สวัสดีครับ เพื่อนๆ ชาว Pantip ผมชื่อ โอ๊ต นะครับ ก่อนอื่น ผมขอเกริ่นก่อนว่า ผมเป็น เกย์ นะครับ และที่ผมตั้ง กระทู้นี้ขึ้นมาเพราะ ผมยังไม่สามารถตอบกับตัวเอง ได้เลยว่า "เค้าเรียกว่า รัก หรือเปล่า" ครับผม
เรื่องของเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ปี 52 ตอนนั้น ผมเพิ่งจะย้ายบ้านเข้ามาอยู่ใน กทม. พร้อมกับมาศึกษาต่อที่ นี่ด้วย. ด้วยความที่ ก็ยังไม่รู้อะไรมากนัก เห็นเพื่อนเล่น facebook ก็เลยเริ่มเล่นตามเพื่อนเค้า แต่ไม่รู้ ว่าด้วยความบังเอิญ หรือ พรมลิขิต หรือ ผีผลัก ผมได้มาเจอ กับ คนๆ หนึ่ง ซึ่งเรารู้จัก กันทาง facebook นี่แหละ เค้าชื่อว่า "ต้น" ก็อายุห่างกันไม่กี่ปี ซึ่งตอนนั้น. ด้วยความที่ตอนแรก ผมไม่คิดอะไรมาก เห็นแค่ว่า น่ารัก เลยคุยไปเรื่อยๆ แต่ยิ่งคุย ก็เหมือนเรายิ่งสนิทกันมากขึ้น ตอนนั้น ผมยังไม่รู้ว่าน้องเค้าก็เป็นเกย์ และน้องเค้าก็ไม่รู้ด้วยว่าผมก็เป็น แต่ก็ด้วย facebook นำพาแหละครับ เราก็คุยกันมา จึงเริ่มรู้อะไรหลายๆ อย่างต่อกัน จนวันหนึ่ง เราก็คุยกันมาได้ซัก 3-4 เดือนละ ผมกับน้องก็ได้นัดเจอกัน ณ ร้านอาหาร แต่ด้วยความที่ บ้านผม อยู่ ฝั่งธน ตรงข้าม ช่อง 3 เก่า ส่วนบ้านน้องเค้า อยู่ แถว ลาดกระบัง ด้วยความทะเยอทะยาน ผมก็ไม่อยากให้น้องเค้ามาไกล เลย นัดที่ Mall บางกะปิ แทน ซึ่ง มันไม่ไกลจากบ้านน้องเค้า แต่ โคตรไกล จากบ้านผมเลย เรานัดเจอ กันตอน 2 ทุ่ม. ครั้งแรกที่เจอ ผมอยากบอกว่า ใจเต้นแรงมาก จนตัวสั่น แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ จน ใกล้เวลา 4 ทุ่ม ผมกับน้องก็จะต้องแยกย้ายกลับบ้านกัน ช่วงวินาทีนั้น ผมเผลอปาก บอกชอบ น้องเค้าไป ด้วยความที่ วินาทีนั้น ช่วงที่บอกไป เหมือนอะไรเป็นใจ บรรยากาศมันช่างเงียบ น้องเค้า ได้ยิน สิ่งที่ผมพูด แต่ สิ่งที่ กระทบกลับมาผม คือ น้องบอกว่า "ผมมีแฟนแล้วครับพี่ เสียดาย เราเจอกันช้าไป" วินาทีนั้น ผมแทบทรุด แต่ก็ยิ้มๆ และก็ ขอตัวกลับก่อนเลย เพราะ ไม่มีหน้าที่จะยืนสู้ กับคำที่ได้ยินเมื่อครู่มา จากนั้น ขากลับ ผมก็ นั่ง น้ำตา ตกมาตลอดทางเลย และนับ แต่นั้นมา ผมก็ไม่พยามติดต่อกลับหาน้องเค้านะ เพราะ ผมไม่อยากไปเป็นมือที่ 3 แต่ โลกนี้มันไม่เคยหยุดนิ่งครับ กลายเป็น ช่วงที่ผมหยุดทักน้องเค้าไป น้องเค้ากลับ ทักกลับมาหาผมแทน และหลายคำ ที่ทักมา มันเป็น ประโยค ที่แฟน เค้าใช้กัน จน ผม เริ่ม จะสู้ต่อ ผมบอกได้เลยว่า ตอนนั้น ผมก็เป็นชู้ก็ได้นะครับ ยอมให้คนอื่นด่า ว่า แต่ที่ผมทำลงไป ผมรู้ตัวดี เพราะ แค่ คำว่ารัก ทุกครั้งที่น้องเค้า ทะเลาะ กับแฟน ผมก็จะชวนเค้า มาอยู่กับผม และเมื่อเค้าดีกัน ข้อตกลงของเราก็เริ่มเกิดขึ้นคือ เจอกันเดือนละ ครั้ง คุยกัน ได้แค่ 4ทุ่ม ถึง เที่ยงคืน ทำได้แค่นั้น บ่อยครั้งนะครับ ที่ผมอยากแหกข้อตกลง แต่ก็อย่างว่าแหละครับ ก็เพราะรัก จึงยอม และก็เป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆ จนถึงปี 55 ช่วงเดือน กันยายน ถึง ตุลาคม ที่น้องเค้าอยู่ดีๆ ก็หายไป เบอร์โทรติดต่อไม่ได้ facebook ก็ไม่ on ผมแทบบ้า แต่ก็ทำได้ดีที่สุดคือ นิ่งและรอ จนในที่สุด น้องเค้า ติดต่อกลับมาพร้อมกับ ขอเจอ ผม ตอนนั้น ดีใจสุดขีด แต่ด้วยความที่ วันที่ขอเบอร์คือ 30 ธันวา 55 นั่นหลายถึงว่า อีก 1 เดือนข้างหน้า ไม่มีใครรู้อนาคต ช่วงหนึ่งเดือนนั้น ผมเลยไปเรียนทำอาหารทุกอย่างที่เค้าชอบ เพื่อจะได้ไป surprise เค้า เมื่อวันนั้นมาถึง ผมทำ อาหารเหนือ บ้านผม และก็ ทำ cookie และก็ cake ไปให้ แต่ด้วยความที่ วันนั้นเราอยู่ด้วยกันทั้งวัน ผมมีความสุขมาก จนช่วงเย็น ก่อนผมกลับบ้าน เค้าพูดกับผม มาคำหนึ่งว่า เราหยุดความสัมพันธ์ กันแค่นี้เหอะ ต้นไม่อยากทำให้พี่เสียใจ ผมอยากให้เรากลับมาเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ตอนนั้นผมชาทั้งตัว จนทำอะไรไม่ถูก ยืนอยู่ ตรง ทางขึ้น airport link จนน้องเค้าก็กลับไป และสิ่งที่ผมคิดคือ ผมทำอะไรผิด หรือว่า ผมยังไง อะไร ด้วยความที่ไม่เข้าใจ วันต่อมาคือ 31 ธันวา วันสิ้นปี ของใครหลายๆคน แต่มันคือ วันสิ้นใจ และสิ้นสุด ของผม ผมอยาก clear คำๆนั้นมาก เลยนัดเจอ พร้อม countdown แต่สิ่งที่ผม surprise มากที่สุดคือ เค้ามากับแฟน แต่พอดีผม หันไปเห็นก่อน ตอนที่เค้าจะเดิน เข้ามาหาผม ผมเลย ตัดสินใจ เดินหนีไปเลย สรุป ค่ำคืนนั้น ผมก็ รู้คำตอบที่ชัดเจน พร้อมกับ อะไรหลายๆ อย่าง มันเป็นวันที่แสนเศร้าของคนๆ หนึ่ง แต่ สำหรับเค้า คงจะเป็นวันที่มีความสุข ที่สุด นับแต่วันนั้น จนวันนี้ ผมก็ยังไม่สามารถตอบตัวเองได้เลยครับ ว่าที่ผ่านมาคืออะไร แค่แก้เหงา หรือตัวประกอบ หรือ รัก หรือเปล่า......
เค้าเรียกว่า "รัก" หรือป่าว
เรื่องของเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ปี 52 ตอนนั้น ผมเพิ่งจะย้ายบ้านเข้ามาอยู่ใน กทม. พร้อมกับมาศึกษาต่อที่ นี่ด้วย. ด้วยความที่ ก็ยังไม่รู้อะไรมากนัก เห็นเพื่อนเล่น facebook ก็เลยเริ่มเล่นตามเพื่อนเค้า แต่ไม่รู้ ว่าด้วยความบังเอิญ หรือ พรมลิขิต หรือ ผีผลัก ผมได้มาเจอ กับ คนๆ หนึ่ง ซึ่งเรารู้จัก กันทาง facebook นี่แหละ เค้าชื่อว่า "ต้น" ก็อายุห่างกันไม่กี่ปี ซึ่งตอนนั้น. ด้วยความที่ตอนแรก ผมไม่คิดอะไรมาก เห็นแค่ว่า น่ารัก เลยคุยไปเรื่อยๆ แต่ยิ่งคุย ก็เหมือนเรายิ่งสนิทกันมากขึ้น ตอนนั้น ผมยังไม่รู้ว่าน้องเค้าก็เป็นเกย์ และน้องเค้าก็ไม่รู้ด้วยว่าผมก็เป็น แต่ก็ด้วย facebook นำพาแหละครับ เราก็คุยกันมา จึงเริ่มรู้อะไรหลายๆ อย่างต่อกัน จนวันหนึ่ง เราก็คุยกันมาได้ซัก 3-4 เดือนละ ผมกับน้องก็ได้นัดเจอกัน ณ ร้านอาหาร แต่ด้วยความที่ บ้านผม อยู่ ฝั่งธน ตรงข้าม ช่อง 3 เก่า ส่วนบ้านน้องเค้า อยู่ แถว ลาดกระบัง ด้วยความทะเยอทะยาน ผมก็ไม่อยากให้น้องเค้ามาไกล เลย นัดที่ Mall บางกะปิ แทน ซึ่ง มันไม่ไกลจากบ้านน้องเค้า แต่ โคตรไกล จากบ้านผมเลย เรานัดเจอ กันตอน 2 ทุ่ม. ครั้งแรกที่เจอ ผมอยากบอกว่า ใจเต้นแรงมาก จนตัวสั่น แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ จน ใกล้เวลา 4 ทุ่ม ผมกับน้องก็จะต้องแยกย้ายกลับบ้านกัน ช่วงวินาทีนั้น ผมเผลอปาก บอกชอบ น้องเค้าไป ด้วยความที่ วินาทีนั้น ช่วงที่บอกไป เหมือนอะไรเป็นใจ บรรยากาศมันช่างเงียบ น้องเค้า ได้ยิน สิ่งที่ผมพูด แต่ สิ่งที่ กระทบกลับมาผม คือ น้องบอกว่า "ผมมีแฟนแล้วครับพี่ เสียดาย เราเจอกันช้าไป" วินาทีนั้น ผมแทบทรุด แต่ก็ยิ้มๆ และก็ ขอตัวกลับก่อนเลย เพราะ ไม่มีหน้าที่จะยืนสู้ กับคำที่ได้ยินเมื่อครู่มา จากนั้น ขากลับ ผมก็ นั่ง น้ำตา ตกมาตลอดทางเลย และนับ แต่นั้นมา ผมก็ไม่พยามติดต่อกลับหาน้องเค้านะ เพราะ ผมไม่อยากไปเป็นมือที่ 3 แต่ โลกนี้มันไม่เคยหยุดนิ่งครับ กลายเป็น ช่วงที่ผมหยุดทักน้องเค้าไป น้องเค้ากลับ ทักกลับมาหาผมแทน และหลายคำ ที่ทักมา มันเป็น ประโยค ที่แฟน เค้าใช้กัน จน ผม เริ่ม จะสู้ต่อ ผมบอกได้เลยว่า ตอนนั้น ผมก็เป็นชู้ก็ได้นะครับ ยอมให้คนอื่นด่า ว่า แต่ที่ผมทำลงไป ผมรู้ตัวดี เพราะ แค่ คำว่ารัก ทุกครั้งที่น้องเค้า ทะเลาะ กับแฟน ผมก็จะชวนเค้า มาอยู่กับผม และเมื่อเค้าดีกัน ข้อตกลงของเราก็เริ่มเกิดขึ้นคือ เจอกันเดือนละ ครั้ง คุยกัน ได้แค่ 4ทุ่ม ถึง เที่ยงคืน ทำได้แค่นั้น บ่อยครั้งนะครับ ที่ผมอยากแหกข้อตกลง แต่ก็อย่างว่าแหละครับ ก็เพราะรัก จึงยอม และก็เป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆ จนถึงปี 55 ช่วงเดือน กันยายน ถึง ตุลาคม ที่น้องเค้าอยู่ดีๆ ก็หายไป เบอร์โทรติดต่อไม่ได้ facebook ก็ไม่ on ผมแทบบ้า แต่ก็ทำได้ดีที่สุดคือ นิ่งและรอ จนในที่สุด น้องเค้า ติดต่อกลับมาพร้อมกับ ขอเจอ ผม ตอนนั้น ดีใจสุดขีด แต่ด้วยความที่ วันที่ขอเบอร์คือ 30 ธันวา 55 นั่นหลายถึงว่า อีก 1 เดือนข้างหน้า ไม่มีใครรู้อนาคต ช่วงหนึ่งเดือนนั้น ผมเลยไปเรียนทำอาหารทุกอย่างที่เค้าชอบ เพื่อจะได้ไป surprise เค้า เมื่อวันนั้นมาถึง ผมทำ อาหารเหนือ บ้านผม และก็ ทำ cookie และก็ cake ไปให้ แต่ด้วยความที่ วันนั้นเราอยู่ด้วยกันทั้งวัน ผมมีความสุขมาก จนช่วงเย็น ก่อนผมกลับบ้าน เค้าพูดกับผม มาคำหนึ่งว่า เราหยุดความสัมพันธ์ กันแค่นี้เหอะ ต้นไม่อยากทำให้พี่เสียใจ ผมอยากให้เรากลับมาเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ตอนนั้นผมชาทั้งตัว จนทำอะไรไม่ถูก ยืนอยู่ ตรง ทางขึ้น airport link จนน้องเค้าก็กลับไป และสิ่งที่ผมคิดคือ ผมทำอะไรผิด หรือว่า ผมยังไง อะไร ด้วยความที่ไม่เข้าใจ วันต่อมาคือ 31 ธันวา วันสิ้นปี ของใครหลายๆคน แต่มันคือ วันสิ้นใจ และสิ้นสุด ของผม ผมอยาก clear คำๆนั้นมาก เลยนัดเจอ พร้อม countdown แต่สิ่งที่ผม surprise มากที่สุดคือ เค้ามากับแฟน แต่พอดีผม หันไปเห็นก่อน ตอนที่เค้าจะเดิน เข้ามาหาผม ผมเลย ตัดสินใจ เดินหนีไปเลย สรุป ค่ำคืนนั้น ผมก็ รู้คำตอบที่ชัดเจน พร้อมกับ อะไรหลายๆ อย่าง มันเป็นวันที่แสนเศร้าของคนๆ หนึ่ง แต่ สำหรับเค้า คงจะเป็นวันที่มีความสุข ที่สุด นับแต่วันนั้น จนวันนี้ ผมก็ยังไม่สามารถตอบตัวเองได้เลยครับ ว่าที่ผ่านมาคืออะไร แค่แก้เหงา หรือตัวประกอบ หรือ รัก หรือเปล่า......