ผมขอบอกไว้ก่อนเลยนะครับ เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับชีวิตผม แล้วผมก็ได้รับรู้ความหมายของคำว่า "เกินไป"
ผมเป็นเด็กมหาลัยอยู่ปี4 ใกล้จะจบแล้ว แต่ผมมีแฟนที่อายุน้อยกว่าผมประมาณ5-6ปี
รู้จักกันโดย"โลกโซเชียส" นี้แหละครับ ตอนนี้ผมก็คบกับเธอมาประมาณ8เดือนจะเข้าเดือนที่9แล้ว
ตอนรู้จักกันแต่ผมก็ยังไม่เคยเจอเธอ จนคุยกันผ่านไป 2 อาทิตย์ผมเลยไปหาเธอ เพื่อให้เธอเห็นหน้าผม (ที่ผมบอกว่าให้เธอเห็นหน้าผมแหละถูกแล้วครับ เพราะผมไม่สนหรอกนะครับว่าเธอจะหน้าตายังไงขอแค่มีความจริงใจให้ผมก็พอ)
(ผมเป็นขี้อายนะครับ ถ้าไม่สนิทกัน ผมไม่กล้ามองตาผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ มองแล้วผู้หญฺงหันมาเหมือนรู้สึกเหมือนหัวใจมันจะระเบิด)
เมื่อผมเจอกับเธอผมก็มองตาเธอได้แปปเดียวผมก็ก้มหน้า เธอก็จับแก้มเพื่อเธอจะได้เห็นหน้าผมชัดๆ
เมื่อเห็นหน้าแล้วผมก็กลับเพราะเธอออกมาได้ไม่ได้เธอก็ต้องไปธุระต่อ
เมื่อผมกลับมาบ้านผมก็คิดแล้วครับว่า เธอคงไม่ชอบผมแน่ๆ เพราะไม่เป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองเอาซะเลย
แต่เธอกลับบอกผมว่า ผมน่ารักดี ตอนนั้นความอายของผมมันหายไปจากตัวผมเลย
วันต่อมาผมก็ขับรถไปหาเพื่อที่จะได้ไปเห็นหน้าเธอ ได้อยู่กับเธอ (ระยะทางบ้านผมกับบ้านเธอไกลพอสมควร ผมต้องขับรถไปกลับชั่วโมงกว่า)
ผมอยู่กับเธอวันละ 10-15 นาทีแค่นั้นครับ ผมทำแบบนี้ประมาณเดือนครึ่ง จนเธอเปิดเทอม เมื่อเธอเปิดเทอมแล้วผมก็คิดไปต่างๆนาๆว่าเธอคงจะสนใจผมน้อยลง เพราะเธอได้เจอเพื่อนๆ ได้เจอคนอื่นๆเยอะแยะมากมาย
สิ่งที่ผมคิดมันก็เป็นจริง ! แต่ผมไม่เคยบอกเธอนะครับว่า ผมรู้สึกยังไง ผมเก็บความรู้สึกแย่ๆไว้คนเดียว ผมแคร์ความรู้สึกของเธอ
ปกติผมเป็นคนนอนตี1 ตี2อยู่แล้ว แต่ผมต้องปรับตัว เพราะผมต้องตื่นไปรับเธอไปเรียน ผมต้องตื่นตี 4.30น. ผมตื่นขึ้นมาทำกับข้าวให้เธอทุกๆวัน กว่าจะอาบน้ำทำอะไรเสร็จก็ ตี5.30น ผมก็ขับรถไปรับเธอเพื่อจะส่งเธอไปเรียน (ผมขับรถแมงกะไซต์นะครับ) ผมรับเธอตอน 6 โมงเช้าเป็นประจำทุกวัน ส่งเธอถึงโรงเรียน6.30น ผมก็ทำแบบนี้เป็นประจำทุกวัน
เมื่อเธอเวลาผ่านไป 2 เดือน หลังจากเปิดเทอม ผมก็ไปรับรู้ว่าเธอ ไปคบรุ่นพี่ของเธอ ซึ่งขึ้นสถานะกัน ผมถามเธอ เธอบอกว่าแกล้งแฟนเก่ารุ่นพี่เฉยๆ (แต่เมื่อผมถามทำไมไม่ขึ้นสถานะกับผมเธอบอกกลัวญาติเห็น)
ตอนนั้นเธอยังไม่รู้หรอกนะครับว่า สิ่งที่ผมรู้คือเขาคบกันจริงๆ
"ลืมบอกไปนะครับ หลังเลิกเรียนเป็นประจำผมจะเธอมาบ้านผม แต่เราเคยมีอะไรกันแค่ 2 ครั้ง นะครับตั้งแต่คบกัน ผมแค่อยากใช้เวลาทุกวินาที่เพื่ออยู่กับเธอ เพราะผมไม่รู้ว่าเราต้องจากกันเมื่อไร ผมพยายามทำทุกวันให้มันมีความหมายมากที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้ได้"
ลืมบอกไปอีกอย่าง เมื่ออยู่บ้านผม ก็แค่นอนกอดกันเล่นกัน ทำกับข้าวให้เธอกิน เล่นเกมส์กัน บลาๆๆ อีกมากมาย
ต่อเลยนะครับ
เมื่อมาถึงบ้านผม ผมก็ถามเธอตรงๆเลยว่าคบกับรุ่นพี่อยู่ใช่ไหม
เธอบอกว่าเปล่าแค่แกล้งๆ
ตอนนั้นผมรู้สึกรักเขามากนะครับ ทั้งทีเขาทำแบบนี้
ผมกอดแล้วผมก็ "ร้องไห้" แล้วก็บอกเธอว่า "เลิกกับเขาได้ไหม" เธอก็บอกว่า เลิกให้หมดเนี่ยแหละ ปัญหาเยอะ (ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมฟังคำนี้ ผมไม่ไปจากเธอตั้งแต่ตอนนั้น)
พอถัดจากนั้นไปประมาณ 1-2 สัปดาห์ เขากับรุ่นพี่ก็เลิกกัน
แล้วเธอก็มาขอโทษผมในสิ่งที่เธอทำ ผมก็เอ่อ ให้อภัยเธอ ทั้งที่ใจผมตอนนั้นมันเจ็บ แต่บอกเธอไม่ได้
เรื่องราวทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีประมาณ 1 เดือน ผมก็รับรู้เรื่องใหม่ของเธออีก คือ เธอกลับไปคุยกับแฟนเก่าเธอ จนพบจับได้ว่าเธอจะกลับไปคบกับแฟนเก่า
ผมก็บอกเลิกเธอเลยแต่ เธอบอกว่าเธอรักผม เธอเลือกผม แล้วเธอบอกเลือกผมต่อหน้าเขา ผมก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเมื่อเธอผม เธอยังเห็นผมสำคัญอยู่ แต่แล้ว ผมก็เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอคุยกับแฟนเก่าของเธอทั้งหมด
เธอบอกเขาว่า รอเวลาหน่อยนะ กลับไปแน่ (ผมดูเขาคุยกันแบบสดๆเลยครับ แบบแม้งโครตเจ็บ แต่เออกูยังไหว)
แต่แล้วแฟนเก่าของเธอก็ไปมีคนใหม่ เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราสองคนก็ทำตัวปกติเรื่อยมา จนผ่านไป2-3เดือน ผมก็รู้ว่ามีคนมาชอบเธอ เธอก็คุยกับคนที่มาชอบเธอ จนบางทีเธอละเลยไม่ใส่ผมเลยด้วยซ้ำ (เธอบอกว่าถ้ามีคนมาชอบผม ผมก็คุยเหมือนกับเธอนั้นแหละ มันไม่จำเป็นหรอกครับ)
เธอคุยเขากันไปได้สักเดือน เขาก็บอกเธอว่า คถ. แล้วสิ่งที่เธอคุยกับเขาเหมือนเธอแคร์เขามากกว่าผม
ผมก็บอกเลิกเธออีกครั้ง แต่แล้วผมก็ต้องเป็นแบบเดิม คือผมให้อภัยเธอ กลับไปคบกับเธอ ผมบอกเลิกเธอเพราะเธอไปมีคนอื่น แต่เธอกลับบอกผมว่าผมเป็นคนผิดที่บอกเลิกเธอ ถ้าเธอใส่ใจผมจริงใจกับผม ผมก็คงไม่บอกเลิกเธอ
จนทุกวันนี้ ผมก็ยังคบกับเธออยู่เรื่อยมา จนผมคิดว่า ตัวผมเอง โง่ไปรึเปล่า ที่ทำไมยังทนคบกับเธอได้ทั้งทีเธอทำกับผมตั้งขนาดนี้
ผมไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนผมรึเปล่านะครับ คือเมื่อ ผมเสียใจ ผมเสียความรู้สึก ต่างๆนาๆ แต่เมื่อผมได้กอดเธอ ความรู้สึกที่เคย เสียใจ ความรู้สึกต่างๆ มันกลับหายไป คงเป็นเพราะ ความรักของผมไม่เคยอยากได้อะไรตอบแทน ขอแค่คนที่ผมรักยิ้มได้มีความสุขแค่นั้น
ขอบคุณนะครับที่อ่านจนจบ ผมพึ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก อาจจะอ่านแล้ว งง ทำเขียนไม่ค่อยเก่ง ผิดพลาดอะไรขออภัยด้วยนะครับ
ผมอยากให้ทุกคนมองความรักคือการให้นะครับ เพราะเราให้ไป สิ่งที่ได้กลับมา มันก็คือ ความสุข รอยยิ้ม ของคนที่เรารัก
"ทำเกินตัวไปรึเปล่า
ผมเป็นเด็กมหาลัยอยู่ปี4 ใกล้จะจบแล้ว แต่ผมมีแฟนที่อายุน้อยกว่าผมประมาณ5-6ปี
รู้จักกันโดย"โลกโซเชียส" นี้แหละครับ ตอนนี้ผมก็คบกับเธอมาประมาณ8เดือนจะเข้าเดือนที่9แล้ว
ตอนรู้จักกันแต่ผมก็ยังไม่เคยเจอเธอ จนคุยกันผ่านไป 2 อาทิตย์ผมเลยไปหาเธอ เพื่อให้เธอเห็นหน้าผม (ที่ผมบอกว่าให้เธอเห็นหน้าผมแหละถูกแล้วครับ เพราะผมไม่สนหรอกนะครับว่าเธอจะหน้าตายังไงขอแค่มีความจริงใจให้ผมก็พอ)
(ผมเป็นขี้อายนะครับ ถ้าไม่สนิทกัน ผมไม่กล้ามองตาผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ มองแล้วผู้หญฺงหันมาเหมือนรู้สึกเหมือนหัวใจมันจะระเบิด)
เมื่อผมเจอกับเธอผมก็มองตาเธอได้แปปเดียวผมก็ก้มหน้า เธอก็จับแก้มเพื่อเธอจะได้เห็นหน้าผมชัดๆ
เมื่อเห็นหน้าแล้วผมก็กลับเพราะเธอออกมาได้ไม่ได้เธอก็ต้องไปธุระต่อ
เมื่อผมกลับมาบ้านผมก็คิดแล้วครับว่า เธอคงไม่ชอบผมแน่ๆ เพราะไม่เป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองเอาซะเลย
แต่เธอกลับบอกผมว่า ผมน่ารักดี ตอนนั้นความอายของผมมันหายไปจากตัวผมเลย
วันต่อมาผมก็ขับรถไปหาเพื่อที่จะได้ไปเห็นหน้าเธอ ได้อยู่กับเธอ (ระยะทางบ้านผมกับบ้านเธอไกลพอสมควร ผมต้องขับรถไปกลับชั่วโมงกว่า)
ผมอยู่กับเธอวันละ 10-15 นาทีแค่นั้นครับ ผมทำแบบนี้ประมาณเดือนครึ่ง จนเธอเปิดเทอม เมื่อเธอเปิดเทอมแล้วผมก็คิดไปต่างๆนาๆว่าเธอคงจะสนใจผมน้อยลง เพราะเธอได้เจอเพื่อนๆ ได้เจอคนอื่นๆเยอะแยะมากมาย
สิ่งที่ผมคิดมันก็เป็นจริง ! แต่ผมไม่เคยบอกเธอนะครับว่า ผมรู้สึกยังไง ผมเก็บความรู้สึกแย่ๆไว้คนเดียว ผมแคร์ความรู้สึกของเธอ
ปกติผมเป็นคนนอนตี1 ตี2อยู่แล้ว แต่ผมต้องปรับตัว เพราะผมต้องตื่นไปรับเธอไปเรียน ผมต้องตื่นตี 4.30น. ผมตื่นขึ้นมาทำกับข้าวให้เธอทุกๆวัน กว่าจะอาบน้ำทำอะไรเสร็จก็ ตี5.30น ผมก็ขับรถไปรับเธอเพื่อจะส่งเธอไปเรียน (ผมขับรถแมงกะไซต์นะครับ) ผมรับเธอตอน 6 โมงเช้าเป็นประจำทุกวัน ส่งเธอถึงโรงเรียน6.30น ผมก็ทำแบบนี้เป็นประจำทุกวัน
เมื่อเธอเวลาผ่านไป 2 เดือน หลังจากเปิดเทอม ผมก็ไปรับรู้ว่าเธอ ไปคบรุ่นพี่ของเธอ ซึ่งขึ้นสถานะกัน ผมถามเธอ เธอบอกว่าแกล้งแฟนเก่ารุ่นพี่เฉยๆ (แต่เมื่อผมถามทำไมไม่ขึ้นสถานะกับผมเธอบอกกลัวญาติเห็น)
ตอนนั้นเธอยังไม่รู้หรอกนะครับว่า สิ่งที่ผมรู้คือเขาคบกันจริงๆ
"ลืมบอกไปนะครับ หลังเลิกเรียนเป็นประจำผมจะเธอมาบ้านผม แต่เราเคยมีอะไรกันแค่ 2 ครั้ง นะครับตั้งแต่คบกัน ผมแค่อยากใช้เวลาทุกวินาที่เพื่ออยู่กับเธอ เพราะผมไม่รู้ว่าเราต้องจากกันเมื่อไร ผมพยายามทำทุกวันให้มันมีความหมายมากที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้ได้"
ลืมบอกไปอีกอย่าง เมื่ออยู่บ้านผม ก็แค่นอนกอดกันเล่นกัน ทำกับข้าวให้เธอกิน เล่นเกมส์กัน บลาๆๆ อีกมากมาย
ต่อเลยนะครับ
เมื่อมาถึงบ้านผม ผมก็ถามเธอตรงๆเลยว่าคบกับรุ่นพี่อยู่ใช่ไหม
เธอบอกว่าเปล่าแค่แกล้งๆ
ตอนนั้นผมรู้สึกรักเขามากนะครับ ทั้งทีเขาทำแบบนี้
ผมกอดแล้วผมก็ "ร้องไห้" แล้วก็บอกเธอว่า "เลิกกับเขาได้ไหม" เธอก็บอกว่า เลิกให้หมดเนี่ยแหละ ปัญหาเยอะ (ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมฟังคำนี้ ผมไม่ไปจากเธอตั้งแต่ตอนนั้น)
พอถัดจากนั้นไปประมาณ 1-2 สัปดาห์ เขากับรุ่นพี่ก็เลิกกัน
แล้วเธอก็มาขอโทษผมในสิ่งที่เธอทำ ผมก็เอ่อ ให้อภัยเธอ ทั้งที่ใจผมตอนนั้นมันเจ็บ แต่บอกเธอไม่ได้
เรื่องราวทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีประมาณ 1 เดือน ผมก็รับรู้เรื่องใหม่ของเธออีก คือ เธอกลับไปคุยกับแฟนเก่าเธอ จนพบจับได้ว่าเธอจะกลับไปคบกับแฟนเก่า
ผมก็บอกเลิกเธอเลยแต่ เธอบอกว่าเธอรักผม เธอเลือกผม แล้วเธอบอกเลือกผมต่อหน้าเขา ผมก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเมื่อเธอผม เธอยังเห็นผมสำคัญอยู่ แต่แล้ว ผมก็เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอคุยกับแฟนเก่าของเธอทั้งหมด
เธอบอกเขาว่า รอเวลาหน่อยนะ กลับไปแน่ (ผมดูเขาคุยกันแบบสดๆเลยครับ แบบแม้งโครตเจ็บ แต่เออกูยังไหว)
แต่แล้วแฟนเก่าของเธอก็ไปมีคนใหม่ เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราสองคนก็ทำตัวปกติเรื่อยมา จนผ่านไป2-3เดือน ผมก็รู้ว่ามีคนมาชอบเธอ เธอก็คุยกับคนที่มาชอบเธอ จนบางทีเธอละเลยไม่ใส่ผมเลยด้วยซ้ำ (เธอบอกว่าถ้ามีคนมาชอบผม ผมก็คุยเหมือนกับเธอนั้นแหละ มันไม่จำเป็นหรอกครับ)
เธอคุยเขากันไปได้สักเดือน เขาก็บอกเธอว่า คถ. แล้วสิ่งที่เธอคุยกับเขาเหมือนเธอแคร์เขามากกว่าผม
ผมก็บอกเลิกเธออีกครั้ง แต่แล้วผมก็ต้องเป็นแบบเดิม คือผมให้อภัยเธอ กลับไปคบกับเธอ ผมบอกเลิกเธอเพราะเธอไปมีคนอื่น แต่เธอกลับบอกผมว่าผมเป็นคนผิดที่บอกเลิกเธอ ถ้าเธอใส่ใจผมจริงใจกับผม ผมก็คงไม่บอกเลิกเธอ
จนทุกวันนี้ ผมก็ยังคบกับเธออยู่เรื่อยมา จนผมคิดว่า ตัวผมเอง โง่ไปรึเปล่า ที่ทำไมยังทนคบกับเธอได้ทั้งทีเธอทำกับผมตั้งขนาดนี้
ผมไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนผมรึเปล่านะครับ คือเมื่อ ผมเสียใจ ผมเสียความรู้สึก ต่างๆนาๆ แต่เมื่อผมได้กอดเธอ ความรู้สึกที่เคย เสียใจ ความรู้สึกต่างๆ มันกลับหายไป คงเป็นเพราะ ความรักของผมไม่เคยอยากได้อะไรตอบแทน ขอแค่คนที่ผมรักยิ้มได้มีความสุขแค่นั้น
ขอบคุณนะครับที่อ่านจนจบ ผมพึ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก อาจจะอ่านแล้ว งง ทำเขียนไม่ค่อยเก่ง ผิดพลาดอะไรขออภัยด้วยนะครับ
ผมอยากให้ทุกคนมองความรักคือการให้นะครับ เพราะเราให้ไป สิ่งที่ได้กลับมา มันก็คือ ความสุข รอยยิ้ม ของคนที่เรารัก