[CR] หนาวนี้ที่.... ??? น่านนนนน สินะ #2 ค่ำคืนมองดาว เช้ามองทะเลหมอก ^^

หลังจากอิ่มท้องแล้ว เราก็เดินขึ้นสู่ลานดูดาว @ดอยเสมอดาว... ได้อาศัยเสื่อผืนน้อยของพี่เจ้าหน้าที่ฯ ผืนเดิม แล้วก็โชคดีได้ไปปูตรงจุดลานดูดาวเลย แต่เสียดายมากที่ไม่สามารถเก็บรูปท้องฟ้ามืดๆ ที่เต็มไปด้วยแสงดาวระยิบระยับมาฝากได้
เพื่อนเราบอกว่า ต้องใช้กล้องถ่ายรูปที่มีความละเอียดสูง ราคาเป็นแสน ถึงจะถ่ายออกมาเหมือนภาพที่เราดูจากอากู๋ได้ (แต่ของจริง สวยกว่าในเว็บมากกก) เราเลยได้แต่ถ่ายรูปไว้ในความทรงจำ... พวกเรานอนดูดาวได้แค่ชั่วโมงกว่าๆ เพราะวันที่เราไปเป็นคืนเดือนหงาย พอพระจันทร์เริ่มเคลื่อนตัวสูงขึ้น แสงจันทร์ก็เริ่มบดบังแสงดาว แต่ก็ได้เห็นความงามของท้องฟ้าไปอีกแบบ...




ก่อนกลับไปนอนที่เต้นท์... เราเห็นดาวตกที่ดอยเสมอดาวด้วยล่ะ ... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอธิษฐานมั๊ย... ตอบเลยว่า... ไม่... ไม่พลาด ^^

เราตื่นกันตั้งแต่เช้ามืดมาอาบน้ำ เตรียมตัวไปดูพระอาทิตย์ขึ้น-ทะเลหมอก แต่เนื่องจากเมื่อคืนลมพัดแรงมาก ทำให้หมอกมีไม่มากอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ยังคงมีความงดงามให้ได้ชื่นชม










หลังจากเต็มอิ่มกับอากาศบริสุทธิ์ และบรรยากาศสวยๆ แล้ว พลังงานในร่างกายเริ่มอ่อนแรงอีกครั้ง เราจึงจำเป็นต้องก่อเตาไฟอีกครั้ง ครั้งนี้เราจุดกันเอง (ขอยืมไฟจากพี่เจ้าหน้าที่, ถ่านจากเพื่อนข้างเต้นท์)



หลังจากที่พยายามกันอยู่พักใหญ่ เราจึงตัดสินใจว่า.... ขอความช่วยเหลือจากพี่เจ้าหน้าที่ดีกว่า ก่อนที่ข้าวเช้าจะกลางเป็นข้าวเที่ยงไป 555
พี่เจ้าหน้าที่มาจุดเตาไฟให้ไม่กี่อึดใจ เราก็ได้ไฟสำหรับต้มน้ำทำอาหารเช้า ^^




หลังจากเติมพลังเรียบร้อย... เพื่อนเราก็เริ่มออกหาเหยื่อ เล็งหารถทะเบียน กทม. เอย น่าน เอย เผื่อจะได้ติดรถลงดอย (แต่ความจริง พวกเราแอบหวังลึกๆ ว่าอยากจะได้รถที่เข้าไปถึงตัวเมืองน่าน จะได้ประหยัดเวลา และไม่ต้องนั่งรอรถเมล์ 555) แต่เนื่องจากรถส่วนใหญ่เป็นรถเก๋ง ส่วนรถกะบะก็มากันเป็นครอบครัว สัมภาระเต็มหลังรถ ทำให้เราได้แต่มองตาปริบๆ
แล้วพี่เจ้าหน้าที่อุทยานฯ ก็ใจดีมาส่งเราตรงด่านตรวจทางเข้าดอย จากนั้นเราต้องหารถโบกต่อ นั่งรออยู่พักใหญ่ แต่ไม่มีรถที่จะให้เราสามารถโบกติดรถไปด้วยได้ ระหว่างนั้นน้องที่ร่วมทางมาร้องอยากกินส้มจากร้านทางเข้า เราจึงต้องเดินย้อนกลับไป และกะว่าจะโบกรถจากตรงนั้นแทน... แล้วโชคก็เข้าข้างเราอีกครั้ง เพราะพี่ที่ร้านค้าบอกว่ากำลังจะลงดอยไปตลาดนาน้อยพอดี ให้พวกเราติดรถไปได้
สุดท้ายก็ได้เวลาอำลา “ดอยเสมอดาว” ก้าวเท้าสู่ตัวเมืองน่านจริงๆ ซะที...