---------------------อยากบอกผู้สื่อข่าว..ว่า------------------(บทความ)

....ดราม่านักข่าว ปิดหูปิดตาปิดปาก สื่อถึงอะไรคงไม่ต้องไปอธิบายให้ยืดยาว ว่ากันที่อารมณ์ความรู้สึกประชาชนอย่างเราๆท่านๆ ถามกันตรงนี้ รู้สึกสงสาร เสียใจหรือเห็นใจกับบรรดาท่านผู้สื่อข่าวเหล่านี้หรือไม่ หรือคิดอย่างไร เชื่อว่ามีประชาชนคนธรรมดา เดินดินกินข้าวราดเเกง จำนวนมากที่รู้สึก สมน้ำหน้า สาเเก่ใจ อย่างไรคงต้องเหลาไปยาวๆ ตั้งเเต่ก่อนมีการรัฐประหาร ก็สื่อเหล่านี้มิใช่หรือที่ปิดปากปิดตาปิดปาก กันเลือกที่จะนำเสนอบางส่วนที่ฝ่ายตัวเองต้องการเเละเลือกที่จะปกปิดหลายๆเรื่อง
...
ความอยุติธรรมที่ฝ่ายหนึ่งโดนกระทำมาตลอด หลายปีที่ผ่านมา ไม่เห็นพวกท่านมาทุกข์ร้อน ตามที่พวกท่านอ้างเป็นสื่อมวลชน นิ่งเฉยเย็นชา เรียกได้ว่าเเบบเลือดเย็นต่อเพื่อนร่วมชาติ มีนักข่าวสื่อมวลชนหลายคนที่เลือกข้างอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะจอบจิต รวมถึงนักข่าวที่ตอนนี้ตกเป็นผู้ถูกกระทำเสียเองเเละอีกหลายคน อาจรวมไปถึงเจ้าของค่ายที่พวกท่านสังกัดอยู่ ก็ยืนอยูเบื่องหลังการหยิบยื่นความอยุติธรรม...มิใช่หรือ

เราคงไม่มีจิตใจเช่นท่าน เรารับรู้ถึงความรู้สึกที่พวกท่านกำลังประสบชะตากรรมอยู่ เพราะเราก็เคยโดนมาเช่นกัน เเต่หากความรู้สึกสงสารพวกท่านคงมีน้อยเต็มที เพราะเราก็อยากให้ท่านได้เข้าใจความรู้สึกของผู้ถูกกระทำของผู้ที่เคยได้รับความอยุติธรรมเป็นเช่นไร ยิ่งพวกท่านเฉยเมยต่อความรู้สึกของประชาชน อยากให้ท่านทราบว่าเมื่อประชาชนเฉยเมิยต่อการกระทำต่อท่าน....รู้สึกเช่นไร

ส่งท้ายเพียงอยากจะบอกว่า ประเทศหากขาดความยุติธรรมหากส่งเสริมให้ใครออกมาใช้อำนาจมากเกินพอดี ขาดกติกาที่เที่ยงตรง ขาดจรรยาบรรณในการทำหน้าที่ สุดท้ายไม่ว่าพวกท่านอยู่ในสถานะใด ล้วนเเล้วแต่ต้องรับผลกระทบไปด้วยไม่มากก็น้อย อย่างที่พวกท่านกำลังเผชิญอยู่คือผลของการนิ่งเฉยต่อความยุติธรรมเเละเลือกที่จะยืนตรงที่พวกท่านได้หรือพวกพ้องท่านได้

ผลของกรรมจึงส่งผลออกมาอย่างที่เห็นกัน อยากบอกผู้สื่อข่าว..ว่า  เรารู้สึกสาเเก่ใจ นี่ยังนับว่าน้อยกับสิ่งที่พวกทำได้ปล่อยให้เกิดการกระทำ นี่ว่ายังน้อยหากเทียบกับชีวิตประชาชนตาดำ ที่ต้องไปติดคุกคิดตะราง เสียชีวิต เเละบาดเจ็บสาหัสทั้งทางจิตใจเเละร่างการ หากเอามาเทียบกันคงไม่สามารถที่จะเทียบเคียงกันได้ เป็นเพียงเศษเซี้ยวน้อยนิดที่ฝ่ายประชาชนได้รับ

เพียงเท่านี้พวกท่านถึงกับร้องหาเสรีภาพ ..เฮ้ยยย..ทำไมลืมง่ายจัง เสรีภาพมันหลุดหายไปตั้งเเต่มีการปล่อยให้ลุงกำนันเอาสิทธิ์นั้นไปใช้จนลามมาจนถึงทุกวันนี้จะมาร้องหา ห่านอะไรอีกไม่ทราบ จงก้มหน้ารับสิ่งที่มันเป็นไปเเล้วรอเวลา เมื่อมีโอกาสให้อำนาจประชาชนเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของประเทศ ก็ขอให้พวกท่านสื่อๆทั้งหลายจนสำเหนียกว่า เสรีภาพ ที่มีจงใช้มันอย่างมีคุณค่ามีความหมาย อย่าได้เห็นดีเห็นงามกับการล้มเสรีภาพที่มาจากประชาชน  หากไม่พยายามช่วยรักษาช่วยกรุณาอย่าเผือกช่วยมันลากไปลงคลอง............เข้าใจตรงกันนะทีนี้