกันใหญ่ แต่โดยปกติผมเป็นคนตลกไม่ชอบแซวผู้หญิงนะ ผมเป็นผู้ชายชอบเล่นดนตรี เลยได้เป็นอาจารย์นักดนตรี
เรื่องมันเริ่มจากนั่นแหละครับ โดยที่ผมไม่รู้ตัวว่าผมได้แอบชอบเค้าแล้ว อ่อลืม เค้าเป็นผู้หญิงในอุดมคติผมเลยแหละ
น่ารัก นิสัยดี คุยสนุก ไม่ถือตัว เรียนเก่ง เอาง่ายๆ Perfect แม่ของลูกจ้าา

หลังจากที่ค่ายผ่านพ้นไป ผมก็พยายามหา Facebook ที่เป็นของจริงจากกิจกรรมที่ผมไปร่วมมา

สองสามวันที่ผมหา หายังไงก็ไม่เจอ วันนึงกำลังเล่น DotA อยู่มีคนแอดมา คิดในใจใครง่ะหน้าคุ้นๆ แม่เจ้าาาาาาา

เธอนั้นเอง !!! คิดในใจ แอบชอบกุแหงๆ คริคริ งุงุ อะไรเนี้ยกุฝันไปป่าวว่ะ

เราก็ได้เริ่มคุยกันแบบตลกโปกฮาในช่องข้อความของ Facebook จนถูกคอเลยแหละปกติผมเป็นคนคุยสนุกอยู่แล้ว
ผมเป็นคนชอบวิ่งวันนึงสาวสวยคนนั้นข้อความมาหาผมว่า เธอไปวิ่งป่าว เราอยากวิ่ง คิดในใจ จะรออะไรหล่ะครับ ออกตัวแบบไวทันที
โดยปกติเรียนมหาลัยผมไม่ใช้มอเตอร์ไซต์ ผมใช้ จักรยาน แน่นอนผมจึงไปเจอเธอช้ากว่ากำหนด (ปั่นจนขาจะหลุดเปลี่ยนเกียร์แล้วเปลี่ยนอีก)
โดยลักษณะมหาลัยที่ผมเรียนเป็นเนินเยอะมากๆ ระกว่างวิ่งซึ่งเดินอย่างเดียว ผมชวนเค้าคุยไปตลอดทาง
ในใจก็คิดว่าเค้าจะว่าผมพูดมากป่าวว่ะ แต่เพิ่งมารู้ทีหลังเค้าว่าผมพูดมาก ขี้โม้ เออก็ใช้ ถ้าผมไม่ชวนคุยนี้คงเงียบเป็นเป่าสากไปแล้ว
จนวันนึงมันเกิดความผูกพันธ์กันจนเรียกว่า แฟน วันนั้นผมเสียงเพลง จีบเธอนะ ของ Skykick ranger ไปให้
ผมเลยถามว่าเราจีบเธอได้ป่าว เราคุยกันมาสามสี่เดือนแล้วนะ เค้าบอกได้สิไม่ได้ห้ามเลย ผมนี้นอนบิดเกรียว เป็นงูเขียวหางไม้เลย
หลังจากนั้น ผมกับเธอไปดูหนัง กินข้าว กัน บอกเลย ทุกวัน มีความสุขแบบสุดติ่งกระดิ่งแมว
เที่ยวต่างจังหวัดกันสองคนบ่อยมาก เราสองคนเป็นคนชอบเดินทางเหมือนกัน

พอเรียนจบ นั้นคือผ่านมา สองปีที่คบกัน
ตอนจบช่วงแรกๆ เธอทำงานได้เงินเยอะกว่าผมสามเท่าเพราะสายที่เธอเรียนมาเงินดีมาก
ส่วนตัวผม TT_TT ยอดมนุษย์เงินเดือน เดือนชนเดือน ยังไม่พอ เกิดความเห็นแก่ตัว ยืมเงินเธออีก
ผ่านไปปีนึงรูกสึกตัวเองคงไม่ไหวแล้วแหละ เงินเดือนแบบนี้ผมเลยไม่สามารถสร้างตัวได้เลย
ทำจำใจต้องเข้ามาทำงานที่ กทม โดยปกติแล้ว เราเจอกันทุกสองอาทิตย์ใครว่างก็ไปหาคนนั้น

พอมา กทม มันคือจุดจบความรักของผม ที่คบกันมาเกือบสี่ปี
ผมกลับมาเที่ยวกลางคืน ไปดื่มเหล้ากับเพื่อน ไม่สนใจเธอบ้าง เธอโทรมาก็แอบบอกว่านอนแล้ว
ผมลืมความตั้งใจของผมซ่ะหมดเลย ผมมากรุงเทพเพื่อมาหาอนาคต มาหาเงินเดือนที่มาขึ้นถึงสองเท่า
ผมมาเก็บเงิน ผมลืมมันไปหมด กลายเป้นคนเห็นแก่ตัว หลงแสงสี หลงอำนาจของเงินที่ได้มา
เป็นหนี้เล็กๆน้อยๆ กับสิ่งตัวเองไม่ต้องการ เช่น Iphone ปกติผมใช้ Android มาตลอดชีวิต
ผมไม่เข้าใจตัวเองเลย จนเราสองคนห่างกันเจอกันน้อยลง จนวันนึงเค้าได้บอกว่า
เราเลิกกันเถอะ เธอไม่มีความเป็นผู้นำเลย ทำอะไรก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เราโตขึ้นความคิดเปลี่ยน
แต่เธอไม่เคยเปลี่ยนยังทำตัวเหมือนเดิม บางทีตลกเกินไปนะ ผมนี้อึ้งเลย ผมทำได้อย่างเดียวคือ เสียน้ำตาลูกผู้ชาย

หลังจากที่เลิกกันได้สัก สามเดือนสี่เดือน ซึ่งมันคือตอนนี้ ผมคิดถึงเธอมาก ผมเลิกไปดื่มเหล้าตั้งใจทำงาน
โดยนิสัยผมเป็นคนชอบเที่ยวต่างจังหวัด ไปจังหวัดไหนผมไม่เคยที่จะลืมส่งPostcard ถึงเธอเล่าให้ฟังว่าผมเจอไรบ้างตอเที่ยว
เพราะนิสัยของเธอชอบเที่ยวต่างจัวหวัด แต่ไมชอบเที่ยวกลางคืน

สุดท้ายนี้ผมขอเถอะ ถ้าเผื่อยังมีสิ่งเล็กๆดนบัลดาลใจให้เธอยังเหลือใจให้ผมบ้าง
ผมขอโอกาสรอบสองได้มั้ย ผมไม่รู้ผมจะตายวันไหน แต่ในวันที่ตายผมขอมีเธอก็พอ
ผมขอโทษ