สับสนกับปัญหาครอบครัว ที่ยังหาทางออกไม่ได้ ทำอย่างไรดีคะ

สวัสดีค่ะชาวพันทิพทุกท่าน

ก่อนอื่นต้องออกตัวก่อนว่า ดิฉันเป็นนักอ่านกระทู้พันทิพมานานมาก
แต่ไม่เคยตอบ ไม่เคยตั้งกระทู้เป็นของตัวเองสักที นี่เป็นครั้งแรก
หากผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วยนะคะ

เริ่มเลยนะคะ

ย้อนไปเมื่อประมาณ 30 ปีที่แล้ว ดิฉันเกิดมาในครอบครัวที่ไม่ค่อยสมบูรณ์นัก เป็นลูกคนสุดท้อง
ที่พ่อกับแม่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด(ลูกหลงนั่นเอง) ดิฉันมีพี่ชายสองคน คนโตห่างกับดิฉัน 10 ปี(ปัจจุบันเสียชีวิตไปแล้ว)
คนที่สอง ห่างกับดิชั้น 7 ปี(ปัจจุบันเพิ่งออกจากเรือนจำในคดีค้ายาเสพติด) ตอนดิฉันอายุ 1 ขวบ พ่อของฉันเสียชีวิตด้วยโรคตับแข็ง

ลุง ป้า น้า อา เล่าว่า ... หลังจากที่คลอดดิชั้นได้ 3 วัน แม่ก็เอาดิฉันมาฝากไว้กับย่า ส่งมาเพียงแค่เงินเท่านั้น
ความทรงจำในวัยเด็กของดิฉัน ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจหรอกค่ะ เสื้อผ้าก็ขอใส่กับลูกพี่ลูกน้อง ของเล่นก็ขอยืมคนอื่นเขาเล่น
อยู่กับญาติๆที่ไม่ใช่พ่อแม่ของตัวเอง ตอนนั้นดิฉันจำไม่ได้ว่าดิฉันรู้สึกอย่างไร แต่ถ้าถาม ณ ปัจจุบันนี้ ดิฉันเป็นคนต้องการความรัก
ความสนใจจากคนรอบข้างเอามากๆ ดิฉันก็ไม่รู้ว่า เป็นเพราะปมอะไรบางอย่างในตอนเด็กหรือปล่าว

จนดิฉันจบ ป.6 แม่มีสามีใหม่ เขาเป็นคนดีมากค่ะ ปัจจุบันเขาก็ยังอยู่เคียงข้าง คอยดูแลแม่ดิฉันเป็นอย่างดี
และแม่ส่งดิฉันไปอยู่โรงเรียนประจำจนจบ ม.6  ในระหว่าง 6 ปีที่อยู่โรงเรียนประจำนั้นมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ที่ดิฉันไม่เคยรับรู้
คุณยายตรอมใจตาย เพราะพี่ชายคนที่สองติดยาอย่างหนัก อาละวาด ตบตี ก่อคดีสารพัด บ้านลุกเป็นไฟ
ทุกครั้งที่ดิฉันกลับบ้าน ข้าวของมีค่าในบ้านค่อยๆหายไปทีละชิ้นสองชิ้น ทีวี ตู้เย็น โซฟา โต๊ะ ตู้ เตียง
(แน่นอนว่าพี่ชายฉันขโมยไปขาย ตอนที่ไม่มีใครอยู่ที่บ้าน) พอตกตอนค่ำๆ แม่ให้ดิฉันหลบเข้าไปในห้องนอน
เพราะเป็นเวลาที่พี่ชาย(เมายา)กลับเข้าบ้าน แล้วมาอาละวาดทำลายข้าวของ
เป็นแบบนี้ต่อเนื่องหลายปี แม่พยายามจะเอาพี่ชายไปบำบัด ก็หนีออกมาจากสถานบำบัดทุกครั้ง จนวันนึงแม่ให้พี่ชายบวช
แล้วทุกอย่างก็เหมือนจะดี แต่ดันไปทำผู้หญิงท้อง(ขณะที่ยังห่อผ้าเหลืองอยู่) แม่ก็เลยให้พี่ชายสึก และต้องจำใจรับเลี้ยงหลานชายอีกคน

ตอนนั้นดิฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยทางภาคเหนือของประเทศได้ ดิฉันก็อยู่หอพัก ความรู้สึกเหมือนไม่ค่อยอยากกลับบ้าน
ไม่มีอะไรที่นั่น ไม่มีความรู้สึกอบอุ่นอะไรเลย ปิดเทอม วันหยุดยาว ดิฉันก็ยังคงทำกิจกรรมมหาวิทยาลัย ส่วนแม่ก็มาหาดิฉันบ้าง
พร้อมกับหลานชายและพ่อเลี้ยง ตอนนั้นแม่ดูมีความสุขมากค่ะ เหมือนเด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเติมเต็มทุกอย่าง เห็นแม่มีความสุขดิฉันก็ดีใจ

ชีวิตในมหาลัยของดิฉัน ก็เหมือนปกติทั่วๆไป มีเรื่องความรักเข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง อกหัก แอบรักไปตามประสา
ขอรวบรัดไปจนจบมหาวิทยาลัยเลยแล้วกันนะคะ .....

พอจบมหาวิทยาลัยดิฉันก็เข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพ(ดิฉันเรียนจบในสาขาวิชากฎหมาย จึงมาเรียนต่อที่เนติบัณฑิตไทย)
ดิฉันอาศัยอยู่กับคุณอา(ญาติทางฝั่งพ่อเลี้ยง)ทุกคนดีกับดิฉันมากค่ะ แม่ก็ไปมาหาสู่ พาหลายชายตัวน้อยมาด้วยทุกครั้ง

แล้ววันนึงปัญหาทางบ้านก็เกิดขึ้นอีกครั้ง พี่ชายของดิชั้นกลับไปใช้ยาเสพติดอีก รุนแรงถึงขั้นทำร้ายร้างกายพ่อเลี้ยง
แม่ตัดสินใจหนีออกจากบ้าน(พาหลานชายและพ่อเลี้ยงออกมาด้วย) และแอบมาตั้งรกรากใหม่อีกจังหวัดนึง โดยไม่ติดต่อใครอีกเลยนอกจากดิฉัน
จากตอนนั้นจนถึงปัจจุบันนี้ แม่เหมือนเป็นคนสุขภาพจิตเสีย หวาดระแวง กลัวคนทำร้าย มองโลกในแง่ร้าย และปิดประตูสังคม ไม่พบเจอใครอีกเลย

ดิฉันสะเทือนใจกับปัญหาทางบ้านมาก ในระหว่างนั้น ดิฉันได้พบรักกับผู้ชายคนนึง ขอใช้ชื่อย่อว่า พี่ ว. ล่ะกันนะคะ
พี่ ว. น่ารัก ใจดี เราคุยกันได้ทุกเรื่อง เราเข้าใจกันทุกอย่าง เราชอบอะไรเหมือนกัน ดูหนัง ฟังเพลง สไตล์เดียวกันไปหมด
ดิฉันหลงพี่ ว. มาก เพ้อฟันไปไกลถึงอนาคต ยอมทำทุกอย่างเพื่อ พี่ ว.

จนวันนึง เป็นวันสอบเนติบัณทิตไทย ดิฉันโทรหาพี่ ว. เพื่อขอกำลังใจก่อนเข้าไปสอบ
แต่เหมือนสายฟ้าฟาดลงตรงกลางหัวใจ เมื่อมีผู้หญิงรับสาย แล้วพูดว่า " พี่ ว. กำลังอาบน้ำอยู่ พี่เป็นเมียเค้า น้องมีอะไรไม๊คะ"

ตอนนั้นโลกหยุดหมุนเลยค่ะ ใจหวิวๆ หน้าชา ทำอะไรไม่ถูก
ไม่ต้องถามนะคะ ว่าผลสอบในวันนั้นเป็นอย่างไร ทำข้อสอบไปร้องไห้ไปเลยค่ะ T.T

กับปัญหาครอบครัวในตอนนั้น บวกกับชีวิตรักที่ดูจะไม่ใช่ความฝันในเทพนิยายอีกต่อไป
เรื่องราวชีวิตอันยุ่งเหยิงของดิฉันก็ได้เริ่มขึ้นค่ะ...

คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 1
เป็นกำลังใจให้น๊า
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่