แชร์ประสบการณ์...มือถือหายได้คืน ตามจากร้านจนถึงบ้านคนขโมย

มือถือผมหายในสำนักงานประมาณอาทิตย์ก่อน ผมก็ชะล่าใจคิดว่าคงไม่มีคนเอาไปหรอกเพราะปกติวางของมีค่าไว้ไม่เคยหาย
วันที่หายผมใช้มือถือติดต่อลูกค้าเมื่อใช้เสร็จแล้วผมวางไว้โต๊ะ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนบ่ายๆมือถือหายไป ผมก็ค้นทั่วโต๊ะเลย โทรหาก็ไม่ติด
แต่ผมก็มองโลกในแง่ดี อาจจะลืมไว้รึเปล่าเพราะวันนั้นผมเบลอมากและปกติผมจะปิดมือถือเครื่องนั้น ตอนไม่ได้ทำงาน(เป็นเบอร์ติดต่องาน)
เลยกลับมาดูที่บ้านและที่รถ พร้อมกับบ่นกับเพื่อนที่เปิดร้านขายมือถือว่ามือถือผมหาย หาเครื่องมือสองที่เป็นlumia ให้หน่อย เพราะผมติดใจ here mapsโดยวันนั้นผมไม่ได้แจ้งความ ปรากฏไม่เจอ วันรุ่งขึ้นเลยถามกับคนที่ทำงาน ก็ไม่มีใครเห็น

ผ่านไปได้หนึ่งอาทิตย์ เพื่อนคนเดิมส่งlinkขายมือถือมาให้พร้อมบอกราคาถูก เป็นพวกเพจFB บอกขายของหลุดจำนำราคาถูกอะไรประมาณนั้น แต่ผมซื้อมือถือไปแล้วเลยไม่ได้เอะใจอะไร แต่พอเข้าไปอ่านรายละเอียด มีแต่เครื่องกับเคส ซึ่งผมจำเคสได้เลยว่าของผม และในต่างจังหวัดน้อยคนที่จะใช้ lumia925 เลยบอกเพื่อน นี่มันเครื่องผมนี่ เพื่อนเลยแนะนำให้ไปแจ้งความก่อนเลย อย่าเพิ่งไปที่ร้านไปลงบันทึกประจำวันเอาไว้ก่อนพร้อมกับโทรไปที่ร้านบอกสนใจมือถือรุ่นนี้ ระยะทางไปร้านที่ขายก็ประมาณ20กิโลเมตร

เลิกงานผมไปแจ้งความและขอคำปรึกษากับตำรวจ และยอมรับว่าตนเองสะเพร่าที่ไม่ยอมแจ้งความทันที เพิ่งมาแจ้งหลังจากหายไปนานแล้ว ซึ่งทางตำรวจบอกทางร้านอาจจะไม่ยอมคืนให้เนื่องจากอาจจะเป็นการเตรี๊ยมกันกับคนที่เอามาขายก็ได้ ตำรวจจึงสอบรายละเอียดและลงบันทึกอย่างละเอียดว่าหายไปจากโต๊ะทำงาน เวลาเท่าใด พร้อมขอดูรูปจากร้านค้าที่โพสขายพร้อมให้บอกตำหนิ พร้อมเลขอิมี่ พร้อมกับบอกอีกว่าค่อยๆพูดกับทางร้านอย่ารุนแรง และเคลียให้จบ อย่าให้ถึงตำรวจเพราะผมจะมีงานเยอะขึ้น  - -a เมื่อลงบันทึกประจำวันเสร็จแล้ว ผมจึงไปติดต่อกับทางร้านตอนเย็นๆ

เมื่อถึงร้านก็ทำเป็นขอเช็คมือถือโดนรีเซ็ตไปเรียบร้อย พร้อมร่องลอยการแงะ โจรคงคิดว่า lumia 925 เปิดฝาหนังได้ แงะซะขอบบิ่นไปหมด และกดเข้าไปดูอิมี่ ปรากฏว่าใช่จริงๆ เลยบอกพี่ครับนี่มันเครื่องผมที่โโนขโมยไป ทางร้านก็นิ่งไม่ตกใจอะไร (คุยไปมาบอกปีนึงจะเจอเจ้าของมาตามคืน4-5เครื่องได้)
เลยถามว่ามีสัญญาซื้อขายรึเปล่าครับขอสำเนาบัตรประชาชนของคนที่เอามาขาย เป็นของเด็กอายุแค่17ปี พอดูที่อยู่เป็นตำบลที่ห่างจากที่ทำงานผม10กิโลเมตรได้ เลยบอกคนขายพี่ไปกับผมหน่อยไปลากคอคนเอามาขายกับผม แต่พี่ไม่ยอมไป ผมเลยโทรถามเพื่อว่าหมู่บ้านนี้ตำบลนี้อยู่ประมาณตรงไหน ขับรถจากร้านไปถึงหมู่บ้าน(เพื่อนเพิ่งโทรมาบอกอย่าไปแถวนั้นคนเดียวขี้ยาเยอะ แต่ไม่ทันแล้วถึงแล้ว) ลงไปถามคนแถวนั้น(ที่ผมไม่กลัวเพราะผมทำงานเกี่ยวกับชุมชนในตำบลติดกันเลยพอรู้จักผู้ใหญ่บ้าน อาจารย์ แถวนั้นบ้าง) เอาสำเนาบัตรให้ดูแล้วถามว่าบ้านอยู่ตรงไหน เมื่อเจอตัว...

คำแรกที่ผมพูดคือ ไปตามแม่หรือพ่อมา บ้านเอ็งหลังไหน ไอ้เด็กคนนั้นก็ตกใจขาสั่นลนลานตะโกน"พี่ครับมีอะไรครับ ผมไปทำอะไร" ผมก็บอก "มือถือพี่หายและไปตามเจอ และเอ็งเอาบัตรประชาชนไปทำสัญญาขาย แม่เอ็งอยู่ไหนไปตามมา " เด็กนั้นก็ตกใจลนลานใหญ่ (คุยๆไปมา เด็กคนนี้เป็นเหมือนคนสามธิสั้นครับ) เด็กนั้นมันก็สารถาพ "ว่ามันไปกับเพื่อนอีกคน เพื่อนมันบอกเก็บมือถือได้เลยชวนไปขายร้านในเมือง พอไปถึงร้านเพื่อนไม่มีบัตรประชาชนเลยยืมบัตรเด็กคนนี้ไปถ่ายเอกสาร พร้อมเอาไปทำสัญญา" ผมก็ซักต่อว่า"แล้วเพื่อนเอ็ง(ผมขอใช้ว่านาย ก.) ไปเก็บมาจากไหน "ซึ่งนายก.คือลูกจ้างแถวที่ทำงานผมเดินเข้าออกสำนักงานทุกวันจนสนิทกับทุกคน)
เด็กบอก"บอกเก็บได้จากตรงถนนใหญ่แถวหน้าหมู่บ้าน"  คนแถวนั้นก็มามุงพร้อมบอกเด็กนั้นว่าบอกเอ็งแล้วให้เลือกคบเพื่อน พร้อมบอกตากับยายขอคุณล่ะอย่าให้ถึงตำรวจ ถ้าถึงตำรวจช่วยกันเด็กคนนี้ออกได้รึเปล่าเพราะสติไม่ค่อยดีกับอยู่กับแม่สองคน(แม่ก็ป่วย) อย่าให้มันเสียอนาคตเลย ตอนนั้นเด็กมันลนลานโทรตามนาน ก.ให้มาหาบ้านบอกมานั่งเล่นที่บ้าน แต่นายก.บอกไม่ว่าง ผมเลยบอกไม่เป็นไรผมค่อยคุยพรุ่งนี้ แต่เด็กคนนั้นไม่กลัวจนลนโทรตามแต่นายก.ก็ปิดเครื่อง จนต้องขับมอไซไปตามถึงบ้านก็ไม่เจอ เด็กนั้นหน้าซีดกลัวไปหมด ผมบอกพี่จะยังไม่แจ้งความนะจำไว้เป็นบทเรียนว่าอย่าไปเซ็นอะไรง่ายๆ และผมก็โทรไปหาทางร้านที่รับมือถือผม...

พี่ร้านพี่มีกล้องวงจรปิดรึเปล่า ผมขอไปดูหน่อย และถามว่าตอนเอามาขายรูปพรรณคนที่เอามาขายเป็นยังไงมากี่คนลักษณะเป็นอย่างไร ตรงกับสองคนนี้ทุกอย่าง ผมกลับไปที่ร้านเพื่อดูและขอไฟล์กล้องวงจรปิด และจ่ายเงินซื้อคืนมาจากร้าน(จริงไม่ต้องจ่ายคืนก็ได้นะครับ แต่ผมเห็นว่าเค้าก็ทำมาหากินถ้าผมไม่จ่ายเท่ากับร้านจะขายทุนไป แล้วผมค่อยไปบี้เอาจากคนขโมย)ได้หลักฐานครบ

ตัดกลับมาที่บ้านผมหาทางกู้ข้อมูลจาก lumai 925 ยังดีที่มีbackup ไว้ตอนอัพเป็นWP8.1 เลยดึงข้อมูลกลับมาได้หมด พอเข้าไปใน one drive ซึ่งเป็น cloud ของทางWP เจอรูปที่นายก.เอาไปถ่าย พวกเบอร์ต่างๆ หลักฐานยิ่งมัดตัว รอตอนเช้าผมก็จะจัดการคุย

ผมเรียกนายก. มานั่งคุยกันตรงๆ เอ็งไปทำอะไรมา ได้มือถือมายังไง แค่เอ็งสารภาพมาพี่จะจบทุกอย่างไม่ถือโทษ (ผมคิดแบบนั้นจริงๆ) แต่นายก.ไม่ยอมรับพร้อมปฏิเสธ บอกเก็บได้ผมก็ซักไปเก็บได้ตรงไหน นายก.บอก"เก็บได้ตรงท่ารถทัวร์ใต้ต้นไม้" ซึ่งไม่ตกกับเด็กบอก ผมบอกผมมีหลักฐานทุกอย่างนะทั้งรูปถ่าย ทั้งกล้องวงจรปิด การใช้มือถือ นายก.ก็ยังยืนยันว่าไม่ได้ขโมย เพื่อนที่ทำงานผมก็บอกเอ็งเอาไปก็รับมาให้จบๆ ไม่งั้นถึงตำรวจจริงๆ ซักจนจนมุม นายก.ก็บอกพี่ผมขอโทษแต่ผมไม่ได้ขโมย ผมเก็บได้ (เก็บได้บนโต๊ะทำงานผมนะซิ) ผมเลยบอกโอเคเอ็งไม่รับ พี่ไม่ว่านะพี่ไม่โกรธเอ็งและเอ็งอย่าทำแบบนี้อีกกับเอาเงินที่ขายมือถือได้มาคืนพี่ด้วย  และผมก็บอกหัวหน้าที่คุมนายก.และคนในสำนักงานให้รู้ว่านายก. เป็นคนขโมยไป (อย่างน้อยๆก็เป็นการลงโทษทางสังคมให้รู้จักเข็ดบ้าง) .... จบด้วยประการฉะนี้ ขอบคุณที่อ่านนะครับ

ปล. 1. ผมถึงกับช็อคว่าที่ร้านรับซื้อ lumai 925 ด้วยราคา 800 บาทไทย ถูกอย่างกะซัมซุงฮีโร่ (แต่เอาไปขาย4500บาท) และพวกที่ขึ้นขายสินค้าราคาถูกหลุดจำนำทั้งหลาย อย่าไปไว้ใจว่าเป็นของหลุดจำนำจริงๆนะครับ (อยากจะอุทานเหมือนน้องที่ทำเหนียวไก่หาย )
      2. คนที่ขโมยไปคงใช้WP ไม่เป็น เพราะมันยุ่งยากกว่ากระป๋องเขียวเยอะ และพวกส่วนมากคงใช้แต่ซัมซุง ไอโฟน จนไม่เคยใช้โนเกีย เลยไม่รู้ว่ารุ่นใหม่ๆบางรุ่นมันแกะฝาหลังไม่ได้ (แม่....ม แงะซะฝาหลังผมบิ่นไปทั้งแถบ ) กับในต่างจังหวัดหาคนใช้ lumiaได้น้อย ถ้าเอาไปขายตามตู้นี่หาไม่ยาก แม้ว่าเครื่องผมจะโดนเอาไปขายอีกตำบลที่ผมทำหายก็ตาม (เป็นข้อดีนะ ถ้าเกิดเป็นรุ่นที่นิยมนี่คงหาลำบาก)