ก็ไม่รู้ที่เป็นอยู่ทุกวันเขาเรียกว่า เหงา หรือ แค่อยากมีเพื่อน กันแน่

คือเราอายุ 19 แล้ว ไม่มีเพื่อนเลย ไม่มีแฟนด้วย
ตอนนี้อยู่กับน้าและอา ซึ่งน้ากับอาทำงาน
ปกติเราเป็นคนเฮฮาร่าเริงนะ พูดมาก และชอบพูดกับตัวเอง (เหมือนคนบ้าเนอะ)
แต่มันก็มีบางครั้งนะที่เราคิดว่า ทำไมนะ เราถึงไม่มีใครเลยอยู่ข้างๆ เหมือนคนอื่นๆ
ทำไมแม้กระทั่งเพื่อนที่จะคุยกันในทุกเรื่องก็ยังไม่มี
มองไปรอบๆ เขาไปเป็นกลุ่มเพื่อนใหญ่
แต่เราละ เราไปไหนมาไหนกับใคร คนเดียวใช่ไหม
ทุกครั้งที่มองคนไปเป็นคู่ เรายิ้มตามภาพนั้น
หรือบางครั้งเห็นเด็กๆวัยเรียนไปไหนมาไหนกันพร้อมเสียงหัวเราะ
ก็ย้อนมองดูตัวเองว่าเราเคยมีโมเม้นต์นี้กับเขาบ้างไหม เราลืมไปหมดแล้วรึเปล่าไอ้โมเม้นต์เพื่อนเยอะแบบนั้น
นานแค่ไหนที่อยู่คนเดียว นานแค่ไหนที่ไปไหนมาไหนคนเดียว
มีคนคอยแก้เหงาเป็นเฟซบุ๊ก เด็กดี ทวิตเตอร์ หรือแม้แต่พันทิป
ไปหาอะไรอ่านมากมายก็ไม่หายสักที
บางครั้งก็หลอกตัวเองเสมอนะว่า เราไม่มีเพื่อนเราก็อยู่คนเดียวได้ เราไม่มีเพื่อนเราก็ชินกับมันซะแล้ว
แต่เอาจริงๆแล้ว เราไม่ชินกับมันสักอย่าง
ปากบอกไม่เหงา ไม่คิดอะไร แต่ทำไมในใจเหนื่อยจัง
เหนื่อยที่โกหกตัวเองไปเรื่อยๆ เหนื่อยจริงๆ

สรุปแล้ว ทั้งหมดนี่คืออะไร เหงา จริงๆใช่ไหม หรือแค่อยากหาใครสักคนพูดด้วยแค่นั้น รับฟังในส่งที่เราอยากระบายเท่านั้น