สวัสดีค่าา
จขกทไล่อ่านเรื่องของคนอื่นมาเยอะละแหละ วันนี้ยืมแอคเค้าท์เพื่อนมาตั้งกระทู้
จริงๆไม่รู้ว่าจะเขียนทำไม จะมีคนอ่านมั้ย หรือจะมีคนหมั่นไส้รำคาญรึเปล่า
คืออารมณ์จขกทตอนนี้มันเหมือนหน้ามืดตามัว ฮ่าๆ อยากลองใช้กระดานพันทิพเป็นที่ระบายถ่ายทอดเป็นตัวอักษรดูบ้าง เมื่อไหร่ก็ตามที่ย้อนกลับมาอ่าน หวังว่าความรู้สึกนี้จะกลับมาทำให้ใจเต้นในจังหวะนี้อีกครั้ง... ^//^
อยากลองฟังเรื่องของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆตอนมีแฟนคนแรกกันน่ะค่ะ ว่าจะเป็นแบบเราหรือเปล่า..
1. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่รู้สึกว่าเวลามันเดินช้าลง
เราพึ่งคบกับแฟนมาได้แค่สัปดาห์เดียว แต่กลับรู้สึกว่าสัปดาห์นี้มันยาวนานเหมือนเราอยู่ด้วยกันมาสักเจ็ดปี..
เราแอบแปลกใจกับความรู้สึกนี้ เพราะจริงๆแล้ว เวลาเรามีความสุข เวลามันมักจะผ่านไปเร็วไม่ใช่เหรอ..
ประโยคนึงของ The Fault in Our Star มันดังเข้ามาในหัวเรา..
"..But, Gus, my love, I cannot tell you how thankful I am for our little infinity. I wouldn't trade it for the world. You gave me a forever within the numbered days, and I'm grateful..."
2. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่เจอตัวเองในมุมใหม่ๆ
แบบที่เราไม่เคยเป็นเวลาอยู่กับใคร แต่พึ่งรู้ว่าจริงๆแล้วตัวเองมีนิสัยแบบนี้ซ่อนอยู่ และมันมักจะถูกแสดงออกมาเฉพาะตอนอยู่กับเค้า
3. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่มันมีความกลัวผุดขึ้นมาในใจเป็นระลอกๆ
พอความรู้สึกมันไหลไปเร็ว ไหลไปมาก เราก็เริ่มกลัวว่า ถ้าความรู้สึกของเรามันถลำไปลึกขนาดนี้ได้ในเวลาสั้นๆแค่นี้ มันจะอยู่นานรึเปล่านะ ช่วงเวลานี้มันจะจบลงเมื่อไหร่นะ แบบนี้เค้าเรียกว่าช่วงโปรโมชั่นใช่มั้ยนะ แล้วถ้าพ้นช่วงนี้ไปแล้วมันจะเป็นยังไงนะ..
4. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่รู้สึกว่าจริงๆแล้วเราควรหาจุดแห่งความสมดุลในการให้เวลากับแต่ละเรื่องแฮะ
มันค่อนข้างมีอิทธิพลกับเรามากทีเดียวแหละ ตั้งแต่คุยกันมา เราเริ่มรู้สึกว่าชีวิตเราเสียสมดุล เราเริ่มไม่อยากปฏิสัมพันธ์กับคนรอบตัว ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เป็นคนค่อนข้างสังคมและเฟรนลี่ แต่ตอนนี้เหมือนไม่อยากทำอะไรหรือคุยอะไรกับใครเลย อยากจะแค่คุยกับเค้า ใช้เวลากับเค้าตลอดเวลา..
ไลน์เพื่อนเด้ง ไลน์เรื่องงานเด้ง ก็ทิ้งไว้ แต่ข้อความเค้านี่แทบจะเปิดทิ้งไว้ยี่สิบสี่ชั่วโมง
ซึ่งจริงๆแล้วเป็นอะไรที่รู้ตัวว่าแย่ และก็รู้สึกว่า .. เออ เร็วๆนี้แหละ เดี๋ยวเราจะหาจุดบาลานซ์ใหม่ได้ๆ ฮึบๆ
5. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรมีเหตุผลน้อยลง เหมือนเริ่มใช้ใจนำสมอง
จริงๆประเด็นนี้เกี่ยวกับข้อ 4 ด้วย
แบบ บางทีทั้งๆที่วันรุ่งขึ้นมีเรียนเช้าทั้งคู่ งานเยอะทั้งคู่ เราก็รู้ตัวว่าหน้าที่ของเราคืออะไร เราก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองให้ไปทำสิ่งที่ควรทำได้แฮะ บางคืน(เกือบทุกคืน) กลับถึงห้องปุ๊บ เปิดสไกป์ ละก็นั่งคุยนั่งเล่นกัน บางทีก็แทบจะนั่งจ้องหน้ากันเฉยๆด้วยซ้ำ จนถึงตีสองตีสาม สลับกันไล่ไปนอนก็ไม่มีใครยอมไป สุดท้ายก็ไปนั่งหลับตอนเรียนทั้งคู่ งานไม่ทันส่ง โอ๊ยย T T
หรืออีกตัวอย่างของการใช้ใจนำสมอง คือคำพูดของตัวเองนี่แหละ เวลาพูดกับเค้า มันเริ่มรู้สึกว่าอยากพูดสิ่งที่อยากจะพูดมากกว่าสิ่งที่ควรจะพูด อยากจะพูดทุกอย่างไปโดยไม่คิดถึงสิ่งที่อาจเกิดตามมา ทั้งที่จริงๆแล้วก่อนหน้านี้จะคิดมากมากๆก่อนจะพูดอะไร
6. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่พบว่าจริงๆแล้ว ตัวเองก็งี่เง่าได้กว่าที่คิดแฮะ
ก่อนหน้านี้ เวลาเห็นคนมีแฟนเค้าทะเลาะกัน ส่วนมากเราจะแบบ เห้ย ทำไมผู้หญิงนี่งี่เง่ากันจัง ถ้าชีวิตนี้หาแฟนได้สักคน เราจะไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด
พอเอาเข้าจริง..
เออ เราก็เป็น T T
-----
จริงๆเหมือนจะมีมากกว่านี้ แต่เอาแค่นี้ก่อนละกัน ฮ่าๆ
เราว่าจริงๆมันเป็นเพราะมันเป็นอะไรที่ใหม่มากสำหรับเรา และเรายังไม่สามารถปรับมันเข้ากับชีวิตได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
มันมีความสุขดีนะ แต่ก็รู้ตัวว่า ต้องพยายามปรับตัวให้ได้มากกว่านี้
อ้อ อีกอันนึงที่สงสัยคือ..
..อัตราการเต้นของหัวใจน่ะ ถ้ามันถี่ๆหนักๆหยั่งงี้ไปนานๆเข้า จะมีโอกาสหยุดเต้นไปซะเฉยๆมั้ยคะ.. -//////-
แชร์ประสบการณ์ตอนพึ่งเริ่มคบกับแฟนคนแรกกันเถอะค่ะ ^///^
จขกทไล่อ่านเรื่องของคนอื่นมาเยอะละแหละ วันนี้ยืมแอคเค้าท์เพื่อนมาตั้งกระทู้
จริงๆไม่รู้ว่าจะเขียนทำไม จะมีคนอ่านมั้ย หรือจะมีคนหมั่นไส้รำคาญรึเปล่า
คืออารมณ์จขกทตอนนี้มันเหมือนหน้ามืดตามัว ฮ่าๆ อยากลองใช้กระดานพันทิพเป็นที่ระบายถ่ายทอดเป็นตัวอักษรดูบ้าง เมื่อไหร่ก็ตามที่ย้อนกลับมาอ่าน หวังว่าความรู้สึกนี้จะกลับมาทำให้ใจเต้นในจังหวะนี้อีกครั้ง... ^//^
อยากลองฟังเรื่องของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆตอนมีแฟนคนแรกกันน่ะค่ะ ว่าจะเป็นแบบเราหรือเปล่า..
1. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่รู้สึกว่าเวลามันเดินช้าลง
เราพึ่งคบกับแฟนมาได้แค่สัปดาห์เดียว แต่กลับรู้สึกว่าสัปดาห์นี้มันยาวนานเหมือนเราอยู่ด้วยกันมาสักเจ็ดปี..
เราแอบแปลกใจกับความรู้สึกนี้ เพราะจริงๆแล้ว เวลาเรามีความสุข เวลามันมักจะผ่านไปเร็วไม่ใช่เหรอ..
ประโยคนึงของ The Fault in Our Star มันดังเข้ามาในหัวเรา..
"..But, Gus, my love, I cannot tell you how thankful I am for our little infinity. I wouldn't trade it for the world. You gave me a forever within the numbered days, and I'm grateful..."
2. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่เจอตัวเองในมุมใหม่ๆ
แบบที่เราไม่เคยเป็นเวลาอยู่กับใคร แต่พึ่งรู้ว่าจริงๆแล้วตัวเองมีนิสัยแบบนี้ซ่อนอยู่ และมันมักจะถูกแสดงออกมาเฉพาะตอนอยู่กับเค้า
3. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่มันมีความกลัวผุดขึ้นมาในใจเป็นระลอกๆ
พอความรู้สึกมันไหลไปเร็ว ไหลไปมาก เราก็เริ่มกลัวว่า ถ้าความรู้สึกของเรามันถลำไปลึกขนาดนี้ได้ในเวลาสั้นๆแค่นี้ มันจะอยู่นานรึเปล่านะ ช่วงเวลานี้มันจะจบลงเมื่อไหร่นะ แบบนี้เค้าเรียกว่าช่วงโปรโมชั่นใช่มั้ยนะ แล้วถ้าพ้นช่วงนี้ไปแล้วมันจะเป็นยังไงนะ..
4. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่รู้สึกว่าจริงๆแล้วเราควรหาจุดแห่งความสมดุลในการให้เวลากับแต่ละเรื่องแฮะ
มันค่อนข้างมีอิทธิพลกับเรามากทีเดียวแหละ ตั้งแต่คุยกันมา เราเริ่มรู้สึกว่าชีวิตเราเสียสมดุล เราเริ่มไม่อยากปฏิสัมพันธ์กับคนรอบตัว ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เป็นคนค่อนข้างสังคมและเฟรนลี่ แต่ตอนนี้เหมือนไม่อยากทำอะไรหรือคุยอะไรกับใครเลย อยากจะแค่คุยกับเค้า ใช้เวลากับเค้าตลอดเวลา..
ไลน์เพื่อนเด้ง ไลน์เรื่องงานเด้ง ก็ทิ้งไว้ แต่ข้อความเค้านี่แทบจะเปิดทิ้งไว้ยี่สิบสี่ชั่วโมง
ซึ่งจริงๆแล้วเป็นอะไรที่รู้ตัวว่าแย่ และก็รู้สึกว่า .. เออ เร็วๆนี้แหละ เดี๋ยวเราจะหาจุดบาลานซ์ใหม่ได้ๆ ฮึบๆ
5. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรมีเหตุผลน้อยลง เหมือนเริ่มใช้ใจนำสมอง
จริงๆประเด็นนี้เกี่ยวกับข้อ 4 ด้วย
แบบ บางทีทั้งๆที่วันรุ่งขึ้นมีเรียนเช้าทั้งคู่ งานเยอะทั้งคู่ เราก็รู้ตัวว่าหน้าที่ของเราคืออะไร เราก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองให้ไปทำสิ่งที่ควรทำได้แฮะ บางคืน(เกือบทุกคืน) กลับถึงห้องปุ๊บ เปิดสไกป์ ละก็นั่งคุยนั่งเล่นกัน บางทีก็แทบจะนั่งจ้องหน้ากันเฉยๆด้วยซ้ำ จนถึงตีสองตีสาม สลับกันไล่ไปนอนก็ไม่มีใครยอมไป สุดท้ายก็ไปนั่งหลับตอนเรียนทั้งคู่ งานไม่ทันส่ง โอ๊ยย T T
หรืออีกตัวอย่างของการใช้ใจนำสมอง คือคำพูดของตัวเองนี่แหละ เวลาพูดกับเค้า มันเริ่มรู้สึกว่าอยากพูดสิ่งที่อยากจะพูดมากกว่าสิ่งที่ควรจะพูด อยากจะพูดทุกอย่างไปโดยไม่คิดถึงสิ่งที่อาจเกิดตามมา ทั้งที่จริงๆแล้วก่อนหน้านี้จะคิดมากมากๆก่อนจะพูดอะไร
6. เป็นหรือเปล่า.. แบบที่พบว่าจริงๆแล้ว ตัวเองก็งี่เง่าได้กว่าที่คิดแฮะ
ก่อนหน้านี้ เวลาเห็นคนมีแฟนเค้าทะเลาะกัน ส่วนมากเราจะแบบ เห้ย ทำไมผู้หญิงนี่งี่เง่ากันจัง ถ้าชีวิตนี้หาแฟนได้สักคน เราจะไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด
พอเอาเข้าจริง..
เออ เราก็เป็น T T
-----
จริงๆเหมือนจะมีมากกว่านี้ แต่เอาแค่นี้ก่อนละกัน ฮ่าๆ
เราว่าจริงๆมันเป็นเพราะมันเป็นอะไรที่ใหม่มากสำหรับเรา และเรายังไม่สามารถปรับมันเข้ากับชีวิตได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
มันมีความสุขดีนะ แต่ก็รู้ตัวว่า ต้องพยายามปรับตัวให้ได้มากกว่านี้
อ้อ อีกอันนึงที่สงสัยคือ..
..อัตราการเต้นของหัวใจน่ะ ถ้ามันถี่ๆหนักๆหยั่งงี้ไปนานๆเข้า จะมีโอกาสหยุดเต้นไปซะเฉยๆมั้ยคะ.. -//////-