ทำไมเวลาที่เราใช้ทะเลาะกัน มันถึงมีมากกว่าเวลาที่เราใช้สร้างความสุขร่วมกัน

ปัญหาคือผมทะเลาะกับแฟนบ่อยมากๆแทบจะทุกวัน บางวันสองสามครั้งก็มี เธอจะชอบหาเรื่อง หาคำถามนู่นนี่นั่นเกี่ยวกับอดีตของผมบ้างละ เรื่องส่วนตัว เรื่องไปอาบอบนวด(ไปมาก่อนที่จะรู้จักกับเธอ 6 ปีได้ครับ และไม่เคยไปอีก) บางทีเรื่องไร้สาระก็ยังเอามาชวนให้ทะเลาะกันได้ ทะเลาะกันบ่อยมากๆขึ้นทุกวัน(ไม่เคยมีปัญหาเรื่องมือที่สามนะครับ) จนบางทีผมเบื่อและเหนื่อยก็เลยตัดสินใจบอกเลิก แล้วสุดท้ายก็กลับไปง้อ เป็นแบบนี้หลายครั้ง จนตอนนี้ผมรู้สึกว่าเวลาที่เรามีความสุข มันมีน้อยกว่าเวลาที่เราทะเลากันอีก ผมเคยพูดกับเธอหลายครั้งแล้ว เธอรู้ตัวครับ แต่เธอบอกว่ามันเป็นนิสัยของเธอ และเธอบอกว่าจะเปลี่ยน ซึ่งเธอก็ไม่เคยเปลี่ยนครับ บางทีทะเลากันเรื่องเดิมคำถามเดิม เกินสามสี่ครั้งก็มีครับ และเวลาทะเลาะกันเธอก็จะเอาเรื่องที่ไม่ดีของผมขึ้นมาพูด เคยถึงขั้นกล่าวถึงบุพการีของผม และเธอจะไม่ฟังอะไรที่ผมพูดเลย บางทีผมจะอธิบายเค้าก็ไม่ฟังแล้วก็ว่าตัวเองไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ จนเมื่อไม่นานมานี้ผมหลุดพูดคำว่า "เมิงเลิกด่าตัวเองสักทีเถอะ" ก็รู้ครับว่าไม่ควรพูดแต่ตอนนั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ

ปกติแล้วแฟนมาอยู่กินนอนที่บ้านผมทุกวัน นอนเตียงเดียวกัน เหมือนใช้ชีวิตแต่งงานแล้ว(ยังไม่ได้แต่งนะครับ) เวลาเลิกกันผมก้าวผ่านจุดนี้ไม่ได้ครับ เพราะเวลากิน นอน เล่น หรือดูทีวี ในสมองเหมือนมันมีเครื่องฉายวีดีโอ เล่นภาพเก่าๆในอดีต สิ่งที่เธอเคยทำ หรือสิ่งที่เคยทำร่วมกันมันขึ้นมาในหัวผมครับ มันทรมาณมากครับ สุดท้ายผมก็ต้องกลับไปง้อเธอ จนตอนนี้ผมรู้สึกว่า เธอคิดว่าผมไปไหนไม่ได้เดี๋ยวก็ต้องกลับไปง้อเธอ เธอเลยไม่เคยคิดที่จะง้อผมครับ ส่วนตัวผมเองก็เหนื่อยและเอือมระอาแล้วครับ ทะเลาะกันทีไรผมก็จะบอกเป็นเพื่อนกันทุกทีและสุดท้ายก็จะกลับไปง้อเพราะภาพอดีตมันคอยย้ำเตือน จนบางทีนอนไม่หลับต้องเอาหมอนข้างมาวางให้เหมือนเธอนอนอยู่ข้างๆผม

ถามว่ารักไหม รักครับ แต่ผมไม่อยากที่จะเป็นแบบนี้แล้ว ไม่อยากต้องมาตกอยู่ในสภาวะแบบนี้แล้ว มันเหงา มันทรมาณ มันเสียความรู้สึก มันเสียสุขภาพจิตที่ต้องมาคอยระแวงว่าเธอจะหาเรื่องเมื่อไหร่นะ จะต้องทะเลาะกันเมื่อไหร่ เอาอีกแล้ว ทะเลาะอีกแล้ว จะหนีไปไหนก็ไม่ได้นี่มันห้องนอนผม เตียงผม บ้านผม ทุกวันนี้ผมคิดว่าผมควรจะปล่อยเธอไปครับ ให้เธอไปเจอกับคนที่เธอรักและรับได้ในอดีตที่เค้าเป็น เลยอยากถามผู้มีประสบการณ์ว่าผมจะผ่านมันไปได้ยังไง