ปกติเคยทำงานในส่วนของงานเฉพาะทาง แต่แล้วชีวิตก็ต้องมาทำงานที่เลือกไม่ได้เพราะมีภาระต้องผ่อนบ้านค่ะ
เริ่มงานได้ 2 วัน เป็นงานเลขานุการชาวต่างชาติ เราเฟลมากๆ เพราะไม่เก่งอังกฤษเลย สื่อสารรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ซึ่งเราบางครั้งเราก็ทำตามที่หัวหน้าสั่งไม่ได้ เพราะไม่เข้าใจ แล้วทำงานเอกสารเนี่ย เราไม่เก่งเลย แต่เหนือสิ่งอื่นใด เราสามารถค้นคว้าได้นะ กับความรู้เเพิ่มเติม แต่ประเด็นคือที่นี่ดูเหมือนจะรีบร้อนไปหมดทุกอย่าง เราทำอะไรแทบไม่ทันใจทุกคนเลย และก็ไม่ได้รับใช้แค่นายคนเดียวอีก ต้องรับใช้คนอื่นๆด้วยที่อยู่ในแผนกเดียวกัน พยายามที่จะจัดลำดับความคิดแล้วนะ แต่เราก็เป็นคนลืมง่ายมากๆ ไม่ค่อยเหมาะกับงานนี้สักเท่าไหร่ เสียใจที่ทำงานให้ทันใจทุกๆคนไม่ได้
ในแผนกทุกๆคนจะมีภาระงานร่วมกัน เว้นแต่เราคนเดียวที่อยู่กับหัวหน้า ซึ่งหัวหน้าก็ไม่ค่อยอยู่ แต่เราชอบที่จะทำงานคนเดียวนะ มันมีสมาธิดี แต่เวลาคนเข้ามาเยอะๆแล้วจะประหม่ามาก ไม่กล้าถามงานหัวหน้า เคยโดนเสียงดังใส่ครั้งนึง เราหน้าชาเลยอ่ะ ข้อเสียมากๆก็คือ ไม่มีใครมาชวนเรากินข้าว กินข้าวเที่ยงคนเดียว เราไม่รู้จักที่กินข้าวเลย ต้องเดินหาเอาเองในวันแรก ไม่รู้เวลาที่กินข้าวด้วยว่าตั้งแต่กี่โมง คือ หัวหน้าเค้าไม่ค่อยบอกอะไรเลย แล้วเราก็อึดอัด ถามก็ไม่ค่อยเป็น เครียดๆมากๆๆๆ
ภาระหน้าที่เลขา รองรับทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องรู้แทบทุกสิ่งทุกอย่างแทนนาย เราไม่เคยได้รับการสอนงานเลย มีแต่พยายามทำ พยายามเสี่ยงหาเอาเองทั้งหมด แต่ก็ยังช้าเกินไปสำหรับทุกคน มีใครเข้าใจบ้างว่าเราไม่เคยเป็นเลขา เราไม่รู้ระบบการทำงานแบบนี้ ถ้าเราเลือกได้ หรือมีตำแหน่งว่าง เราคงจะกลับไปทำงานแบบเดิมของเรา แต่นี่มันไม่มีเปิดรับเลย เราเลยต้องมาเป็นในสิ่งที่เราไม่เคยทำ
รู้ตัวเองว่ามีข้อบกพร่องเยอะแยะ แต่เราก็อยากให้มีคนสอนงานเราบ้าง แค่แนะนิดๆหน่อยก็ได้ ตอนนี้เวลามีปัญหาเราไม่สามารถถามใครได้เลย เพราะภาระงานเราต่างจากคนอื่นทั้งหมด ถามหัวหน้าก็เหมือนไม่ค่อยจะรู้อะไรเกี่ยวกับเอกสารเท่าไหร่เลย บอกว่าให้ลองหาดู แล้วสุดท้ายก็มาเร่งๆ ให้รับทำให้เสร็จ แค่หา ก็ใช้เวลาไปครึ่งวันแล้วกับไฟล์ที่มีเป็นหลายร้อยไฟล์ แล้วชื่อที่บอกก็ไม่ตรงกับที่เลขาคนเก่าตั้งไว้อีก ต้องนั่งเปิดหากว่าครึ่ง
ตอนนี้ท้อมาก ปัญหาเฉพาะหน้ามีมาตลอดเวลา คาดไม่ถึงเลย แล้วคนก็คาดหวังกับตำแหน่งเรามากๆว่าทำได้ ทำเป็นทุกอย่าง เฮ้อ ก็ต้องแข็งใจทำเพราะเรามีภาระมากมายที่ต้องจัดการอีก
ทางออกอยู่ที่ไหน รู้สึกมืดมนกับชีวิตเหลือเกิน พยายามไม่คิดมาก แต่ก็เหมือนว่าละเลยปัญหารึเปล่า?
ขอคำแนะนำสำหรับชีวิตหน่อยค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ
เริ่มงานได้ไม่กี่วัน ท้อใจมากๆค่ะ ทำไมเราความรู้สึกเรามันย่ำแย่ขนาดนี้
เริ่มงานได้ 2 วัน เป็นงานเลขานุการชาวต่างชาติ เราเฟลมากๆ เพราะไม่เก่งอังกฤษเลย สื่อสารรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ซึ่งเราบางครั้งเราก็ทำตามที่หัวหน้าสั่งไม่ได้ เพราะไม่เข้าใจ แล้วทำงานเอกสารเนี่ย เราไม่เก่งเลย แต่เหนือสิ่งอื่นใด เราสามารถค้นคว้าได้นะ กับความรู้เเพิ่มเติม แต่ประเด็นคือที่นี่ดูเหมือนจะรีบร้อนไปหมดทุกอย่าง เราทำอะไรแทบไม่ทันใจทุกคนเลย และก็ไม่ได้รับใช้แค่นายคนเดียวอีก ต้องรับใช้คนอื่นๆด้วยที่อยู่ในแผนกเดียวกัน พยายามที่จะจัดลำดับความคิดแล้วนะ แต่เราก็เป็นคนลืมง่ายมากๆ ไม่ค่อยเหมาะกับงานนี้สักเท่าไหร่ เสียใจที่ทำงานให้ทันใจทุกๆคนไม่ได้
ในแผนกทุกๆคนจะมีภาระงานร่วมกัน เว้นแต่เราคนเดียวที่อยู่กับหัวหน้า ซึ่งหัวหน้าก็ไม่ค่อยอยู่ แต่เราชอบที่จะทำงานคนเดียวนะ มันมีสมาธิดี แต่เวลาคนเข้ามาเยอะๆแล้วจะประหม่ามาก ไม่กล้าถามงานหัวหน้า เคยโดนเสียงดังใส่ครั้งนึง เราหน้าชาเลยอ่ะ ข้อเสียมากๆก็คือ ไม่มีใครมาชวนเรากินข้าว กินข้าวเที่ยงคนเดียว เราไม่รู้จักที่กินข้าวเลย ต้องเดินหาเอาเองในวันแรก ไม่รู้เวลาที่กินข้าวด้วยว่าตั้งแต่กี่โมง คือ หัวหน้าเค้าไม่ค่อยบอกอะไรเลย แล้วเราก็อึดอัด ถามก็ไม่ค่อยเป็น เครียดๆมากๆๆๆ
ภาระหน้าที่เลขา รองรับทุกสิ่งทุกอย่าง ต้องรู้แทบทุกสิ่งทุกอย่างแทนนาย เราไม่เคยได้รับการสอนงานเลย มีแต่พยายามทำ พยายามเสี่ยงหาเอาเองทั้งหมด แต่ก็ยังช้าเกินไปสำหรับทุกคน มีใครเข้าใจบ้างว่าเราไม่เคยเป็นเลขา เราไม่รู้ระบบการทำงานแบบนี้ ถ้าเราเลือกได้ หรือมีตำแหน่งว่าง เราคงจะกลับไปทำงานแบบเดิมของเรา แต่นี่มันไม่มีเปิดรับเลย เราเลยต้องมาเป็นในสิ่งที่เราไม่เคยทำ
รู้ตัวเองว่ามีข้อบกพร่องเยอะแยะ แต่เราก็อยากให้มีคนสอนงานเราบ้าง แค่แนะนิดๆหน่อยก็ได้ ตอนนี้เวลามีปัญหาเราไม่สามารถถามใครได้เลย เพราะภาระงานเราต่างจากคนอื่นทั้งหมด ถามหัวหน้าก็เหมือนไม่ค่อยจะรู้อะไรเกี่ยวกับเอกสารเท่าไหร่เลย บอกว่าให้ลองหาดู แล้วสุดท้ายก็มาเร่งๆ ให้รับทำให้เสร็จ แค่หา ก็ใช้เวลาไปครึ่งวันแล้วกับไฟล์ที่มีเป็นหลายร้อยไฟล์ แล้วชื่อที่บอกก็ไม่ตรงกับที่เลขาคนเก่าตั้งไว้อีก ต้องนั่งเปิดหากว่าครึ่ง
ตอนนี้ท้อมาก ปัญหาเฉพาะหน้ามีมาตลอดเวลา คาดไม่ถึงเลย แล้วคนก็คาดหวังกับตำแหน่งเรามากๆว่าทำได้ ทำเป็นทุกอย่าง เฮ้อ ก็ต้องแข็งใจทำเพราะเรามีภาระมากมายที่ต้องจัดการอีก
ทางออกอยู่ที่ไหน รู้สึกมืดมนกับชีวิตเหลือเกิน พยายามไม่คิดมาก แต่ก็เหมือนว่าละเลยปัญหารึเปล่า?
ขอคำแนะนำสำหรับชีวิตหน่อยค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ