สวัสดีครับ วันนี้เพิ่งโดนปฏิเสธรักจากเพื่อนผู้ชายญี่ปุ่นคนนึงที่รู้จักกันมา3ปี < ขอย่อชื่อว่า จี > จีได้อยู่ห้องเดียวกันกับเราตอนม.5 แต่ไม่ค่อยสนิท แต่กลับมาสนิทจริงๆก็ตอนขึ้นม.6 ไม่รู้ทำไมเราเคยบอกแล้วพูดกับตัวเองไว้แล้วว่า ช-ช มันเป็นเหมือนรักต้องคำสาปที่ไม่สมหวัง แต่ทำไมไม่รู้เราก็ได้เผลอไปรักเพื่อนคนนี้ทั้งๆที่ก่อนหน้า เราไม่มีทางจะชอบคนนี้ ที่หน้าตาธรรมดา แต่งตัวก็ไม่ดี < ปกติเราเป็นคนชอบมองคนที่หน้าตาและการแต่งตัวต้องมาก่อน > แต่แล้วพอสนิทกันมากขึ้น
พวกเพื่อนๆในกลุ่มก็ชอบแซวกันว่า เหมือนแฟนกันเลย2คนนี้
จีก็บอกว่า ก็แฟนเป็นกันอ่ะ
ตอนแรกเราก็รู้สึกแบบแปลกๆด้วยว่าทำไมต้องมาจับชงกับคนนี้ ทั้งๆที่ในไฮสคูลมีคนที่หน้าตาดีกว่าจีตั้งเยอะ
เรากับจีก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นไปอีก ตอนเรียนตัวก็แทบจะติดกันตลอดเวลา ตอนพักระหว่างคาบก็จะอยู่ด้วยกัน2คนซะส่วนใหญ่
จนกระทั่งเพื่อนเริ่มแซวแล้วไปถามจีในLINEกลุ่มว่า ถ้าจีมีลูกกับเรา จะตั้งชื่อลูกว่าอะไร จีก็บอกว่าชื่อมาซะดิบดี *เป็นชื่อเรากับจีรวมกัน* เราก็ได้แต่แอบอมยิ้มในใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากเท่าไหร่
แล้วก็มีอยู่วันนึงเราได้ไปเที่ยวในโตเกียวกับ จีและเพื่อนๆเราในห้องรวมกันประมาณ5คน เราก็แบบเริ่มรู้สึกดีกับจีขึ้นมาบ้าง บวกกับอากาศหนาว เลยเอามือไปควงแขนกับจี จีก็ยอมให้ควง จับมือเดินกับจี จีก็ยอมให้จับ เรารู้สึกดีมากตอนนั้น
พอหลังจากวันนั้น วันไหนที่จีไม่อยู่เราจะหงุดหงิดมาก วันไหนที่จีไม่ไลน์มาหา เราจะแกล้งงอล จนเราต้องเป็นคนไลน์ไปหาก่อนทุกครั้ง บางทีก็วิดีโอคอลบ้าง โทรหากันบ้าง เกือบทุกคืน เราก็เริ่มชอบจีขึ้นมา แล้วผ่านไปอีก1อาทิตย์เราก็ยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าไปรักจีเข้าตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็รักเข้าอย่างจริงจรังซะแล้ว...
จีดูหล่อขึ้นมามาก ทั้งๆที่หน้าตาก็เหมือนเดิมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย เรารู้สึกว่าข้อดีของคนไม่หล่อคือมองกี่ทีๆก็ไม่เบื่อ < มั้ง >
วันนึงหลังเลิกเรียน เราก็ขอมือจีอีก จีก็ยอมให้เราจับมือเดินกลับบ้านพร้อมกัน เราไปส่งจีขึ้นรถไฟ ก่อนจะถึงสถานีรถไฟ
อยู่ดีๆเราก็บอกจีว่า เรารักจีนะ
จีก็ตอบกลับมาว่า ขอบคุณนะ
เราเลยถามกลับไปว่า แล้วรักเรามั้ย ?
จีก็บอกว่า รักมากๆๆ
เรานี้แบบเขินจนแทบทำตัวไม่ถูกเลย เรารู้สึกมีกำลังใจและความหวังมากๆ
แต่แล้วเราก็ รู้สึกว่ามันแปลกๆเหมือนจีไม่เคยเข้าหาเราก่อนเรา มีแต่เราที่เข้าหาจีแล้วจีก็ทำตามที่เราต้องการตลอด
เราเลยลองส่งข้อความไปถามว่า เรารู้สึกว่าเรารักจี แล้วจีรักล่ะ?
จีก็ตอบกลับมาว่า รักมากเหมือนกันในแบบเพื่อน
ตอนนั้นเราก็เริ่มเสียใจนิดๆแล้วก็หงุดหงิดๆ แต่เราก็เหมือนพยามยามยื้อเอาไว้
ผ่านวันนั้นไป เวลาอยู่ทีโรงเรียน เราเจอจีเราก็จะบอกจีตลอดว่า เรารักจีนะ บอกบ่อยมากๆ จีก็จะตอบมาว่า ขอบคุณนะ หรือไม่ก็บอกว่า รู้แล้วๆ แต่จีก็ไม่ได้มีท่าทางแปลกๆหรือรำคาญอะไรเลย แต่จีจะยิ้มตอบตลอด
ตกเย็น เราก็ชวนจีไปเดินเล่นหาอะไรกินกัน2คน โดยเราสั่งจีว่าอย่าบอกเพื่อนๆนะให้เพื่อนๆกลับบ้านไปก่อน เราอยากไปกัน2คน จีก็บอกตกลง
เราก็หาที่นั่งกินข้าวกันแล้วเราก็จับมือจีบนโต๊ะ
แล้วบอกว่า รักจีนะ
จีก็ยิ้มแล้วบอก ขอบคุณ
สักพักจีบอกว่า คนมอง นะ พอก่อน ถ้าไม่อยากให้คนอื่นมองก็พอก่อน เราก็พอ จากนั้นเราก็ไปเดินเล่นดูนู้นนี้กันต่อ เราก็บอกรักจี เกือบทุกนาที จีก็ยิ้มแล้วบอกว่าขอบคุณเหมือนเดิม จากนั้นเราก็อยากให้จีบอกรักเราบ้าง แต่ไม่รู้จะบอกยังไงให้มันดูดี เราเลยบอกไปว่า มีอะไรจะถามหรือพูดมั้ย จีบอกว่า ไม่มี แต่ในใจเราอยากให้จีพูดหรือถามอะไรมาก็ได้ เราเลยยกตัวอย่างเข่น ทำไมเราถึงบอกรักจีตลอดไม่สงสัยเหรอ เพราะว่าถ้าจีถามแบบนี้มา เราก็จะบอกความรู้สึกของเราไปเลย
แต่จีกลับบอกมาว่า ต่อไปนี้ไม่ต้องจับมือกันแล้วนะ เราก็จุกๆบวกกับอึ้งๆไป เราเลยถามไปว่าไม่มีอย่างอื่นจะบอกอีกเหรอ จีก็บอกไปว่าไม่มี เราเลยบอกจีว่ากลับบ้านก่อนนะ เราเลยเดินออกมา น้ำตาเราก็ไหลอาบทั้ง2แก้มเลย
พอเราถึงบ้านเราก็ทักไลน์จีไปว่า อยากจะโทรหาได้มั้ย เราเลยโทรไป เราบอกจีไปเลยว่าเรารักจีมากจริงๆ จะทำไงดี จีก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ทำเหมือนปกติ เราก็อยากจะทำเหมือนปกติเหมือนตอนที่เราเจอจีครั้งแรก แต่มันทำไม่ได้ ในเมื่อมันรักไปแล้ว
เวลาจีเจอเรา จีก็ทักทายปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เราทำให้มันปกติไม่ได้ จนเพื่อนในห้องเริ่มสงสัย เราอึดอัดมาก
จนถึงวันนี้ เราชวนจีมาที่บ้านเรา เรานัดจีมาก่อนเพื่อนคนอื่นๆ เพราะว่าเราอยากจะคุยกับจีและอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสอง พอจีมาเราก็บอกว่าเรารักจีแค่ไหน เราจะเข้าไปก่อนจี แต่จีไม่ให้ แล้ว จีก็บอกกลับมาว่าเราทั้งคู่เป็นผู้ชาย รักกันแบบนั้นไม่ได้ แล้วจีก็ไม่ได้ชอบผู้ชายด้วย เราก็เลยร้องไห้ เข้าไปนั่งซบที่ไหล่ของจี แล้วก็ควงแขนจีกับจับมือจีไว้ แล้วเราก็บอกว่า อย่าไปไหนนะ จีก็บอกว่าไม่ไปไหน จีบอกให้เราหยุดร้อง แต่เรากลับยิ่งร้องมากขึ้น เราก็ซบจีไปเรื่อยๆ เราอยากหยุดเวลานี้ไปให้นานๆมากๆ เรารู้สึกว่าเราเห็นแก่ตัวด้วย แต่เราก็ไม่กล้ายอมรับความจริงเรื่องจี พอเพื่อนๆมาเราก็ต้องทำเป็นปกติเพื่อไม่ให้เพื่อนสงสัย เพือนก็ยิ่งแซวกันใหญ่เรื่องจีว่าทำไมอยู่กัน2คน จีก็หัวเราะออกมา แต่เราต้องหัวเราะกลบเกลื่อน
ตอนเย็นเพื่อนๆรวมทั้งจีก็ต้องแยกย้ายกันกลับ เราจับแขนจีให้มานั่งบนเตียงแล้วเราก็ซบจีบอกว่าแล้วร้องไห้ว่า ไม่อยากให้ไปเลย อยากอยู่อย่างนี้นานๆ เราก็ซบจีแล้วจับมือจีจนกว่าเพื่อนจะลงมา พอเพื่อนลงมาเราก็เดินไปส่งทุกคนที่สถานีรถไฟ พวกเพื่อนๆเดินข้างหน้า เว้นระยะห่างเรากับจีไว้สัก3เมตร เพื่อนก็แซวว่าอยากให้แฟนกันเดินด้วยกันไม่อยากขัด จีก็ยิ้มแล้วหัวเราะ แต่เรากลับทำอย่างนั้นไม่ได้ กลับรู่สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม
เราเลยบอกกับจีไปเลยว่า ทำไมจีคบกับเราไม่ได้เหรอ?
จีก็บอกว่า ขอโทษนะ
เราเดินไปเรื่อยๆพร้อมจี แล้วเราร้องไห้ออกมา จีเห็นเราร้องไห้แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แค่มองหน้า โดยที่เพื่อนๆข้างหน้าได้รู้สึกว่าเราร้องไห้เลย ระหว่างทางที่เดินเราก็แอบมองหน้าจีอยู่เรื่อยๆ เราก็ยิ่งร้องออกมาอีก
พอถึงสถานีจีก็บอกว่า ขอโทษเราอีกรอบ เราได้ยินแล้วว่าจีพูดขอโทษ แต่เราอยากได้ยินเสียงจีอีก เราเลยถามไปว่าพูดอะไรนะ แต่จีก็พูดเรื่องอื่นเเทน...
เราเสียใจมาก ตัดใจไม่ลงสักที รู้สึกรักจีมากๆ เราว่าเราไม่มีหวังแล้ว เราก็รู้อยู่ตั้งแต่แรก แต่เราเหมือนหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ พยามยามยื้อรั้งเวลาไว้ เพราะว่าเราก็จะจบม6ก็คงไม่ได้เจอจีแล้ว จีเป็นเด็กเรียน ยุ่งมากๆ ยิ่งขึ้นมหาลัยคงยุ่งขึ้นไปอีก เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี อยากกลับไปเรียนเมืองไทยมากๆ แต่พ่อกับแม่ไม่ยอมให้กลับ เราตัดใจจากจีก็ไม่ได้สักที เพราะจีก็ทำตัวปกติตลอด ไม่รู้สึกว่าจีห่างเหินหรือเมินเลย ทั้งๆทีจีก็รู้ว่าเราคิดกับจีเกินเพื่อนแต่จีก็ยังทำตัวปกติ เราไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ถ้าจีเมิน เราก็ยิ่งเสียใจ แต่ถ้าจีทำตัวปกติ เราก็ยิ่งรักจีขึ้นไปอีก เราเพิ่งมาสังเกตุว่าในมือถือเรามีรูปที่ถ่ายคู่กับจีเยอะกว่าเพื่อนสนิทเราอีก เราเห็นรูปเราก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก อยากจะบอกว่า ลืมไม่ได้ ตัดใจก็ยังไม่ได้ เราไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี เราเพิ่งมาเข้าใจจริงๆว่า การรักใครสักคนที่คนนั้นเป็นคนนั้น ไม่ใช่รักเพราะหน้าตา ฐานะหรือว่าอะไรภายนอกเลย แต่ที่เรารักจี ก็เพราะว่าเรารักจีที่จีเป็นจี เท่านั้นเอง
*เกิดมาจีเป็นคนแรกที่เรากล้าบอกว่ารักมากแค่ไหน เพราะปกติเราแอบชอบใครเราก็จะไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายรู้ตัวโดยเด็ดขาด
ช-ช โดนปฏิเสธรักมาสดๆร้อนๆ ทำใจไม่ได้ครับ
พวกเพื่อนๆในกลุ่มก็ชอบแซวกันว่า เหมือนแฟนกันเลย2คนนี้
จีก็บอกว่า ก็แฟนเป็นกันอ่ะ
ตอนแรกเราก็รู้สึกแบบแปลกๆด้วยว่าทำไมต้องมาจับชงกับคนนี้ ทั้งๆที่ในไฮสคูลมีคนที่หน้าตาดีกว่าจีตั้งเยอะ
เรากับจีก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นไปอีก ตอนเรียนตัวก็แทบจะติดกันตลอดเวลา ตอนพักระหว่างคาบก็จะอยู่ด้วยกัน2คนซะส่วนใหญ่
จนกระทั่งเพื่อนเริ่มแซวแล้วไปถามจีในLINEกลุ่มว่า ถ้าจีมีลูกกับเรา จะตั้งชื่อลูกว่าอะไร จีก็บอกว่าชื่อมาซะดิบดี *เป็นชื่อเรากับจีรวมกัน* เราก็ได้แต่แอบอมยิ้มในใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากเท่าไหร่
แล้วก็มีอยู่วันนึงเราได้ไปเที่ยวในโตเกียวกับ จีและเพื่อนๆเราในห้องรวมกันประมาณ5คน เราก็แบบเริ่มรู้สึกดีกับจีขึ้นมาบ้าง บวกกับอากาศหนาว เลยเอามือไปควงแขนกับจี จีก็ยอมให้ควง จับมือเดินกับจี จีก็ยอมให้จับ เรารู้สึกดีมากตอนนั้น
พอหลังจากวันนั้น วันไหนที่จีไม่อยู่เราจะหงุดหงิดมาก วันไหนที่จีไม่ไลน์มาหา เราจะแกล้งงอล จนเราต้องเป็นคนไลน์ไปหาก่อนทุกครั้ง บางทีก็วิดีโอคอลบ้าง โทรหากันบ้าง เกือบทุกคืน เราก็เริ่มชอบจีขึ้นมา แล้วผ่านไปอีก1อาทิตย์เราก็ยังไม่รู้ตัวเองเลยว่าไปรักจีเข้าตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็รักเข้าอย่างจริงจรังซะแล้ว...
จีดูหล่อขึ้นมามาก ทั้งๆที่หน้าตาก็เหมือนเดิมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย เรารู้สึกว่าข้อดีของคนไม่หล่อคือมองกี่ทีๆก็ไม่เบื่อ < มั้ง >
วันนึงหลังเลิกเรียน เราก็ขอมือจีอีก จีก็ยอมให้เราจับมือเดินกลับบ้านพร้อมกัน เราไปส่งจีขึ้นรถไฟ ก่อนจะถึงสถานีรถไฟ
อยู่ดีๆเราก็บอกจีว่า เรารักจีนะ
จีก็ตอบกลับมาว่า ขอบคุณนะ
เราเลยถามกลับไปว่า แล้วรักเรามั้ย ?
จีก็บอกว่า รักมากๆๆ
เรานี้แบบเขินจนแทบทำตัวไม่ถูกเลย เรารู้สึกมีกำลังใจและความหวังมากๆ
แต่แล้วเราก็ รู้สึกว่ามันแปลกๆเหมือนจีไม่เคยเข้าหาเราก่อนเรา มีแต่เราที่เข้าหาจีแล้วจีก็ทำตามที่เราต้องการตลอด
เราเลยลองส่งข้อความไปถามว่า เรารู้สึกว่าเรารักจี แล้วจีรักล่ะ?
จีก็ตอบกลับมาว่า รักมากเหมือนกันในแบบเพื่อน
ตอนนั้นเราก็เริ่มเสียใจนิดๆแล้วก็หงุดหงิดๆ แต่เราก็เหมือนพยามยามยื้อเอาไว้
ผ่านวันนั้นไป เวลาอยู่ทีโรงเรียน เราเจอจีเราก็จะบอกจีตลอดว่า เรารักจีนะ บอกบ่อยมากๆ จีก็จะตอบมาว่า ขอบคุณนะ หรือไม่ก็บอกว่า รู้แล้วๆ แต่จีก็ไม่ได้มีท่าทางแปลกๆหรือรำคาญอะไรเลย แต่จีจะยิ้มตอบตลอด
ตกเย็น เราก็ชวนจีไปเดินเล่นหาอะไรกินกัน2คน โดยเราสั่งจีว่าอย่าบอกเพื่อนๆนะให้เพื่อนๆกลับบ้านไปก่อน เราอยากไปกัน2คน จีก็บอกตกลง
เราก็หาที่นั่งกินข้าวกันแล้วเราก็จับมือจีบนโต๊ะ
แล้วบอกว่า รักจีนะ
จีก็ยิ้มแล้วบอก ขอบคุณ
สักพักจีบอกว่า คนมอง นะ พอก่อน ถ้าไม่อยากให้คนอื่นมองก็พอก่อน เราก็พอ จากนั้นเราก็ไปเดินเล่นดูนู้นนี้กันต่อ เราก็บอกรักจี เกือบทุกนาที จีก็ยิ้มแล้วบอกว่าขอบคุณเหมือนเดิม จากนั้นเราก็อยากให้จีบอกรักเราบ้าง แต่ไม่รู้จะบอกยังไงให้มันดูดี เราเลยบอกไปว่า มีอะไรจะถามหรือพูดมั้ย จีบอกว่า ไม่มี แต่ในใจเราอยากให้จีพูดหรือถามอะไรมาก็ได้ เราเลยยกตัวอย่างเข่น ทำไมเราถึงบอกรักจีตลอดไม่สงสัยเหรอ เพราะว่าถ้าจีถามแบบนี้มา เราก็จะบอกความรู้สึกของเราไปเลย
แต่จีกลับบอกมาว่า ต่อไปนี้ไม่ต้องจับมือกันแล้วนะ เราก็จุกๆบวกกับอึ้งๆไป เราเลยถามไปว่าไม่มีอย่างอื่นจะบอกอีกเหรอ จีก็บอกไปว่าไม่มี เราเลยบอกจีว่ากลับบ้านก่อนนะ เราเลยเดินออกมา น้ำตาเราก็ไหลอาบทั้ง2แก้มเลย
พอเราถึงบ้านเราก็ทักไลน์จีไปว่า อยากจะโทรหาได้มั้ย เราเลยโทรไป เราบอกจีไปเลยว่าเรารักจีมากจริงๆ จะทำไงดี จีก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ทำเหมือนปกติ เราก็อยากจะทำเหมือนปกติเหมือนตอนที่เราเจอจีครั้งแรก แต่มันทำไม่ได้ ในเมื่อมันรักไปแล้ว
เวลาจีเจอเรา จีก็ทักทายปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เราทำให้มันปกติไม่ได้ จนเพื่อนในห้องเริ่มสงสัย เราอึดอัดมาก
จนถึงวันนี้ เราชวนจีมาที่บ้านเรา เรานัดจีมาก่อนเพื่อนคนอื่นๆ เพราะว่าเราอยากจะคุยกับจีและอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสอง พอจีมาเราก็บอกว่าเรารักจีแค่ไหน เราจะเข้าไปก่อนจี แต่จีไม่ให้ แล้ว จีก็บอกกลับมาว่าเราทั้งคู่เป็นผู้ชาย รักกันแบบนั้นไม่ได้ แล้วจีก็ไม่ได้ชอบผู้ชายด้วย เราก็เลยร้องไห้ เข้าไปนั่งซบที่ไหล่ของจี แล้วก็ควงแขนจีกับจับมือจีไว้ แล้วเราก็บอกว่า อย่าไปไหนนะ จีก็บอกว่าไม่ไปไหน จีบอกให้เราหยุดร้อง แต่เรากลับยิ่งร้องมากขึ้น เราก็ซบจีไปเรื่อยๆ เราอยากหยุดเวลานี้ไปให้นานๆมากๆ เรารู้สึกว่าเราเห็นแก่ตัวด้วย แต่เราก็ไม่กล้ายอมรับความจริงเรื่องจี พอเพื่อนๆมาเราก็ต้องทำเป็นปกติเพื่อไม่ให้เพื่อนสงสัย เพือนก็ยิ่งแซวกันใหญ่เรื่องจีว่าทำไมอยู่กัน2คน จีก็หัวเราะออกมา แต่เราต้องหัวเราะกลบเกลื่อน
ตอนเย็นเพื่อนๆรวมทั้งจีก็ต้องแยกย้ายกันกลับ เราจับแขนจีให้มานั่งบนเตียงแล้วเราก็ซบจีบอกว่าแล้วร้องไห้ว่า ไม่อยากให้ไปเลย อยากอยู่อย่างนี้นานๆ เราก็ซบจีแล้วจับมือจีจนกว่าเพื่อนจะลงมา พอเพื่อนลงมาเราก็เดินไปส่งทุกคนที่สถานีรถไฟ พวกเพื่อนๆเดินข้างหน้า เว้นระยะห่างเรากับจีไว้สัก3เมตร เพื่อนก็แซวว่าอยากให้แฟนกันเดินด้วยกันไม่อยากขัด จีก็ยิ้มแล้วหัวเราะ แต่เรากลับทำอย่างนั้นไม่ได้ กลับรู่สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม
เราเลยบอกกับจีไปเลยว่า ทำไมจีคบกับเราไม่ได้เหรอ?
จีก็บอกว่า ขอโทษนะ
เราเดินไปเรื่อยๆพร้อมจี แล้วเราร้องไห้ออกมา จีเห็นเราร้องไห้แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แค่มองหน้า โดยที่เพื่อนๆข้างหน้าได้รู้สึกว่าเราร้องไห้เลย ระหว่างทางที่เดินเราก็แอบมองหน้าจีอยู่เรื่อยๆ เราก็ยิ่งร้องออกมาอีก
พอถึงสถานีจีก็บอกว่า ขอโทษเราอีกรอบ เราได้ยินแล้วว่าจีพูดขอโทษ แต่เราอยากได้ยินเสียงจีอีก เราเลยถามไปว่าพูดอะไรนะ แต่จีก็พูดเรื่องอื่นเเทน...
เราเสียใจมาก ตัดใจไม่ลงสักที รู้สึกรักจีมากๆ เราว่าเราไม่มีหวังแล้ว เราก็รู้อยู่ตั้งแต่แรก แต่เราเหมือนหลอกตัวเองไปเรื่อยๆ พยามยามยื้อรั้งเวลาไว้ เพราะว่าเราก็จะจบม6ก็คงไม่ได้เจอจีแล้ว จีเป็นเด็กเรียน ยุ่งมากๆ ยิ่งขึ้นมหาลัยคงยุ่งขึ้นไปอีก เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี อยากกลับไปเรียนเมืองไทยมากๆ แต่พ่อกับแม่ไม่ยอมให้กลับ เราตัดใจจากจีก็ไม่ได้สักที เพราะจีก็ทำตัวปกติตลอด ไม่รู้สึกว่าจีห่างเหินหรือเมินเลย ทั้งๆทีจีก็รู้ว่าเราคิดกับจีเกินเพื่อนแต่จีก็ยังทำตัวปกติ เราไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ถ้าจีเมิน เราก็ยิ่งเสียใจ แต่ถ้าจีทำตัวปกติ เราก็ยิ่งรักจีขึ้นไปอีก เราเพิ่งมาสังเกตุว่าในมือถือเรามีรูปที่ถ่ายคู่กับจีเยอะกว่าเพื่อนสนิทเราอีก เราเห็นรูปเราก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก อยากจะบอกว่า ลืมไม่ได้ ตัดใจก็ยังไม่ได้ เราไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี เราเพิ่งมาเข้าใจจริงๆว่า การรักใครสักคนที่คนนั้นเป็นคนนั้น ไม่ใช่รักเพราะหน้าตา ฐานะหรือว่าอะไรภายนอกเลย แต่ที่เรารักจี ก็เพราะว่าเรารักจีที่จีเป็นจี เท่านั้นเอง
*เกิดมาจีเป็นคนแรกที่เรากล้าบอกว่ารักมากแค่ไหน เพราะปกติเราแอบชอบใครเราก็จะไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายรู้ตัวโดยเด็ดขาด