ความในใจมุมน้อยๆของหนุ่มชาวดอยถึงคนเมืองกรุง...
เริ่มจากการเดินทางขึ้นไปท่องเที่ยวบนปางอุ๋ง สถานที่ท่องเที่ยวอันเลื่องชื่อของจ.แม่ฮ่องสอน ซึ่งจะต้องเปลี่ยนเป็นรถสองเเถวท้องถิ่น ณ หมู่บ้านชาวเขาแห่งหนึ่ง โดยชาวดอยในหมู่บ้านนั้นเป็นผู้ดำเนินงานทุกอย่างเองทั้งหมด ระหว่างทางที่มีระยะเพียงแค่ 6 กิโลเเม้ว^^เท่านั้น เราก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของชาวดอยที่มีต่อคนเมืองกรุง...คุณลุงชาวดอยคนขับรถก็ชวนเราพูดคุยตามประสาเจ้าบ้านที่ดีต้อนรับนักท่องเที่ยว สอบถามที่มาที่ไป กรุ๊ปทัวร์มาจากไหน และจะไปไหน และอื่นๆอีกสักพัก
จนสุดท้ายคุณลุงบอกว่า...ลุงก็เคยเข้ากรุงเทพฯเอาผักกะหล่ำที่ปลูกบนดอยส่งไปขาย ต้องออกเดินทางเป็นร้อยๆกิโลฯเพื่ิอทำมาหากินและก็เล่าวีถีการดำเนินชีวิตแบบชาวดอยให้ฟังพอสังเขป
และคำถามสุดท้ายที่ทำให้สะอึกก็คือ...หนูว่าคนกรุงเทพฯน่ากลัวมั้ย???...(เอาละง่ะ...หนูก็คนกรุงนะลุง ลุงกำลังจะพูดไรในใจนึกลุ้น เพราะตอนนั้นยังไม่ได้บอกว่ามาจากกรุงเทพ..บอกไม่ทัน) แล้วลุงก็อู้ต่อ..."ลุงว่าคนกรุงน่ากลัวนะ จิตใจเค้าไม่ค่อยเป็นมิตรเลย แค่ขับรถเบียดกันนิดเดียวถึงกับจะฆ่ากันเลย ขาย-ซื้อของกันก็เอาเปรียบ (ในใจเรา...ผ่างๆๆ ')
ลุงคิดว่าเค้าคงคิดว่าเค้ามีเงินมากกว่าเราอะเนอะ เค้าเลยไม่กลัวใคร จะทำไรกับเราก็ได้...คนที่นี่ (หมายถึงชาวบ้านบนดอย) เค้าก็เลยคิดว่ากันว่าเค้าต้องเข้าเมืองทำไรก็ได้ให้ได้เงินเยอะ จะได้ไม่ต้องกลัวใคร...!!" และก็เกิดช่องว่างให้อากาศเย็นๆเข้าแทรกระหว่างเราและลุง...แล้วลุงก็พูดกับเราว่า "หนูดูเป็นคนใจดีนะ(ในใจกรูยิ้มแล้ว แต่พอเจอลุงถามต่อว่า)..แล้วหนูเป็นคนที่ไหนละ???...
...ครั้งแรกที่ไม่กล้าเอ่ยปากว่ามาจากเมืองกรุง (ดีนะบ้านอยู่ปทุม555ต่างกันมั้ย ") #ครั้งแรกที่รู้สึกอายที่จะบอกว่ามาจาก"กรุงเทพ"..เมืองที่มีคำแปลว่า..เป็นสถานที่ของเทพ(ผู้เจริญ,ผู้บริสุทธิ์)เค้าอยู่อาศัยกัน#ครั้งแรกที่รู้สึกว่าสิ่งที่เราเห็นในละครมันคือเรื่องจริง...และอีกครั้งที่โลกแห่งความจริงมันไม่สวยงามเอาซะเลย#แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รู้สึกได้ถึงความน่ารังเกียจของคนเมือง...สุดท้ายก่อนลงรถก็หันไปบอกคุณลุงว่า...หนูก็เป็นคนกรุงเทพนะลุง หนูเกิดและโตที่นั่น..ตึง ตึง!!!
...คำสุดท้ายก่อนร่ำลากัน ลุงหันมาพูดว่า...ถ้าหนูกลับไปกรุงเทพแล้วหนูจะเป็นแบบไหนนะ..??
หากระจกส่องตัวเองแทบไม่ทัน..เฮ้อออ
เมื่อลุงชาวเขา พบกับเราชาวกรุง
ความในใจมุมน้อยๆของหนุ่มชาวดอยถึงคนเมืองกรุง...
เริ่มจากการเดินทางขึ้นไปท่องเที่ยวบนปางอุ๋ง สถานที่ท่องเที่ยวอันเลื่องชื่อของจ.แม่ฮ่องสอน ซึ่งจะต้องเปลี่ยนเป็นรถสองเเถวท้องถิ่น ณ หมู่บ้านชาวเขาแห่งหนึ่ง โดยชาวดอยในหมู่บ้านนั้นเป็นผู้ดำเนินงานทุกอย่างเองทั้งหมด ระหว่างทางที่มีระยะเพียงแค่ 6 กิโลเเม้ว^^เท่านั้น เราก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของชาวดอยที่มีต่อคนเมืองกรุง...คุณลุงชาวดอยคนขับรถก็ชวนเราพูดคุยตามประสาเจ้าบ้านที่ดีต้อนรับนักท่องเที่ยว สอบถามที่มาที่ไป กรุ๊ปทัวร์มาจากไหน และจะไปไหน และอื่นๆอีกสักพัก
จนสุดท้ายคุณลุงบอกว่า...ลุงก็เคยเข้ากรุงเทพฯเอาผักกะหล่ำที่ปลูกบนดอยส่งไปขาย ต้องออกเดินทางเป็นร้อยๆกิโลฯเพื่ิอทำมาหากินและก็เล่าวีถีการดำเนินชีวิตแบบชาวดอยให้ฟังพอสังเขป
และคำถามสุดท้ายที่ทำให้สะอึกก็คือ...หนูว่าคนกรุงเทพฯน่ากลัวมั้ย???...(เอาละง่ะ...หนูก็คนกรุงนะลุง ลุงกำลังจะพูดไรในใจนึกลุ้น เพราะตอนนั้นยังไม่ได้บอกว่ามาจากกรุงเทพ..บอกไม่ทัน) แล้วลุงก็อู้ต่อ..."ลุงว่าคนกรุงน่ากลัวนะ จิตใจเค้าไม่ค่อยเป็นมิตรเลย แค่ขับรถเบียดกันนิดเดียวถึงกับจะฆ่ากันเลย ขาย-ซื้อของกันก็เอาเปรียบ (ในใจเรา...ผ่างๆๆ ')
ลุงคิดว่าเค้าคงคิดว่าเค้ามีเงินมากกว่าเราอะเนอะ เค้าเลยไม่กลัวใคร จะทำไรกับเราก็ได้...คนที่นี่ (หมายถึงชาวบ้านบนดอย) เค้าก็เลยคิดว่ากันว่าเค้าต้องเข้าเมืองทำไรก็ได้ให้ได้เงินเยอะ จะได้ไม่ต้องกลัวใคร...!!" และก็เกิดช่องว่างให้อากาศเย็นๆเข้าแทรกระหว่างเราและลุง...แล้วลุงก็พูดกับเราว่า "หนูดูเป็นคนใจดีนะ(ในใจกรูยิ้มแล้ว แต่พอเจอลุงถามต่อว่า)..แล้วหนูเป็นคนที่ไหนละ???...
...ครั้งแรกที่ไม่กล้าเอ่ยปากว่ามาจากเมืองกรุง (ดีนะบ้านอยู่ปทุม555ต่างกันมั้ย ") #ครั้งแรกที่รู้สึกอายที่จะบอกว่ามาจาก"กรุงเทพ"..เมืองที่มีคำแปลว่า..เป็นสถานที่ของเทพ(ผู้เจริญ,ผู้บริสุทธิ์)เค้าอยู่อาศัยกัน#ครั้งแรกที่รู้สึกว่าสิ่งที่เราเห็นในละครมันคือเรื่องจริง...และอีกครั้งที่โลกแห่งความจริงมันไม่สวยงามเอาซะเลย#แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รู้สึกได้ถึงความน่ารังเกียจของคนเมือง...สุดท้ายก่อนลงรถก็หันไปบอกคุณลุงว่า...หนูก็เป็นคนกรุงเทพนะลุง หนูเกิดและโตที่นั่น..ตึง ตึง!!!
...คำสุดท้ายก่อนร่ำลากัน ลุงหันมาพูดว่า...ถ้าหนูกลับไปกรุงเทพแล้วหนูจะเป็นแบบไหนนะ..??
หากระจกส่องตัวเองแทบไม่ทัน..เฮ้อออ